پاورپوینت کامل فصل هفتم: در مسیر زندگی (برگزیده متون اجتماعی) ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فصل هفتم: در مسیر زندگی (برگزیده متون اجتماعی) ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فصل هفتم: در مسیر زندگی (برگزیده متون اجتماعی) ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فصل هفتم: در مسیر زندگی (برگزیده متون اجتماعی) ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

>

اسرار زکات دادن

مال، فدای حق

یکی آن که خلق مأمورند به محبّت و دوستی حق تعالی و هیچ مؤمن نیست که نه این دعوی کند، بلکه مأمورند بدان که هیچ کس را دوست تر از حق تعالی ندارند… و هیچ مؤمن نیست که نه دعوی همی کند که حق تعالی را از همه چیز دوست تر دارد و پندارد که چنان است. پس به نشانی و بُرهانی حاجت بُود تا هر کسی به دعوی بی حاصل مغرور نشود. پس مال، یکی از محبوبات آدمی بود. وی را بدین بیازمودند و گفتند: اگر صادقی اندر دعوی دوستی، این یک معشوقِ خویش را فدا کن تا درجه ی خویش بشناسی اندر دوستی حق تعالی.[۱]

تطهیر دل

سرّ دوم، تطهیر دل است از بُخل و پلیدی وی که بخل در دل، چون نجاستی است که آن سببِ ناشایستگی وی است قربِ حق تعالی را چنان که نجاستِ ظاهر، سبب ناشایستگی قالبِ وی است، حضرت نماز را و این نجاست بخل، پاک نشود الّا به خرج کردن مال و بدین سبب زکات که نجاست بخل را ببرد، چون آبی است که به وی نجاست شسته شود واز این سبب است که زکات و صدقه بر رسول صلی الله علیه و آله و بر اهلِ بیت وی حرام است که منصب وی را از اَوساخ (پلیدی های) مال مردمان صیانت باید کرد.[۲]

شکر نعمت

سرّ سوم، شکر نعمت است که مال، نعمتی است در حق مؤمن که سبب راحت دنیا و آخرت باشد. پس چنان که نماز و حج و روزه، شکرِ نعمتِ تن است، زکات، شکرِ نعمتِ مال است تا چون خود را بی نیاز بیند، بدین نعمت و مسلمانی دیگر را همچون خویشتنِ درمانده ببیند، با خویشتن گوید که: وی بنده ی حق تعالی است همچون من. شکر آن را که مرا بی نیاز کرد از وی و او را به من نیازمند کرد، با وی رفقی کنم. مبادا که این آزمایشی باشد که تقصیر کنم مرا به صفت وی گرداند و وی را به صفتِ من.[۳]

فضیلت صدقه دادن

صدقه در کلام رسول اللّه صلی الله علیه و آله

۱- صدقه دهید اگر همه یک خرما باشد که آن درویشی را زنده کند و گناه را بِکشد چنان که آب، آتش را.

۲- بپرهیزید از دوزخ اگر هم به [صدقه دادن] نیم خرما بُود و اگر نتوانید به سُخنی خوش.

۳- هیچ مسلمانی از حلال، صدقه ندهد که نه ایزد تعالی آن را به دستِ لطف خویش بستاند و همی پرورد چنان که شما چهارپای خویش را پرورید تا آن گاه که خرمایی به اندازه ی کوه اُحد گردد.

۴- در قیامت هرکس در سایه ی صدقه ی خویش باشد تا آن گاه که میانِ خلایق حکم کنند.

۵- صدقه، هفتاد در، از درهای شرّ، بسته گرداند.

۶- پرسیدند که کدام صدقه فاضل تر؟ فرمود: آن که در تندرستی دهی که اُمید زندگانی داری و از درویشی نترسی.[۴]

سیره ی بزرگان

عیسی علیه السلام گفت: هرکه سایلی را نومید کند و از درِ خانه، محروم بازگرداند، تا هفت روز ملایکه در آن خانه نشوند.

رسول خدا صلی الله علیه و آله، دو کار با هیچ کس نگذاشتی بلکه به دستِ خویش کردی: صدقه به دستِ خویش به مسکین دادی و آب طهارت، به شب، خود بنهادی و سر بپوشیدی و گفت: هر که مسلمانی را جامه ای بپوشاند، در حفظ خدای تعالی باشد.

لقمان پسر را گفت: هرگاه که گناهی بر تو برود، صدقه ای بده.

عبداللّه بن عُمَر شِکر بسیار دادی به صدقه و گفتی: خدای تعالی می گوید: «لن تنالوا البر حتّی تنفقوا ممّا تحبّون»[۵] و من شِکر دوست دارم. سفیان ثَوْری می گوید: هرکه خود را به ثوابِ صدقه محتاج تر از آن نداند که درویشی را به صدقه، آن صدقه از وی قبول نیفتد.[۶]

آداب طعام خوردن

سلامتِ تن

بدان که راه عبادات هم از جمله ی عبادات است و زادِ راه هم از جمله ی راه است. پس هرچه راه دین را بدان حاجت بُود، هم از جمله ی دین بود و در راه دین را به طعام خوردن حاجت است که مقصود همه ی سالکان، دیدار حق تعالی است و تخم آن علم و عمل است و مواظبت بر علم و عمل، بی سلامت تن ممکن نیست و سلامت تن بی طعام و شراب مکن نیست بلکه طعام خوردن، ضرورت راه این است، پس از جمله ی دین باشد و برای این گفت حق تعالی: ای پیغامبران! پاک خورید و حلال خورید و کار نیکو کنید. میانِ خوردن و عملِ صالح جمع کرد.[۷]

قوّت علم و عمل

پس هر که طعام برای آن خورد تا وی را قوّت علم و عمل باشد و قدرت رفتن راهِ آخرت، طعام خوردن وی عبادت بُود. چنان که رسول صلی الله علیه و آله گفت که: مؤمن را بر همه چیزی ثواب بود، حتی لقمه ای که در دهان خود نهد یا در دهانِ اهلِ خود. و این برای آن گفت که مقصودِ مؤمن از این همه، راه آخرت بُود[۸]

آداب پیش از طعام خوردن

۱- آن که دست و دهان بشوید که چون طعام خوردن بر نیت زاد آخرت بود، عبادت بود… و کسی که پیش از طعام دست بشوید، در خبر است که از درویشی ایمن شود.

۲- طعام بر سُفره نهد نه بر خوان (طَبَق) که رسول صلی الله علیه و آله چنین کرده است که سُفره از سَفر یاد دهد و سَفرِ دنیا از سَفرِ آخرت یاد دهد و نیز به تواضع نزدیک تر بُود.

۳- نیکو نشیند که رسول صلی الله علیه و آله گفت: من تکیه زده طعام نخورم که من بنده ام. بنده وار نشینم و بنده وار خورم.

۴- نیت کند که طعام برای قوّت عبادت خورد نه برای شهوت.

۵- تا گرسنه نشود، دست به طعام نبرد.

۶- به ما حضر قناعت کند و تکلّف طعام های خوش نکند که مقصودِ مؤمن نگاه داشتن قوّت عبادت بود نه تنعّم و سنّت است نان را گرامی داشتن که قوام آدمی به وی است.

۷- دست به طعام نَبَرد تا کسی حاضر نیاید که با وی طعام خورد که تنها خوردن نیکو نیست که هرچند دست بر طعام بیش بود، برکت بیش بود.[۹]

آداب وقتِ خوردن

۱- بسم اللّه بگوید و به آخر الحمداللّه و نیکوتر آن است که به اول لقمه، بسم اللّه بگوید و بر دوّم، بسم اللّه الرحمن و به سوم، بسم اللّه الرحمن الرحیم و به آواز بگوید تا دیگران را یاد دهد.

۲- به دست راست خورد و ابتدا به نمک کند و ختم به نمک کند.

۳- هیچ طعام را عیب نکند که رسول صلی الله علیه و آله هرگز طعام را عیب نکردی، اگر خوش بودی، بخوردی و اگر نه دست بداشتی.

۴- از پیش خود خورد مگر این که از جوانبِ طبق روا بود که آن مختلف باشد.

۵- از میان نان نخورد بلکه از کنار، درگیرد… نان به کارد پاره نکند و گوشت هم چنین.

۶- کاسه و چیزی که که خوردنی نباشد، بر نان ننهد و دست به نان پاک نکند.

۷- در میانِ طعام، آب بسیار نخورد.

آدابِ آب خوردن

اما آداب آب خوردن آن است که کوزه به دستِ راست گیرد و بگوید: بسم اللّه و پیوسته و باریک درکشد و بر پای نخوردو خفته نخورد و… چون آب تمام بخورد، بگوید:

ستایش خدایی را که به رحمت خود آن را شیرین و گوارا گردانید و به سبب گناهانِ ما آن را چون نمک تلخ نساخت.[۱۰]

آداب پس از طعام خوردن

۱- اما آداب پس از طعام آن است که پیش از سیری دست باز گیرد و… نان ریزه ها برچیند که در خبر است که هر که چنان کند، عیش وبر وی فراخ شود و فرزند وی به سلامت بود و بی عیب و آن کابین حورالعین گردد.

۲- آنگاه خلال کند، هرچه به زبان از دندان جدا شود، فرو برد و هرچه به خلال بیرون کند، بیندازد.

۳- پس از طعام بگوید: ستایش خدایی را که ما را غذا داد و آب داد. به اندازه داد و ما را پناه داد. اوست بزرگ و سرور ما. و سپس سوره ی قل هواللّه احد و لِایلافِ قُرَیش برخواند.

۴- چون طعام حلال یافته باشد، شکر کند و چون از شُبْهَت بُود، بگرید و اندوه آن خورد و کسی که می خورد و می گرید نه چون کسی بود که می خورد و به غفلت می خورد.[۱۱]

آداب کسب و تجارت

حاجت به کسب

چون دنیا منزلگاه زاد آخرت است و آدمی را به قوت و کسوت حاجت است و آن بی کسب، ممکن نیست، باید که آداب کسب بشناسد که هرکه همگی خویش به کسب دنیا دهد، بدبخت است و هرکه همگی خویش به آخرت دهد و توکل کند، نیکبخت است و لکن معتدل ترین آن است که هم به معاش مشغول باشد و هم به معاد، و لیکن باید که مقصود، معاد باشد و معاش برای فراغت اسباب معاد باشد.[۱۲]

در فضیلت و ثواب کسب حلال

بدان که خویشتن را و عیال خود را از روی خَلْق، بی نیاز داشتن و کفایت ایشان از حلال، کسب کردن از جمله ی جهاد است در راهِ دین. و از بسیاری عبادت، فاضل تر است که روزی رسول صلی الله علیه و آله با اصحاب نشسته بود.

برنایی (جوانی) با قوّت، بامدادِ پگاه، بر ایشان بگذشت و به بازار همی شد به دکان. صحابه گفتند: دریغا اگر این پگاه خاستنِ وی، در راه خدای تعالی بودی! رسول صلی الله علیه و آله گفت: چنین مگویید که اگر برای آن می شود تا خود را از روی خلق بی نیاز دارد یا پدر و مادر خویش را یا زن و فرزند خویش را بی نیاز دارد، وی در راه خدای تعالی است و اگر برای تفاخر دنیا و لاف و