پاورپوینت کامل قرآن و اتحاد اسلامی ۱۱۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قرآن و اتحاد اسلامی ۱۱۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۱۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قرآن و اتحاد اسلامی ۱۱۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل قرآن و اتحاد اسلامی ۱۱۰ اسلاید در PowerPoint :

>

۸

چکیده

ایجاد اتحاد میان آحاد مسلمانان در سراسر جهان، از آرمان های اصیل اسلام است.
انسجام اسلامی از اصول راهبردی مورد توجه قرآن و سیره نبوی و ائمه اطهار(ع) است که
در بیانات بنیانگذار وحدت بزرگ اسلامی حضرت امام خمینی (ره) نیز بدین بیان تجلی
کرده است: «اسلام در دو کلمه خلاصه می شود: کلمه توحید و توحیدِ کلمه».

در این مقاله بر آنیم که به تبیین نقش وحدت اسلامی ، آثار ، مؤلفه ها و مبانی و
مصادیق قرآنی آن و نقش آن در اعتلای نظام اسلامی بپردازیم.

واژگان کلیدی: وحدت ملی، انسجام اسلامی، امت واحده، الفت و اخوّت اسلامی، برادری
دینی.

مقدمه

انسان در طول قرون و اعصار به اهمیت زندگی اجتماعی پی برد و با همگرایی و وحدت،
اقوام پدیدار شدند و برای حفظ آسایش و امنیت خود، ناچار گروهی به عنوان جنگاور،
وظیفه رزم و دفاع را برعهده گرفتند و با گذشت زمان، شیوه های تهاجم و دفاع نیز
پیچیده شد. با این همه، همواره ملتی پیروز میدان های نبرد بوده که ب هم اتحاد
داشته و دارای عزت نفس بوده است. برای شکل گیری امت اسلامی، پیامبر اسلام(ع) بر
پایه آموزه های قرآنی، نخست به بازسازی بینشی و نگرشی قوم اقدام کرد و برای دستیابی
به این مهم، در مفاهیم نیز دست برد و با استفاده از واژگان موجود به تدریج مفاهیم
جدیدی را به مردمان القا کرد. از جمله اصطلاحاتی که در فرهنگ اسلامی بیانگر همدلی و
همگرایی و همفکری امت اسلامی است، اصطلاح «انصار» است. به بیان دیگر، بهترین شاهد
برای امت سازی قرآنی پیامبر، همدلی و همگرایی است که در شکل و قالب انصار در مدینه
شکل گرفت.

قرآن ضمن اینکه یکی از اهداف پیامبر را «امت سازی» می نامد، امت اسلامی در عصر
پیامبر را بهترین امت و جامعه ای دانسته است که تا آن زمان تشکیل شده بود.[۱] از
ویژگی هایی که قرآن برای امت نمونه و شاهد بیان می کند، این است که بر کارهای
یکدیگر نظارت دارند، امر به معروف و نهی از منکر می کنند،[۲] تعاون بر خیر و تقوا
در میان ایشان اصالت دارد: )وَ تَعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التّقْوی(، برادری
ایمانی در میانشان به اندازه ای است که از خود می گذرند و ایثار می کنند، در جستجوی
وضعیت یکدیگر به تجسس و جاسوسی اقدام نمی کنند، غیبت و تهمت و افترا در میانشان
نیست، اختلافات کلی و جزئی را با حکمیت و یا رجوع به قانون حل و فصل می کنند، در
میانشان شمشیر قضاوت نمی کند، جان و مال و آبروی یکدیگر را محترم می شمارند، امنیت
اقتصادی، سیاسی، اجتماعی را برای یکدیگر و جامعه فراهم می آورند، عوامل پدید آورنده
آرامش و آسایش در جامعه را تقویت می کنند، در همه امور اصل بر تقوا و عدالت و قسط
نهاده می شود، عفو و گذشت را حتی در مورد قاتل در نظر می گیرند و اصالت را به قصاص
و قتل نمی دهند؛ هر چند قصاص و امور دیگری از این دست حقشان است و به یک معنا از حق
خویش برای تقویت همبستگی می گذرند، اصول همدلی و همراهی را در خود تقویت می کنند،
از یکدیگر انتقام نمی گیرند و … .

قرآن افزون بر اینکه به مسئله اتحاد از دیدگاه اجتماعی آن نگریسته و بر اهمیت آن در
میان انسان ها و ادیان توحیدی و مؤمنان واقعی تأکید کرده است، پیوندها و همبستگی
امت اسلام و مؤمنان را نوعی «تصرف الهی» برمی شمارد.

بنابراین اتحاد در کاربردهای قرآنی از چنان جایگاه خاص و ویژه ای برخوردار است که
از آن به عنوان نعمت خاص یاد می کند و خداوند را در ایجاد آن به طور مستقیم دخیل
می داند. همچنین از مؤمنان می خواهد تا با یادآوری دوران تلخ تفرقه و آشوب، در حفظ
اتحاد بکوشند؛ زیرا اتحاد میان امت مؤمن به خواست خداوند شکل گرفته است: ) وَ
اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلّفَ بَیْنَ
قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوانًا وَ کُنْتُمْ عَلی شَفا
حُفْرَهٍ مِنَ النّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْها(.[۳] از اینکه قرآن در ایه مذکور به
مسئله دشمنی میان مردمان اشاره دارد، می توان دریافت که دشمنی و اختلاف موجود در
میان مردم موجب می شد که آنان نتوانند حتی در این جهان از آثار و برکات اتحاد
بهره مند شوند. در نگرش قرآنی «اتحاد» انسان ها از چنان جایگاه و ارزش خاصی
برخوردار است که قرآن در پنج ایه به صراحت این نکته را مورد توجه قرار می دهد که
اگر مصلحت ایجاب می کرد، خداوند با اراده تکوینی خود، همه مردم را امتی یک پارچه
قرار می داد.[۴]

آثار اتحاد از دیدگاه قرآن

آثار اتحاد از دیدگاه قرآن از مهم ترین و شاخص ترین عناصر زندگی بشر است که انسان
به عنوان امری راهبردی در زندگی خویش خواهان دستیابی به این آثار است. از جمله این
اهداف و عناصر می توان به «امنیت و آرامش اجتماعی و سیاسی» اشاره کرد. قرآن تبیین
می کند که مهم ترین دستاورد اتحاد هر جامعه ای، حفظ صلح و آرامش و امنیت و دور
ماندن از جنگ و خونریزی و جدایی و تفرقه است؛ زیرا اتحاد در جامعه جهانی، حس
نوع دوستی و همکاری متقابل را تقویت می کند و همه فتنه های اجتماعی را که از برتری
جویی نژادی سرچشمه می گیرد، از میان می برد؛ چنان که اتحاد میان مؤمنان و پیروان
ادیان آسمانی از تنش و درگیری میان آنها می کاهد. قرآن از تفرقه به عنوان کرانه های
گودال آتش جهنم یاد می کند.[۵]

از دیگر آثاری که قرآن برای اتحاد برمی شمارد، استواری و حفظ هیمنه و استحکام جامعه
است. هنگامی که جامعه از اختلاف دست بردارد و تنازع را به کناری نهد، دل ها به هم
نزدیک و صفوف آنها منسجم و مستحکم می گردد؛ به گونه ای که خللی در میان نمی ماند تا
دشمن از آن نفوذ کند و به جامعه ضربه زند. قرآن با اشاره به آثار اختلاف در میان
مردمان می فرماید: ) وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا(.[۶] در این تحلیل، علت و سبب
شکست جامعه، وجود اختلافات و درگیری ها دانسته شده است که مفهوم دیگر آن می تواند
چنین باشد که اتحاد، عاملِ انسجام و وحدت صفوف و در نتیجه، پیروزی است.

مؤلفه های اتحاد

قرآن برای دستیابی به اتحاد به اموری اشاره می کند که می توان از آنها به عنوان
عوامل بیرونی و درونی اتحاد یاد کرد. از آنجا که روش و هدف واحد به عنوان اصلی ترین
مؤلفه های اتحاد و اتفاق مطرح هستند و بی آن، امت پدید نمی یابد، قرآن پذیرش کامل
دین اسلام را مهمترین عامل اتحاد بر می شمارد؛ زیرا با انتخاب آن، اتحاد روشی و
هدفی کامل میان مجموعه ای که قرآن از آن به عنوان امت اسلامی یاد می کند، تحقق
می یابد.[۷]

تأکید قرآن بر پذیرش کامل ـ که در ایه ۲۰۸ سوره بقره به آن اشاره شده است ـ به این
معناست که ایمان به بخشی از دین و فروگذاری بخشی دیگر، به مثابه اختلاف و دامن زدن
به آن است که نمی تواند عاملی برای اتحاد شمرده شود، به ویژه آنکه بسیاری از
اختلافات در جوامع به جهت پذیرش ناقص دین و مکتب پدید می اید. از این روست که قرآن
پذیرش ناقص دین را مذموم می داند و از آن انتقاد می کند و بر چنین روشی وعده عذاب
می دهد[۸]؛ چون مهم ترین عامل اختلاف در میان ادیان و جوامع دینی بلکه انسان ها،
«عدم پذیرش کامل دین» است.[۹]

قرآن از عدم پیراستگی درونی انسان ها به عنوان مانع مهم اتحاد نام می برد و از
مردمان می خواهد تا با تزکیه نفس و پیروی از اصول تقوا و تقویت هنجار های اجتماعی،
اتحاد را در جامعه گسترش دهند؛ زیرا وجود خصلت های ناپسندی چون: حسادت، تکبر،
کینه توزی، لجاجت، شهرت طلبی، دنیا پرستی، غیبت و تهمت می تواند عامل مهمی در ایجاد
اختلاف و تفرقه میان مردمان باشد.[۱۰]

تأکید قرآن بر احسان، نیکوکاری، انفاق و دیگر رفتارهای پسندیده و معروف به عنوان
تأکید بر عوامل اتحاد است؛ زیرا افرادی که در حق دیگری نیکی می کنند و از مال و جان
خویش می گذرند و به نیازمندان و مستمندان کمک می کنند، بستر و زمینه مناسبی برای
اتحاد و همدلی فراهم می سازند. البته قرآن به این نکته هم اشاره می کند که دشمن
درون و بیرون از جنّی و انسی بیکار نمی نشیند و می کوشد که با بهره گیری از نقاط
ضعف و مشکلات و دشواری های پیش آمده، تخم عناد و دشمنی را در میان جامعه بپراکند و
مردمان را به تنازع و درگیری بکشاند. دشمنان با آنکه در میان خود دارای اختلاف
بسیاری به جهت تضاد روشی، هدفی و منافعی اند، ولی در برابر مؤمنان متحد می شوند و
دسته جمعی می کوشند تا اسباب شکست و نابودی مؤمنان را فراهم آورند و از این روست که
به عنوان مانعی مهم در سر راه اتحاد امت اسلامی مطرح می شوند.[۱۱]

مصادیق قرآنی اتحاد ملی و انسجام اسلامی

وحدت و انسجام اسلامی در تمامی منابع اسلامی به ویژه در قرآن، سیره نبوی و علوی
همواره مورد تأکید بوده است. به این ایات و روایات توجه کنید:

۱. ) وَ أَطیعُوا اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ
ریحُکُمْ.([۱۲]

۲. )وَ لا تَکُونُوا کَالّذینَ تَفَرّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ
الْبَیِّناتُ وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ عَظیم([۱۳].

۳. )هُوَ الّذی أَیّدَکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنینَ وَ أَلّفَ بَیْنَ
قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِی اْلأَرْضِ جَمیعًا ما أَلّفْتَ بَیْنَ
قُلُوبِهِمْ وَ لکِنّ اللّهَ أَلّفَ بَیْنَهُمْ إِنّهُ عَزیزٌ حَکیم(.[۱۴]

۴. )وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَمیعًا وَ لا تَفَرّقُوا وَ اذْکُرُوا
نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ
فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوانًا وَ کُنْتُمْ عَلی شَفا حُفْرَهٍ مِنَ
النّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْها کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللّهُ لَکُمْ آیاتِهِ لَعَلّکُمْ
تَهْتَدُونَ.([۱۵]

۵. )شَرَعَ لَکُمْ مِنَ الدِّینِ ما وَصّی بِهِ نُوحًا وَ الّذی أَوْحَیْنا
إِلَیْکَ وَ ما وَصّیْنا بِهِ إِبْراهیمَ وَ مُوسی وَ عیسی أَنْ أَقیمُوا
الدِّینَ وَ لا تَتَفَرّقُوا فیه([۱۶].

پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «من فارق جماعه المسلمین فقد خلع ربقه الاسلام من عنقه،
(قیل: یا رسول الله و ما جماعه المسلمین؟) قال: جماعه أهل الحق و إن قلوا؛ هر کس از
اجتماع مسلمانان دوری کند، ریسمان اسلام را از گردن خود باز کرده است. گفته شد:
مراد از جماعت مسلمانان چیست؟ فرمودند: حق گرایان؛ اگر چه در اقلیت باشند».

امام علی(ع) در وصیت خود به امام حسن(ع) می فرماید: «أوصیک یا حسن و جمیع ولدی و
أهلی و من یبلغه کتابی بتقوی الله ربکم و لاتموتن الاّ و أنتم مسلمون اعتصموا بحبل
الله جمیعا و لا تفرّقوا».

در بیانات امام خمینی(ره) نیز رسا ترین دستورهای اسلام را در مورد اتحاد بدین مضمون
می یابیم که: «اسلام دستور داده و فرموده است: )وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ
جَمیعًا وَ لا تَفَرّقُوا(. همه با هم، تمام اقشار با هم، اعتصام به حبل الله، با
توجه به خدای بزرگ همه باید پیش برویم، تخلف از این دستور الهی جرم است، گناه است.
دستور اسلام است که همه باید معتصم به حبل الله باشیم».

«ملت ها و دولت ها اگر بخواهند به پیروزی و هدف های اسلامی به تمام ابعادش که سعادت
بشر است برسند، باید اعتصام به حبل الله کنند، از اختلافات و تفرقه بپرهیزند و
فرمان حق تعالی را اطاعت کنند».

با توجه به مبانی بالا، به نظر می رسد که نه تنها طرح وحدت و انسجام اسلامی طرحی
راهبردی و یکی از اصول مهم مورد توجه قرآن و سیره و سنت پیامبر(ص) و ائمه اطهار
است، بلکه بنا به فرموده حضرت امام خمینی که همیشه می فرمود: «اسلام در دو کلمه
خلاصه می شود: کلمه توحید و توحید کلمه»، می توان معتقد بود که اصل وحدت و انسجام
اسلامی در کنار اصل توحید، از مهم ترین مبانی نظری و عملی جمهوری اسلامی ایران است.

انسجام از منظر قرآن و اهل بیت(ع)

۱. صفات یاران پیامبر(ص)

قرآن کریم، صفاتی برای یاران پیامبر(ص) برمی شمارد که تلاش برای تخلق یافتن همیشگی
و مستمر به آنها، باعث می شود تا مسیر هدایت و وحدت برای ما هموارتر گردد. این صفات
عبارت اند از :

۱ـ۱. شدت عمل و سخت گیری بر کفار، به این معنا که از آنها تأثیر منفی نگیرند و
همواره با کسانی که به هر شکلی می خواهند وحدت را خدشه دار کنند، کنار نیایند.

۲ـ۱. مهربانی، کمک و ایثار در برابر برادران دینی خود.

۳ـ۱. عبادت آگاهانه و عاشقانه، از خصایص پیروان آن حضرت است. اینان به دنبال عبادت
کورکورانه و یا ریاکارانه نیستند؛ زیرا عبادتی که منشأ آن یکی از این دو باشد،
نمی تواند اثر وضعی بر روح و روان و سیمای این مؤمنان بگذارد.

۲. نزاع نکنید

خداوند تبارک و تعالی در ایه دیگری از قرآن می فرماید: «از خدا و فرستاده اش پیروی
کنید و نزاع نکنید؛ زیرا سست می شوید و شکوه و جلالت شما از بین می رود».[۱۷]

در این ایه چند نکته حائز اهمیت است:

۱ـ۲. برای اینکه تفرقه به وجود نیاید، وجود و حضور قانون و رهبر لازم است. قانون
کامل و جامع باعث می شود تا اختلافات و درگیری ها به حداقل برسد و بعد از آن وجود
رهبر و فرمانده باعث می شود تا نواقص و ضعف های قانون، موجب اختلاف نشود.

۲ـ۲. در مسیر وحدت، به صبر و شکیبایی نیاز است؛ زیرا گاهی موضوعی خلاف میل ماست و
باید برای آنکه نظم امور مسلمانان بهم نخورد، از خواسته شخصی و یا حزبی عدول کنیم
و مسئله را تا زمانی که طرح آن به وحدت ضرر بزند، به تعویق بیندازیم.

۳ـ۲. تعویق خواسته، حتی جایی که انسان بر حق باشد، نیازمند ایثار، و یکی از مظاهر
جهاد اکبر و مبارزه با نفس است؛ همان گونه که حضرت علی(ع) چنین بود و استخوان در
گلو و خار در چشم، همه آن شرایط را تحمل کرد.

۴ـ۲. اختلاف و درگیری، کاهش کارایی را در پی دارد. توجه به موضوعات مورد نزاع حزبی
یا فردی، از توجه به مسائل عام المنفعه می کاهد و همچنین وقتی انسان متوجه امور
احساسی شد، از توجه به امور کارشناسی و اقدامات پژوهشی باز می ماند که هر دو باعث
کاهش کارایی و عدم استفاده بهینه از منابع مختلف می شود.

۵ـ۲. این ایه اشاره به نزاع و درگیری لفظی میان گروهی دارد؛ یعنی اگر مسلمانان برای
موضوعات پیش پا افتاده با هم درگیر شوند، هم از مکر و توطئه دشمن غافل می شوند و هم
توان اجرایی و فکری آنان کم می شود؛ در نتیجه، دشمن طمع می کند.

گاهی اوقات بر اثر بی تدبیری، نزاع لفظی و درگیری صورت می گیرد و یا اموری اتفاق
می افتد که ضربه آن از حمله دشمن بدتر است. پس طمع و هجوم دشمن نتیجه رفتار ماست و
«خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد، مگر آنکه آنها خود، سرنوشتشان را تغییر
دهند».[۱۸]

۶ـ۲. این ایه به جدال ها و نزاع هایی اشاره دارد که منفعتی ندارند. اما بیان
دیدگاه ها با توجه به ضرورت و اقامه دلیل و همراه با انصاف، نه تنها به زیان جامعه
نیست، بلکه مطلوب و باعث روشن شدن نقاط ضعف و چاره اندیشی برای آن است. ب توجه به
این سه اصل، دولتمردان، اهل قلم، متخصصان و … وظیفه شرعی و ملی دارند تا در قبال
اقداماتی که با ادله علمی مخالف است، نه تنها سکوت نکنند بلکه فریاد برآورند و ضمن
موشکافی ضعف ها، به راهکارهای عملی توجه کنند و با نقدهای منصفانه راه را برای
توسعه و شکوفایی بگشایند.

۳. عبرت از سرنوشت دیگر امت ها

امام علی(ع) می فرماید: «از بلاهایی که به سبب اعمال زشت و نکوهیده بر سر ملت های
پیش از شما آمد، بپرهیزید و احوال خوب و بد آنان را به یاد آورید… . اگر در
احوال نیک و بد آنان بیندیشید، همان کاری را انجام دهید که عزیزشان کرد… و از
کارهایی که پشت آنان را شکست و قدرت آنان را از بین برد، دوری کنید…».[۱۹]

در این خطبه، حضرت امیر(ع) به موضوعات مختلفی از جمله: علوّ شأن خداوند، نکوهش صفت
تکبر، دشمنی شیطان، نکوهش اخلاق جاهلی، پرهیز از سران متکبر و خودپسند، ضرورت عبرت
از گذشتگان، فلسفه عبادت، علل پیروزی و شکست ملت ها و … اشاره فرموده و در یک
فراز از آن، علل پیروزی و شکست ملت ها را بیان کرده است. آن حضرت عمده ترین آن علل
را تفرقه، کینه توزی، دشمنی و یاری نکردن همدیگر می داند که اگر در جامعه ای این
امور اتفاق بیفتد، شکست آن جامعه حتمی است و هیچ کس جز خود را نباید ملامت کرد.

در واقع باید علت سقوط دولت ها و ملت های مختلف دنیا را دریافت و برای آنکه این
اتفاق برای خودمان پیش نیاید، باید تمهیدات لازم را با واقع بینی و تدبیر فراهم
کرد.

۴. پرهیز از تعصب

پیامبر عظیم الشأن اسلام فرمود: «کسی که تعصب بورزد یا به وی تعصب بورزند، حلقه
ایمان را از گردن خویش باز کرده است».[۲۰]

این روایت حاوی نکات بسیاری است که آن را تقدیم می کنیم:

۱ـ۴. تعصب؛ یعنی اصرار و پافشاری بدون دلیل و استدلال، برای انجام یا ترک موضوعی که
منشأ آن، جهل و نادانی است.

۲ـ۴. کسی که متعصب است و به عقل و استدلال توجه نمی کند، در واقع ایمان ندارد؛ زیرا
ایمان ریشه در عقلانیت و آگاهی دارد. مسلمان تا زمانی که در دایره تعصب و جهل
گرفتار است، مزه و حقیقت ایمان را نخواهد چشید.

تعصب گاهی در امور دینی است و گاهی در امور اجرایی و کاری. مسلمان و مؤمن، مکلف به
حرکت و تلاشی است که ریش