پاورپوینت کامل اخلاص، کیمیای شخصیت انسانی ۶۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اخلاص، کیمیای شخصیت انسانی ۶۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اخلاص، کیمیای شخصیت انسانی ۶۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اخلاص، کیمیای شخصیت انسانی ۶۲ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۷

میعار ارزش، نزد خدا

اعمال و رفتار آدمی را باید با بررسی اهداف، اغراض و انگیزه های وی ارزیابی کرد. اگر کارهایی
همچون تحصیل، تلاش، خدمت رسانی و… با مسائلی همانند دنیادوستی، جاه طلبی، شهرت،
برتری طلبی، ریا و… آلوده شوند، انسان را به فرومایگی شخصیت و دوری از ارزش های والا
می کشانند و در نتیجه انسان بصورت پست ترین و زیان کارترین افراد درخواهد آمد. اما اگر
هدف و غرض در رفتار فرد، برخاسته از ضمیری روشن باشد و آن را با هیچ گونه امر غیرالهی
نیامیزد، همانند شجره طیبه و درختی پاک خواهد بود که آثارش جاودانگی می یابد و هیچ گاه از
میان نمی رود. براین اساس، محور و کانون ارزش اعمال، به اهداف و مقاصد آن بستگی دارد.

مراحل اخلاص

مرحله اول، اخلاص پیش از عمل است. انسان باید پیش از عمل که همان مرحله «نیت» یا انگیزه
کار و فعالیت اوست، در بافته ها و یافته های ذهنی و فعل و انفعالات روحی و درونی خویش
بنگرد و در تصمیم گیری هایش انگیزه عمل خود را روشن سازد که در این زمان، مسئله «اخلاص
در نیت» و نبود آن جلوه گر می شود و به عمل آدمی جهت می بخشد.

مرحله دوم، اخلاص هنگام عمل است. در این مرحله یکی از این دو حالت روی می دهد: یا
ممکن است اخلاص انسان، دستخوش هجوم وسوسه های شیطانی و هواهای نفسانی گردد و
این فرد با خواسته های پست، عمل خویش را بی ارزش کند و آن را با آفت هایی چون ریا و شرک
و مانند آن درآمیزد و در نتیجه، عمل و تلاش او پوچ گردد و یا اینکه با یاد خداوند و توکل به
حضرت حق، کوشش های خویش را خالصانه و برای کسب رضای پروردگار انجام دهد و خدای
را در تمام لحظات عمر مراقب و ناظر اعمال خویش بداند و در نهایت، این خداجویی، او را به
صواب اندیشی و درستی در گفتار و کردار موفق گرداند.

و مرحله سوم، اخلاص پس از عمل است. در این مرحله، انسان باید متوجه و مواظب باشد که
نتیجه زحمت و تلاش خویش را که حاصل عمر اوست، به اندک چیزی از دست ندهد و جایگاه
والای روحی خویش و اخلاص در نیت را تداوم بخشد. این مرحله، مشکل تر از دو مرحله پیش
است. امام صادق علیه السلام فرمود:

«الابقاء علی العمل حتی یخلص اشدّ من العمل؛ باقی ماندن بر عمل همراه با اخلاص، از آغاز نمودن آن
سخت تر است».

اهمیت اخلاص

اخلاص اکسیری است که به جوهره عمل، ارزش و کرامت می بخشد و کیمیای کم یابی است که مس اعمال
آدمی را طلای ناب می سازد؛ به همین جهت است که از خالص سازی عمل، با عنوان «سرّ» و راز الهی یاد
شده است: «اخلاص، سرّی از اسرار من است و آن را در قلب بنده ای که او را دوستش داشته باشم به
ودیعت می گذارم.» چقدر زیبا و دل پذیر است اگر بشر در هر کاری به همان نسبت که به حفظ ظاهر و
کالبد عمل می اندیشد، به روح و جان عمل نیز اهمیت دهد. امام مخلصین، حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام ،
این گونه آرزو می کند: «کجایند کسانی که برای خدا کار خالصی انجام دهند و دل را که جایگاه نظر خداوند
است،ازهرگونه ناخالصی وگناه پاک کنند.»مصداق عمل بدون اخلاص،این حکایت سعدی درگلستان است:

زاهدی، مهمان پادشاهی بود. چون به طعام بنشستند، کمتر از آن خورد که عادت او بود و چون
به نماز برخاستند، بیش از آن کرد که عادت او بود تا خلق، صلاحیت در حق او زیادت کنند…
چون به مقام خویش آمد، سفره خواست تا تناول کند، پسری صاحب فراست داشت، گفت: ای
پدر! باری به مجلس سلطان طعام نخوردی؟ گفت: در نظر ایشان چیزی نخوردم که به کار آید،
گفت: نماز را هم قضا کن که چیزی نکردی که به کار آید… .

اخلاص چیست؟

اخلاص، آن است که تلاش و اطاعت از برای خدا کنند و هیچ چیز دیگر را با آن نیامیزند. فضیل
گوید: «دست بازداشتن از عمل برای مردمان، ریا بود و کار کردن برای مردمان شرک. اخلاص نیز
آن بود که تو را خدای عزوجل از این هر دو عافیت دهد».

و جنید گوید: «اخلاص سرّی است میان بنده و خدای، نه فرشته داند که بنویسد و نه شیطان داند
که آن را تباه کند و نه هوا داند که آن را بگرداند.» سهل عبداللّه را پرسیدند که بر نفس مردم چه چیز
از همه سخت تر است؟ گفت: اخلاص؛ زیرا که نفس را اندر آن نصیبی نباشد، سپس پرسیدند: آیا
اخلاص مخلص علامتی دارد؟ گفت: بلی، یکی آنکه مدح و مذمت مردم در نزد او مساوی باشد،
دوم آنکه اعمال خویش را نبیند و دیگر اینکه در آخرت هیچ عملی را عمل خویش نبیند و این نیز
گفته ذوالنون مصری است:

زمینه ایجاد اخلاص

یکی از زمینه های اصلی جهت دست یابی انسان به اخلاص، نبرد او با خواهش های نفسانی
است، چرا که بدون شکست و کنترل آنها، به این درّ گران بها و ارزنده نمی تواند دست یازد. این
گفته مولایم علی علیه السلام است که می فرماید: «چگونه به اخلاص دست می یابد کسی که مغلوب هوای
نفس است.» عزیزان! در باطن هر انسانی، مبارزه ای همیشگی و جبهه ای گرم و پرخطر وجود
دارد که در آن، همواره قدرت عقل با نیروی نفس و هوا گلاویزند. قهرمان و برنده این جهاد،
کسی است که عقل و بعد ملکوتی وجود خویش را بر نفس و بعد حیوانی اش چیره سازد و با
سرافرازی از این میدان به در آید. بدون شک برای رسیدن به مرتبه روحی اخلاص، باید در
گام های نخستین، عقل را از اسارت هوا و هوس ها رها ساخت؛ زیرا: «بسیاری از انسان ها هستند
که عقل آنها در اسارت هوا و هوس هایشان قرار گرفته است.» هواپرستی، فروغ عقل را می گیرد
و چهره حقایق را در نگاه او دگرگون می سازد و سرانجام، وی را به پرتگاه پستی و نابودی
می کشاند و این، خطری است که در همه حال انسان را تهدید می کند.

دوری از دل بستگی به دنیا و مادیات و توجه به معنویات و آخرت و پایان کار انسان ها، یکی
دیگر از زمینه های اخلاص است؛ غزالی می گوید: «مبارزه با خواهش های نفسانی و شکستن
آنها، عدم شیفتگی به دنیا و توجه تام و تمام به آخرت و معاد، مقدمات و زمینه های اخلاص
هستند».

آثار اخلاص

همرهان! اگر بذر اخلاص در نیت کاشته شود و در سرزمین دل جوانه زند و در عمل و رفتار رشد
و بالندگی یابد، بی گمان آثار و نتیجه های سود بخشی خواهد داشت. از مهم ترین آنها عبارتند از:

۱. معرفت و بصیرت

انسانی که بستر ذهن و ظرف دل را از کدورت ها بزداید و قلب را که خانه رحمان است از اغیار
خالی سازد، حقایق و معارف را زودتر و کامل تر دریافت خواهد کرد و در خود هضم و سپس
پیاده خواهد ساخت.

حافظ

چنان که در روایتی از رسول اکرم صلی الله علیه و آله آمده است: «آن کس که چهل شبانه روز عمل خالص
انجام دهد، چشمه های علوم و معارف از دل او بر زبانش جاری می شود».

زدودن موانع و پاک سازی دل از حجاب های ظلمانی و در نهایت، غرس نهال اخلاص در
وجود آدمی، به او توان فهم درست و بصیرت در مسائل را می بخشد، به گونه ای که همواره به
استقبال حوادث می رود و قلب مشکلات را با بینش و بصیرت خویش می شکافد و حقایق
راستین را از مکاید شیاطین باز می شناسد. امام علی علیه السلام فرموده است: «با وجود اخلاص،
بصیرت ها و بینش ها نافذ و نورانی می شود».

از این گونه احادیث نتیجه می گیریم که تنگ نظری ها، جمود و جهل ها، لجاجت ها،
کارشکنی های کودکانه و حرکت های موذیانه بعضی در برابر مردان الهی، همه و همه ریشه در
نداشتن خلوص آنان دارد.

۲. پیروزی و موفقیت

گروهی چنین می اندیشند که با زر و تزویر و زور می توان به هر مقصدی رسید، ولی از دیدگاه
قرآن و معارف دینی، هیچ راهی برای تسخیر دل ها و نفوذ در قلب ها و رسیدن به هدف ها، جز
اخلاص و پاک سازی نیت و عمل نیست. ازاین روست که امام علی علیه السلام فرموده است: «اخلاص
بورز تا به مقصد برسی».

۳. ملاک ارزش اعمال

اخلاص، روح اعمال مؤمن است و بدون این روح، کالبد عمل هیچ گونه ارزشی نخواهد داشت. پیامبر
گرامی اسلام، حضرت محمد صلی الله علیه و آله می فرماید: «هر کاری که انجام می دهی خالصانه و برای رضای خدا
باشد؛ زیرا جز عمل خالص در پیشگاه خداوندی پذیرفته نمی شود.» و آنها که در پی کسب دانش و علم
هستند و در آینده پست های کلیدی ارشاد مردم را بر عهده خواهند گرفت، اولی به اخلاص هستند. آنها
خود می دانند به مصداق کلام مولی علی علیه السلام که «کار و عمل آدمی پوچ و بی ثمر است، جز آنچه خالص
باشد.» اگر خلوص خود را از دست بدهند، تحصیل آنها ارزش و گوهر ذاتی خود را از دست خواهد
داد. حال که پذیرش هر عملی از مؤمن، مبنی بر اخلاص او در کار است، نباید آن را از یاد ببرد، بلکه
موظف است چون درّ گران بهایی آن را محافظت کند و آدمی باید زحمت بکشد و تلاش و جدّ و جهد
نماید تا مبادا این سرمایه او رو به زوال رود. امام صادق علیه السلام فرموده است:

کارهای نیک خود را به خاطر خودنمایی و نشان دادن به مردمی که نه زندگی به دست آنهاست
و نه مرگ و نه قدرت دارند مشکلی را برای تو بگشایند، انجام مده.

۴. برکت دنیا و آخرت

در حدیثی از امام صادق علیه السلام آمده است:

اگر کسی در تحصیل حدیث [و آشنایی به مآخذ آیین و اعتقادات دینی] مناف