پاورپوینت کامل به بهانه روز اصناف;اخلاق اصناف و آداب کسب ۲۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل به بهانه روز اصناف;اخلاق اصناف و آداب کسب ۲۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل به بهانه روز اصناف;اخلاق اصناف و آداب کسب ۲۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل به بهانه روز اصناف;اخلاق اصناف و آداب کسب ۲۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۳

اشاره

اول تیرماه هر سال، روز اصناف نام­گذاری شده است که البته دایره گسترده­ای دارد و
شامل انواع شغل­ها و حرفه­ها می­شود. در نوشته پیش ­رو، با مراجعه به متون کهن
فارسی، این موضوع (یعنی اخلاق اصناف و آداب کسب) را واکاویده ایم و برخی مطالب
مرتبط را ـ ­چنان که خواهید دید ـ ارائه کرده­ایم.

سبب شناخت آداب کسب

می­دانیم که از یک سو بسیاری از اصناف، با کسب و تجارت کردن سروکار دارند از سوی
دیگر، هر کسبی، آدابی دارد که شناخت آنها، موجب برکت و فزونی مال تاجر و کاسب
می­شود. امام محمد غزالی در کیمیای سعادت، درباره لزوم شناخت آداب کسب می­نویسد:

نکته: «چون دنیا منزلگاه زادِ آخرت است و آدمی را به قوت و کِسوَت[۱] حاجت است ـ و
آن بی­کسب ممکن نیست ـ باید که آدابِ کسب بشناسد؛ که هر که همگی خویش به کسب دنیا
دهد، بدبخت است و هر که همگی خویش به آخرت دهد و توکل کند، نیک­بخت است، ولکن
معتدل­ترین آن است که هم به معاش مشغول باشد و هم به معاد، ولیکن باید که مقصود،
معاد باشد و معاش برای فراغتِ اسبابِ معاد باشد».[۲]

فضیلت پی روزی حلال بودن

کاسب و تاجر اگر بخواهند به حرام نیفتند و مال شبهه­ناک به زندگی­شان راه نیابد،
ناگریز باید حلال و حرام در کسب­ها را بشناسد و پی روزی حلال باشند.

حکایت: «بدان که خویشتن را و عیال خود را از روی خلق، بی­نیاز داشتن و کفایتِ ایشان
از حلال کسب کردن، از جمله جهاد است در راه دین، و از بسیاری عبادت، فاضل­تر است؛
که روزی رسول(ص) با اصحاب نشسته بود. بُرنایی[۳] با قوّت، بامدادِ پگاه، بر ایشان
بگذشت و به بازار همی شد به دکّان. صحابه گفتند: «دریغا! اگر این پگاه خاستنِ وی در
راه خدای تعالی بودی!» رسول(ص) گفت: «چنین مگویید که اگر برای آن می­شود که خود را
از روی خلق بی­نیاز دارد یا پدر و مادر خویش را یا زن و فرزند خویش را بی­نیاز
دارد، وی در راهِ خدای تعالی است، و اگر برای تفاخر دنیا و لاف و توانگری همی شود،
در راهِ شیطان است» …. و گفت: «بازرگانِ راست­گوی، روز قیامت با صدّیقان و شهیدان
به هم خیزد».[۴]

تجارت دین و تجارت دنیا

نجم­الدین رازی در مرصاد العباد، درباره تقسیم تجارت می­نویسد:

نکته: «بدان که تجارت دو نوع است: تجارت دنیا و تجارت آخرت، و تجارت دنیا هم بر دو
نوع است: یکی آنکه از بهر نفع دنیایی است و بس، و دوم آنکه­ از بهر نفع آخرتی است و
نفع دنیایی، خود تَبَع بُوَد… .[۵]

اما آن تجارت که از برای نفع دنیای است و بس، به غایت مذموم است و حاصلش بی­حاصلی و
و زَر و وبال و حساب و تبعت[۶] آخرت، رنج آن خسران و زیادتش همه نُقصان و سودش همه
زیان.

و اما آن تجارت که برای نفع آخرتی است آن است که حق تعالی می­فرماید: «رِجَالٌ
لاتُلْهِیهِمْ تِجَارَهٌ وَلاَ بَیْعٌ عَن ذِکْرِ اللَّهِ»،[۷] و این آیت را مفسران
دو معنا گفته­اند: یکی آن­که به تجارت آخرتی تعلق دارد؛ یعنی مردانی­اند که به صورت
تجارت و بیع دنیایی مشغول نشوند تا از خدای و ذکر خدای باز نمانند… .

معنی دوم آن است که به تجارت دنیایی تعلق دارد، ولیکن تجارتی که برای نفع آخرتی
است؛ یعنی مردانی­اند که صورت بِیع و شِرا بر صورت ایشان اگرچه رود، ولیکن دل ایشان
از ذکر خدای باز نماند».[۸]

امام محمد غزالی نیز در این باره می­نویسد:

تمثیل: «بدان که هر که وی را تجارت دنیا از تجارت دین مشغول کند، وی بدبخت است، و
چگونه بُوَد حال کسی که وی کوزه زرین به کوزه سفالین بدل کند، و کوزه سفالین مَثَل
دنیاست و مَثَل آخرت، کوزه زرّین است که هم نیکوست و هم بسیار بماند».[۹]

آداب تجارت

تجارت، آداب و شرایطی دارد که بازاریان، تاجران و به طور کلی اهل معامله باید آنها
را رعایت کنند. در اینجا، این آداب را از قول مرصاد العباد برمی­شماریم:

توصیه: «پس شرایط آن­که تجارت برای رنج آخرت کند و صحبت انبیا و رسل، آن است که
تقوا را شعار و دِثار[۱۰] خویش سازد، و مال ر