پاورپوینت کامل از امام حسن عسکری(ع) چه می دانیم؟ ۶۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل از امام حسن عسکری(ع) چه می دانیم؟ ۶۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل از امام حسن عسکری(ع) چه می دانیم؟ ۶۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل از امام حسن عسکری(ع) چه می دانیم؟ ۶۱ اسلاید در PowerPoint :

>

امام حسن عسکری(علیه السلام) کیست؟

پدر امام منتظر، حضرت ابو محمد حسن بن علی عسکری(علیه السلام)، یازدهمین امام شیعیان است. درباره سال ولادت آن حضرت، راویان دو قول ذکر کرده اند: برخی قائل اند که آن بزرگوار در سال ۲۳۱ق. متولد شده و برخی سال ۲۳۲ق. هجری را تاریخ ولادت برشمرده اند. ابن خلکان در کتاب تاریخ خود، دو قول را آورده است: یکی، روز شنبه یکی از ماه های سال ۲۳۱؛ دیگری، ششم ربیع الاخر سال ۲۳۲. [۱]اما مسعودی در تاریخ خود، سن حضرت را هنگام شهادت ۲۹ سال[۲] دانسته و چون در تاریخ شهادت امام در سال ۲۶۰ق. اختلافی نیست، بنابراین او تولد حضرت را در سال ۲۳۱ معتبر شمرده است.

طبرسی در اعلام الوری [۳]تاریخ تولد امام حسن عسکری(علیه السلام) را هشتم ربیع الثانی سال ۲۳۲ق. بیان کرده و نیز علامه مجلسی(ره) فرموده: اشهر آن است که روز ولادت، روز جمعه هشتم ماه ربیع الثانی است و بعضی دهم ماه مذکور و برخی شب چهاردهم را نیز گفته اند. [۴]شیخ حرّ عاملی به این اختلاف تاریخی در شعر خود اشاره کرده است:

مولده شهر ربیع الآخر

و ذاک فی الیوم الشریف العاشر

فی یوم الإِثنین و قیل الرابع

و قیل فی الثامن و هو شایع[۵]

ملاحظه می شود که شیخ حر عاملی نیز تاریخ هشتم ربیع الثانی را مشهور تر از بقیه می داند. مکان ولادت حضرت بنا بر قول مشهور مدینه است؛ [۶]هر چند برخی به اختلاف مورخان در مدینه و سامرا اشاره کرده اند.[۷] اسم شریف آن حضرت، حسن و کنیه اش ابومحمد و مشهورترین لقب های ایشان زکیّ و عسکری است. خالص، هادی، خاص، صامت، سراج، تقی، از دیگر القاب آن امام همام هستند.[۸] همچنین «ابن الرضا» عنوانی است که امام یازدهم و پدر و جدّ بزرگوارشان به آن شهرت یافته اند.[۹]

پدر بزرگوار حضرت امام حسن عسکری(علیه السلام)، امام علی الهادی(علیه السلام)، دهمین امام شیعیان است. نام مادر کریمه شان را، حدیث، سلیل، سوسن و عسفان گفته اند. اما علامه مجلسی در بحارالانوار نام صحیح آن بزرگوار را، سلیل می داند. آنچه مهم است، این است که در فضیلت آن بانوی بزرگوار بین همه مورخان و محدثان اتفاق نظر است و او را با فضیلت ترین زنان عصر خود دانسته اند. صاحب عیون المعجزات درباره آن بزرگوار می گوید: «انها کانت من العارفات الصالحات».[۱۰]

در عظمت شأن و مقام والای مادر گرامی حضرت امام حسن عسکری(علیه السلام) کافی است به ثنای امام دهم امام هادی(علیه السلام) درباره ایشان اکتفا کنیم که فرمودند: «سلیل – و هو اسمها – مسلوله من الآفات و الأرجاس و الأنجاس».[۱۱]

مشخصات ظاهری امام

احمد بن عبیدالله خاقان، با اینکه از دشمنان اهل بیت بود، ولی ضمن توصیف آن حضرت به وقار و جوانمردی و کرم، مشخصات ظاهری ایشان را این گونه وصف کرده است: «أنه أسمر أعین، حسن القامه، جمیل الوجه، جید البدن، له جلاله و هیبه؛[۱۲] وی دارای چشمانی سیاه، قامتی نیکو، صورتی زیبا، بدنی موزون و برخوردار از جلالت و هیبت است».

امامت آن حضرت

شیخ مفید می گوید: «امام هادی در ماه رجب سال ۲۵۴ق. در سامرا از دنیا برفت، و در خانه خود آن حضرت، او را دفن کردند و فرزندانی که به جای گذارد، یکی حضرت ابا محمد حسن بن علی است که پس از آن حضرت، امام بوده و دیگر حسین، محمد و جعفر و یک دختر به نام عایشه داشت».[۱۳] نصوص صریحی از امام هادی(علیه السلام) رسیده است که در آنها به امامت امام عسکری(علیه السلام)، بزرگ ترین فرزند خویش، اشاره فرموده اند. از باب نمونه:

۱. ابن قولویه به سند خود از یحیی بن یسا قنبری روایت کرده که: «حضرت هادی چهار ماه پیش از مرگ خود، به فرزندش حسن(علیه السلام) وصیت کرد، و مرا با جمعی از دوستان بر آن وصیت گواه گرفت».[۱۴]

۲. کلینی هم روایتی مانند روایت بالا را نقل کرده است.[۱۵]

۳. علی بن مهزیار روایت می کند که گفت: «به حضرت هادی(علیه السلام) عرض کردم: اگر (خدای نکرده) پناه به خدا، پیشامدی شد (و شما از دنیا رفتید)، به که پناه بریم (و امام ما کیست)؟ فرمود: «عهد من به سوی بزرگ ترین فرزندم یعنی حسن(علیه السلام) است».[۱۶] روایاتی که در وصیت و نصّ کلام امام هادی(علیه السلام) درباره امامت فرزندش امام حسن(علیه السلام) وارد شده، در بسیاری از کتب حدیث و تاریخ شیعه فراوان به چشم می خورد.[۱۷]

مکارم اخلاق امام

اولین معلم اخلاق، خود خداوند است که قرآن را به عنوان بزرگ ترین و کامل ترین کتاب اخلاق، و معصومان(علیهم السلام) را به عنوان شایسته ترین مربیان اخلاق برای هدایت بشر قرار داده است. در باب فضایل و مکارم اخلاق امام حسن عسکری(علیه السلام) بسیار می توان سخن گفت، اما تنها به نمونه ای از آن اشاره می کنیم که بزرگ ترین درس اخلاق را در چگونگی ارشاد دیگران به ما می آموزد. آن حضرت ملاطفت، انس گرفتن، احترام گذاشتن به شخصیت مخاطب و مدارا کردن با او را، به ما توصیه فرموده است. اینک مضمون روایتی را که ابن شهر آشوب در کتاب مناقب و نیز علامه مجلسی در بحارالانوار نقل کرده اند، از نظر می گذرانیم: «ابن شهر آشوب از کتاب تبدیل ابوالقاسم کوفی نقل کرده که اسحاق کندی که در زمان خود فیلسوف عراق بود، شروع به تألیف کتابی درباره تناقض قرآن کرد و به حدی به این کار اهتمام داشت که از مردم کناره گرفت و پیوسته در منزل مشغول به آن بود؛ تا آنکه روزی چند تن از شاگردان وی خدمت امام حسن عسکری(علیه السلام) رسیدند.

آن جناب خطاب به آنها فرمود: در میان شما یک مرد رشیدی پیدا نمی شود که استاد خود، کندی را از اشتغال به امور قرآن بازدارد؟ یکی از شاگردان گفت: ما شاگردان او هستیم؛ چگونه می توانیم بر استاد خود در این مورد یا چیز های دیگر اعتراض کنیم؟! حضرت فرمود: اگر من چیزی به تو القا کنم، به او خواهی گفت؟ عرض کرد: آری. فرمود: پیش او برو و خیلی به او اظهار محبت نما و در تصمیمی که دارد، به او کمک کن. وقتی به تو اعتماد پیدا کرد، به او بگو: یک سؤال برایم پیش آمده، اجازه می فرمایی بپرسم؟ حتماً او خواهد گفت: بپرس. آن گاه به او بگو: اگر کسی که این قرآن را آورده و به این جملات سخن گفته، نزد تو بیاید و بگوید آیا جایز است که حق تعالی اراده فرموده باشد از آن کلامی که در قرآن است، غیر آن معنایی که تو گمان کرده ای و آن معنی را فهمیده ای؟ او در جواب گوید: جایز است. زیرا او مردی است که وقتی چیزی را شنید، می فهمد. آن گاه به او بگو: پس شما چه می دانید؛ شاید خداوند در قرآن معنایی غیر از آنچه شما از کلام خدا فهمیده ای، اراده فرموده باشد و لفظ را در غیر معنای خود استعمال نموده باشد.

آن مرد پیش استاد خود رفت و خیلی با او ملاطفت کرد؛ تا اینکه مسئله را آن چنان که امام به او آموخته بود، القا کرد. استاد کندی به او گفت: دو مرتبه سؤال خود را تکرار کن. شاگرد برای بار دوم سؤال را تکرار کرد. استاد در اندیشه شد و این جریان را احتمال داد که در لغت چنین استعمالی نیز باشد و لفظ، معنای دیگری نیز داشته باشد. آن گاه به شاگرد گفت: تو را قسم می دهم، بگو این حرف را از که شنیده ای؟ شاگرد گفت: چیزی به خاطرم رسید و پرسیدم. استاد گفت: نه، غیر ممکن است. هرگز مثل تویی چنین چیزی را درک نمی کند. بگو ببینم از کجا گرفته ای؟ شاگرد گفت: امام حسن عسکری(علیه السلام) مرا به آن امر فرمود. کندی گفت: الآن حقیقت را بیان کردی؛ این نحو مطالب تنها از این خانواده بیرون می آید. آن گاه آتش طلبید و آنچه در این باب تألیف کرده بود، سوزانید».[۱۸]

نمونه ای از مناقب آن حضرت

«از محمد بن اسماعیل علوی روایت شده که گفت: حضرت عسکری(علیه السلام) را نزد علی بن اوتاش زندان کردند و این مرد، سخت ترین دشمنان آل محمد(ص) بود و بسیار با خشونت نسبت به فرزندان و خاندان ابی طالب رفتار می کرد. به او دستور دادند: هر چه می توانی نسبت به امام سخت گیری و آزار کن.محمد بن اسماعیل گوید: بیش از یک روز نگذشت که آن مرد در برابر آن حضرت گونه بر خاک گذارد (کنایه از شدت فروتنی) و به واسطه احترام و بزرگداشت آن حضرت، در برابرش دیده به او نمی انداخت و سر به زیر بود. هنگامی که امام(علیه السلام) از پیش او رفت، آن مرد از بهترین شیعیان خوش عقیده و ستایشگر حضرت شده بود».[۱۹]

اندرزهایی از امام(علیه السلام)

ـ از نشانه های تواضع، سلام کردن به هر کس است که با او برخورد می کنی و نشستن در محلی از مجلس که کمتر از مقام توست.

ـ تواضع، نعمتی است که بر آن نعمت مورد حسد قرار نمی گیری.

ـ با ورع ترین مردم، کسی است که در مورد شبهه توقف کند؛ و عابد ترین مردم، کسی است که واجبات را به جا آورد؛ و زاهدترین مردم، کسی است که حرام را ترک نماید؛ و کوشاترین مردم، کسی است که گناهان را ترک نماید.[۲۰]

و به شیعیان خود فرمود: «شما را به ترس از خدا و پارسایی در دین خود و کوشش در راه خدا و راستگویی توصیه می کنم، و به امانت داری از هر کسی که بوده باشد، خوب و یا بد، وفادار باشید، و به طول دادن سجده ها و خوش همسایگی سفارش می کنم که محمد(ص) بدین روش آمده. در قبیله های آنان (اهل سنّت) نماز بخوانید و بر سر جنازه آنها حضور یابید، و بیمارهایشان را عیادت و حقوقشان را ادا کنید؛ زیرا هر کس از شما که در دیانت خود پارسایی پیشه کرد و راست گفت و امانت دار بود و با مردم خوش رفتاری کرد و گفتند: «این (فرد) یک شیعه است» من از این امر، شادمان می شوم.

از خدا بپرهیزید و زی