پاورپوینت کامل امام حسین علیه السلام و امر به معروف میدانی ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام حسین علیه السلام و امر به معروف میدانی ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام حسین علیه السلام و امر به معروف میدانی ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام حسین علیه السلام و امر به معروف میدانی ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

>

۲۲

فرا رسیدن محرم، یادآور حادثه غمبار کربلا و رنج و محنت خاندان رسالت است؛ حادثه ای
که جنبه های گوناگون دارد. یکی از جنبه های آن حادثه، حرکت اصلاحی امام
حسین(علیه السلام) در آن
موقعیت زمانی و مکانی است. حرکت امام حسین(علیه السلام) پرسش هایی را در ذهن انسان به وجود
می آورد: چرا امام حسین(علیه السلام) از مکه خارج شد؟ چرا کوفه را به عنوان مقصد خود انتخاب
کرد؟ چرا بیعت نکرد؟ چرا به سوی یمن نرفت؟

برای یافتن پاسخ این پرسش ها، باید شرایط و موقعیت زمانی و مکانی و سیاسی آن زمان
را در نظر گرفت. چه وضعیتی بر مکه و جهان اسلام حاکم بود که امام از آنجا خارج شد؟
کوفه چه موقعیتی داشت که امام آنجا را به عنوان مقصد انتخاب کرد؟

برای درک هدف امام، باید نگاهی گذرا به گذشته به ویژه به تاریخ پس از وفات
پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)
کنیم. پیامبر در آخرین حج خویش، جانشین خود را معرفی کرد، اما بعد از وفات ایشان،۲۵
سال جانشین ایشان از وصایت عملی دور ماند و دیگران به عنوان خلیفه، حکومت کردند.
مردم با دیدن اعمال و رفتار خلفای سه گانه در این مدت، به امام
علی(علیه السلام) روی آوردند.
امام از پذیرش درخواست مردم، امتناع می کردند و می فرمودند: «اگر من وزیر و مشاور
شما باشم، برای شما بهتر از آن است که امارت و فرمانروایی را به عهده بگیرم».

«این سخن حضرت علی(علیه السلام) از آن رو بود که از مردم و اندیشه های درونی و حالات روانی آنها
از نظر دنیازدگی و جاه طلبی و چشم اندوختن عده ای به خلافت کاملاً آگاهی داشت».

هدف امام علی(علیه السلام) از پذیرش خلافت، زنده کردن حق مظلومان و ستمدیدگان بود و عده ای که
در سر، اندیشه رسیدن به قدرت و مقام را می پروراندند، وقتی پایداری امام از نظر
دین داری و صلابت در راه حق را مشاهده کردند، مخالفت هایشان شروع و پیمان
شکنی هایشان آغاز شد که در اثر این کارشکنی ها هدف های اصلاحی امام
علی(علیه السلام) محقق نگشت.

با حاکمیت ظالمانه معاویه، پیروان واقعی پیامبر(صلی
الله علیه و آله و سلم) زیر فشار ستم و اختناق، روزگار
سپری می کردند و معاویه با هدف ریشه کن نمودن نام
پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و علی(علیه السلام)، وارد عرصه حکومت
شد. وی حکومت اسلامی را به حکومتی پادشاهی و موروثی تبدیل و امام دوم را به خاطر
شرایط سخت آن زمان، مجبور به پذیرش یک صلح تحمیلی کرد.

امام باقر(علیه السلام) درباره موقعیت آن زمان می فرماید:

«چه ظلم ها که از سوی قریش و پشتیبانی آنها از همدیگر به ما نرسید و چه ستم ها و
آسیب ها که بر شیعیان و افرادی که در میان مردم محبوب ما بودند، وارد نیامد. قریش
در جهت کوبیدن ما در صدد همیاری با یکدیگر برآمدند و برای ربودن حق از دست ما، تجمع
کردند تا سرانجام خلافت را از معدن خود به یک سو نهادند و از دست علی(علیه
السلام) گرفتند… .
تا آنجا که سرانجام حق ما به خود ما بازگشت و علی(علیه السلام) عملاً منصب خلافت را به دست
گرفت. اما پس از آن عهدشکنی کردند و درصدد جنگ با ما برآمدند و نبردهایی را به راه
اندختند و صاحب خلافت همواره در برابر گردنه های سخت و ناهمواری قرار داشت تا به
شهادت رسید. بعد با امام حسن(علیه السلام) بیعت کردند، سپس انواع نیرنگ ها و فریب کاری ها را به
کار گرفتند و او را ناگزیر به تسلیم ساختند و اهل عراق بر آن حضرت یورش آوردند و
پهلویش را با خنجر دریدند و سپاهش را از هم پاشیدند و خلخال ها را از پاهای کنیزانش
ربودند و ناگزیر پیمان متارکه جنگ را با معاویه منعقد ساخت».

معاویه پس از عقد پیمان صلح با امام حسن(علیه السلام) خود را پیروز این میدان می دانست و به
خاطر این پیروزی یک حرکت ارتجاعی را آغاز کرد. وی فکر می کرد با اذیت و آزار پیروان
واقعی پیامبر و امام دیگر هیچ حرکتی از طرف آنها رخ نخواهد داد. وی بر این اساس،
حکومت خود را به سلطنت تبدیل کرد و با حفظ پوسته ظاهری اسلام، عملاً قدم در راهی
گذاشت که می خواست نام و راه پیامبر را از بین ببرد. به یک نمونه تاریخی درباره
رجعت طلبی(بازگشت به آداب جاهلی) معاویه توجه فرمایید.

«پسر مغیره بن شعبه می گوید: به همراه پدرم به شام، پیش معاویه رفته بودم پدرم هر
وقت از دربار می آمد، برای من از هوش و درایت معاویه داستان ها می گفت … . شبی به
خانه آمد، اندوهگین بود، هیچ نخورد و دم نزد … . پرسیدم امشب چرا غمگینی؟ گفت:
پسرم از پیش بدطینت ترین آدم ها برگشته ام. گفتم: چرا، مگر چه شده است؟ گفت: با
معاویه گفتگوی خصوصی داشتم. به او گفتم: ای امیرالمؤمنین! اگر ره دادگری پوییده و
سایه احسان بگسترانی، به عظمت خواهی رسید.

معاویه گفت: نه، هرگز! ابوبکر و عمر و عثمان، به سلطنت رسیدند و بعد از مرگ
آوازه شان فرو مرد، اما نام آن هاشمی (رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم)) را هر روز پنج بار با بانگ رسا
می برند. «اشهد أن محمداً رسول الله». آخر ای بی مادر! با وجود این، چگونه نام ما
جاوید تواند بود؟ راهی جز این نیست که نام او را به گور نهیم و دفن کنیم».

از نقل این دو موضوع تاریخی می توان به وضعیت حاکم بر مکه و مدینه پی برد. در حقیقت
امام حسین(علیه السلام) می دید که بنی امیه با رجعت طلبی خود، قصد از بین بردن نام و ایین
پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) را دارد. نقل این موضوع تاریخی، پاسخ به این پرسش ها است که چرا امام
حسین
از مکه خارج شد و به کوفه آمد؟ امام حسین در مکه و مدینه میدانی برای انجام رسالت
خود نیافت و انتخاب کوفه به خاطر دعوت نامه های مردم بود.

برای اینکه بتوان نتیجه صحیحی از حرکت امام
حسین(علیه السلام) به دست آورد، باید فعالیت های
تبلیغی و ارشادی ایشان را در زمان حکومت معاویه بررسی و مراحل حرکت و قیام ایشان را
شناسایی کرد.

قدم اول: آگاه سازی بزرگان و صحابه

امام حسین(علیه السلام) در یکی از مراسم حج، در زمان حاکمیت معاویه، در جمع بزرگان صحابه،
سخنانی ایراد و با استناد به سخنان پدر بزرگوارشان حضرت علی(علیه
السلام) هدف و نقش خود را در
آن شرایط بیان نمود. حضرت در آن جمع با آگاه سازی بزرگان صحابه از رجعت طلبی
بنی امیه، سخن به میان آورد و خود را مصلح و حرکتش را اصلاح گری معرفی کرد و سخنان
پدر بزرگوارش امام علی(علیه السلام) را شاهد برهدف و رفتار خود قرار داد و این چنین فرمود:

«اَللّهم إنکَ تَعْلَمُ انَّه لَم یکُنْ ما کانَ مِنّا مُنافَسهً فی سلطانِ وَ لا
التِماسَ شَیء مِنْ فُضُولِ الحطامِ و لکِنْ لِنَرُدَّ المَعالِمَ مِنْ دینِکَ و
نُظهِرَ إلاصلاحَ فی بِلادِکَ، فَیأمَنُ المَظلومونَ مِنْ عِبادِکَ وَ تُقامُ
المُعَطَّلَهُ مِن حدودِکَ.؛ خدایا! تو می دانی که آنچه از طرف ما صورت گرفته،
رقابت در کسب قدرت یا افزون طلبی در ثروت نبوده، بلکه برای بازگرداندن نشانه و
سنت های دین تو است و (و برای آن است که) اصلاح را در کشور تو آشکار سازیم تا
بندگان ستم دیده ات، امان و آرامش یابند و مقررات تعطیل شده ات بر پا شود».

امام حسین(علیه السلام) در این فراز از سخنان خود، هدف از حرکت و رفتار خود را مشخص می سازد و
نتیجه حرکت خود را، بازگشتن نشانه های دین خدا و برپایی مقررات تعطیل شده، اعلام
می دارد. حضرت وقتی از بزرگان و صحابه مکه، اثری که بیانگر همراهی با ایشان باشد،
ندید مرحله دوم فعالیت ارشادی خود را آغاز کرد. مرحله دوم حرکت ابا عبدالله۷ خروج
از مکه و روی آوردن به سوی کوفه بود. وقتی امام می خواست از مکه خارج شود،
وصیت نامه ای نوشت و آن را به برادر خود محمد بن حنفیه داد. حضرت در این وصیت نامه
می فرماید:

«إِنّی لَمْ أَخرُجْ أَشِراً و لا بَطِراً و لا مُفْسِداً و لا ظالِماً، إِنَّما
خَرجْتُ لِطَلَبِ إلاصلاحِ فی أُمَّهِ جَدّی، أُُریدُ أنْ آَمُرَ بالمَعروفِ و أنهی
عَنِ المنکَرِ وَ اَسیرُ بِسیرَهِ جَدّی و أبی ؛ من برای جاه طلبی و کام جویی و
آشوبگری و ستمگری قیام نکردم، بلکه برای اصلاح در کار امت جدم قیام کردم می خواهم
امر به معروف و نهی از منکر و به شیوه جد و پدرم حرکت کنم».

امام حسین(علیه السلام) در این فراز، هدف حرکت خود به ویژه خروج از مکه را بیان می فرماید و به
نوعی به سؤالات مطرح شده، پاسخ می دهد و خود را پیرو پیامبر(صلی
الله علیه و آله و سلم) و علی(علیه السلام) معرفی و اعلام
می کند که همه ما یک هدف و مسیر را دنبال می کنیم.

امام کاظم(علیه السلام) در همین زمینه به یکی از یارانش می فرماید:

«إنی لَأَ قُولُ لک قولاً، قد کانَت آبائی تَقُولُه، إنَّ لِلحقِّ أهلاً و
لِلباطِلِ أهلاً، أهلُ الحَقِّ یجارَوُنَ إلَی اللهِ فی إِصلاحِ الاُمَّهِ بِنا و
أن یبْعَثَنا اللهُ رَحمَهً لِلضُعَفاءِ وَ العامَهِ؛ من سخنی را با تو می گویم که
همه پدران و اجدادم۷ آن را فرمودند و آن سخن این است که حق طرفدارانی دارد و باطل
هم، طرفدارانی طرفداران حق به درگاه خدا راز و نیاز می کنند تا به وسیله ما
(امامان) در بین امت، اصلاح صورت پذیرد و اینکه خداوند ما را به عنوان رحمتی برای
ناتوان ها و توده های مردم برانگیزد».

با دقت در این عبارت ها، می توان به این حقیقت رسید که امام در قدم اولِ فعالیت
تبلیغی که همراه با آگاه سازی بزرگان است، به نوعی مصلحان و شرایط اصلاح را یادآوری
می کند. این شرایط که با امر به معروف و نهی از منکر به دست می اید، عبارت اند از:

الف) اصلاحگری (امر به معروف) یک هدف مقدس و برای اجرای سخن دین خداست.

ب) ستم دیدگان و ضعفا در این اصلاحگری امان می یابند.

ج) هدف اصلاحگری، قدرت طلبی و فزون خواهی نیست.

د) اصلاحگری باید در مسیر حرکت پیامبران باشد.

امام حسین(علیه السلام) هدف خود و حرکت و قیام خویش را همان هدف
پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) ، بلکه تمام پیامبران،
مانند شعیب معرفی می کند که قرآن آن را چنین بیان می دارد:

) قَالَ یَا قَوْمِ أرَأَیْتُمْ إِن کُنتُ عَلی َبَیِّنَهٍ مِّن رَّبِّی
وَرَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَمَا أرِیدُ أنْ أخَالِفَکُمْ إِلَی مَا
أنْهَاکُمْ عَنْهُ، إِنْ أرِیدُ إِلاَّ الإِصْلاَحَ، مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا
تَوْفِیقِی إِلاَّ بِاللّهِ، عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ أنِیبُ.(

شهید مطهری اصلاحگری را این چنین معرفی می کند:

«اصلاح طلبی یک روحیه اسلامی است، هر مسلمانی به حکم اینکه مسلمان است، خواه ناخواه
اصلاح طلب و لااقل طرف دار اصلاح طلبی است؛ زیرا اصلاح طلبی، هم به عنوان یک شأن
پیامبر در قرآن مطرح است و هم مصداق امر به معروف و نهی از منکر است که از ارکان
تعلیمات اجتماعی اسلام است. البته هر امر به معروف و نهی از منکری لزوماً مصداق
اصلاح اجتماعی نیست، ولی هر اصلاح اجتماعی، مصداق امر به معروف و نهی از منکر هست.
پس هر مسلمان آشنا به وظیفه از آن جهت که خود را موظف به امر به معروف و نهی از
منکر می داند، نسبت به اصلاح اجتماعی حساسیت خاصی دارد».

بنابراین اصلاحگری حرکتی است که از ذات و جوهره وجودی اسلام سرچشمه می گیرد. اسلام
از آغاز ظهورش، به دنبال تغییر افکار و روحیات انسان ها و ایجاد تغییر د