پاورپوینت کامل پرواز از پرندک ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرواز از پرندک ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرواز از پرندک ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرواز از پرندک ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

>

۵۴

گفتگو با استاد صائب عبد الحمید

یاس: استاد لطفا خودتان را معرفی کنید.

در سال ۱۹۵۶ در کشور عراق به دنیا آمدم. فارغ التحصیل رشته فیزیک هستم و مدتی دبیر فیزیک و ریاضی در یکی از دبیرستان ها
بودم. با شروع جنگ عراق علیه ایران به خدمت نظام وظیفه فراخوانده شدم و چون همشهری یکی از مسؤولین لشکر بودم، در
کارهای تبلیغاتی و مسائل فرهنگی در جبهه به خدمت مشغول شدم. تا اینکه در سال ۱۳۶۰، در منطقه دارخوین به اسارت
رزمندگان اسلام درآمدم. اردوگاه شرایط فعالیت های فرهنگی، علمی بسیار خوبی برای ما مهیا کرده بود. به همین جهت برنامه
منظمی برای مطالعه تنظیم کردم. در وقت فریضه نماز، نمازها به جماعت برگزار می شد. برادران اهل سنت و برخی از شیعیان
اردوگاه به من اقتدا می کردند. علاوه بر نمازهای شبانه روزی، نماز جمعه و نماز عید، همراه با ایراد خطبه، با آزادی کامل برقرار
می شد و خودم خطبه ها را ایراد می کردم. گاهی در اردوگاه، اسرا مسائل شرعی را از من می پرسیدند و من برای اینکه همه اردوگاه
را پوشش فرهنگی بدهم، رساله ای درباره احکام دینی نوشتم و نیز چون احادیث فراوانی از صحیح را حفظ کرده بودم، روایت های
تربیتی و اخلاقی را در جزوه ای گردآوری نمودم. خلاصه اینکه در اسارتگاه پرندک به «پیشوای اهل سنت » ملقب شده بودم.

یاس: انگیزه اسرا در پیروی از شما چه بوده و چگونه اعتماد آنها را بدست آورده بودید؟

اطلاعات تاریخی و مذهبی و معلومات من باعث شده بود، هیچ مساله ای را بی پاسخ نگذارم و مهمتر از این، لطف و عنایت الهی بود.
این برنامه ها روزها و ماه ها ادامه داشت. اضافه بر این، هر سال اول محرم که شروع سال قمری است، راجع به هجرت پیامبر اکرم و
تمدنی که ایجاد کرد، سخنرانی می کردم. همچنین روز عاشورا – دهم محرم – جلسه سخنرانی ترتیب می دادیم و پیامدهای
شهادت حسین بن علی علیه السلام را بررسی می کردیم.

یاس: آیا سنی ها به شهادت امام حسین علیه السلام اهمیت می دادند و مجالس روضه برقرار می کردند؟

جلسات روضه خوانی و مصیبت نداشتیم، اما راجع به حوادث کربلا سخنرانی می کردیم. به مراسمی که برادران شیعه در ایام
عزاداری برگزار می کردند، اعتنایی نمی کردیم، عده ای هم لحظاتی در مراسم حاضر می شدند و بعد از مدتی آرام آرام جلسه را
ترک می کردند.

یاس: از تشرفتان به تشیع برای ما بگویید; چه شد که به این مذهب گرایش پیدا کردید؟

نوای غم سروده شد.

همه جا شور عزای حسین به پا شد و عالم اندر غمش غرق عزاگشت.

آسمان دل ابر عزا پوشید; چرا که ماه محرم فرا رسید.

دل ها پر از آه شد.

آب فرات بسته شد.

زمزمه العطش به عرش رسید.

این قطعه ای از مقتلی است که در عاشورای سال ۱۳۶۳، از بلندگوهای اردوگاه پخش شد. صدای مرحوم شیخ عبدالزهرای کعبی
بود. اسرا دسته دسته برای عزاداری در سالن جمع شدند. حال و هوای کربلا در اردوگاه حاکم شده بود. چهره های گلگون شهدا در
نظرها مجسم شد و به خاک و خون کشیده شدن حضرت علی اکبرعلیه السلام و حضرت قاسم علیه السلام و قامت رشید حضرت
عباس علیه السلام در کنار نهر علقمه، قامت ها را خمیده کرد. همه در یکجا جمع شده بودند و به مقتل گوش فرا می دادند و من با
دلی غمگین و خاطری آشفته به سالن دیگری رفتم. کلمات آتشین و مسلسل وار مقتل را با دقت گوش می دادم. گویی کلمات، مرا
به تماشای صحنه کربلا می بردند. افقی روشن جلو چشمانم تابید. گلزار آل مصطفی را می نگریستم و روایات صحیح را یکی یکی
ورق می زدم. حدیث «انی حرب لمن حاربتم و سلم لمن سالمتم » بدنم را به لرزه در آورد. گویی اولین بار بود که آن را می دیدم و
پیغمبر خدا را، با پای برهنه و سرگشاده، کنار نعش حضرت علی اکبرعلیه السلام ایستاده حس می کردم. این مردم به جنگ سبط
پیامبر نیامده بودند بلکه خود پیامبرصلی الله علیه وآله وسلم را محاصره کرده بودند و آب را بر رویش بسته بودند. ناله و فغان
کودکان پیامبر به گوشم رسید و….

این سروش عاشورا تا اعماق وجودم نفوذ کرد. ناگهان برخاستم. خون گرم حیات و حرکت را در وجودم احساس کردم. خود را
انسانی آزاد، بیدار و مسؤول در برابر جامعه و تاریخ و فراتر از آن، در برابر خدا دیدم. برقی در اندیشه ام تابید. تصمیم گرفتم به
دنبال پاسخ سؤالاتی که در ذهنم بود، بروم و هر دو گرایش – شیعه و سنی – را بدون تعصب دنبال کنم. می دانستم که تاریخ نویسان
از تعصب مذهبی و گرایش سیاسی برخوردارند. هوشیارانه تلاش می کردم تا در دام آنها گرفتار نشوم. ساعت های زیادی از بقیه
اسرا فاصله می گرفتم و بیشتر قرآن حفظ می کردم و یا به عبادت و نماز مشغول می شدم. کم کم حالت انزوا در پیش گرفتم و به
خویشتن خویش مشغول شدم. اسارت عامل انقلاب روحی من شد و کانون زندگی دوباره ام گردید.

در آن شرایط تصمیم گرفتم حقایق تاریخی را بار دیگر مورد دقت و کندوکاو قرار دهم. نخست نهج البلاغه را موشکافانه از اول تا
آخر خواندم و دریافتم که امام علی علیه السلام کاملا مطمئن بود که رسول خدا او را به رهبری امت برگزیده است. بارزترین جای
نهج البلاغه، خطبه شقشقیه است. امام علیه السلام خطاب به ابوبکر می فرماید: «یعلم ان محلی منها محل القطب من الرحی »; واژه
علم در این عبارت، بجای ظن یا حدس استفاده شده است. پس از مطالعه نهج البلاغه، کلمات دیگری که سید رضی نیاورده ولی
ابن ابی الحدید در شرحش آورده و به حضرت علی علیه السلام نسبت داده است را به دقت بررسی کردم. اینجا بود که مظلومیت
علی علیه السلام برایم آشکار شد; بخصوص که می دیدم ابن ابی الحدید سرسختانه از خلافت ابوبکر و عمر – بنا به مذهب
معتزلی اش – دفاع می کند و علی علیه السلام را بارها از خلافت خلع می کند و جامه خلافت را به دیگران می بخشد. در این مرحله،
همچنین تصمیم گرفتم بدون اینکه از کتاب ها و ماخذهای شیعی بهره بگیرم (تا مبادا متاثر از آنها شوم و در عقایدم لغزشی ایجاد
شود)، به مطالعه عقاید شیعه بپردازم. صحیفه سجادیه را با همان شیوه ای که نهج البلاغه را مطالعه کرده بودم، بررسی نمودم تا
مطمئن شوم صحیفه سجادیه، شاهکار نیایش زین العابدین علیه السلام است و گنجی از معارف اسلام و زبور آل محمدصلی الله
علیه وآله وسلم است. مقایسه ای بین مباحث توحید صفاتی نهج البلاغه و صحیفه سجادیه کردم. دیدم عالی ترین فرازها در بیان
توحید است و مرز بین مکتب اهل بیت علیهم السلام و مذاهب دیگران; چون توحید در مذاهب دیگر، شائبه ای از تشبیه و تجسم
است و یا اینکه آنها اعتقاد به رؤیت خدا دارند.

یاس: کدام یک از ویژگی های امیرالمؤمنین علیه السلام توجه شما را جلب کرد؟

در واقع، در وجود امام علی علیه السلام انسان به ارزش هایی دست می یابد که در انسان دیگری پیدا نمی شود. امام علی علیه السلام
زاهدی فرمانروا، فقیری بخشنده و شجاعی با گذشت و… است. مثلا هر گاه به جنگ دشمن می رفت، این گونه می اندیشید: «ما
بارزت احدا الا ظننت انی مقاتله »; با کسی پیکار نکردم، مگر یقین داشتم که بر او چیره خواهم شد. ظن در این عبارت، به معنای
علم است، با این وجود، از دشمنان سرسختی مانند عمربن عاص در جنگ صفین، به سادگی می گذرد. این ویژگی بلند در
سخت ترین لحظات سرنوشت جنگ بسیار مهم و حیرت انگیز است. در اوج کارزار با یاد خدا می زیست، در حالی که انسان های
معمولی، هر گاه به کاری مشغول می شوند، بسیاری از کارهای رایج و معمولی مثل عبادت و قرائت قرآن و…. را از یاد می برند.

یاس: نظر شما درباره کتاب های تاریخی مختلفی که مطالعه کرده اید، چیست؟

تاریخ با نظر و سلیقه سیاست مداران نوشته می شود. حتی تاریخ مسلمانان با نظارت حکمرانان دوره های مختلف تدوین می شد.
این فقط یک ادعا نیست بلکه برای این سخنم دلایل روشنی دارم. طبری در تاریخش، برخورد معاویه با ابوذر که سرانجام به تبعید
ابوذر به ربذه می انجامد را ناتمام ذکر می کند و بعد می نویسد که مایل نیستم مواردی از این قبیل که جو عمومی را ناراحت
می کند یا تحلیل آن برای مردم دشوار است را در کتابم بیاورم و در جای دیگر، تا به سیف پسر عمر می رسد، علت برخورد عثمان و
سپس معاویه با ابوذر را توضیح می دهد و ابوذر را مورد نکوهش قرار می دهد. طبری این واقعه را بعد از گذشت ۲۹۰ سال از وقوع
آن و بعد از ۱۷۰ سال از انقراض بنی امیه نوشته است.

نمونه دوم باز هم از تاریخ طبری است که در توضیح فرمانروایی محمدبن ابی بکر – برای مردم مصر و شام – همه عهد نامه حضرت
علی علیه السلام را ننوشته است. به این دلیل که مبادا مردم از اموری که شخصیت معاویه را جریحه دار می کند، ناراضی شوند. لازم
به یادآوری است، نامه امیرالمؤمنین علیه السلام به محمد به ابی بکر در کتاب های دیگر آمده است که در آن معاویه شدیدا نکوهش
شده است.

نمونه سوم شاهدی روشن و قوی است درباره نسایی صاحب سنن. نسایی از علمای مورد اعتماد سنی هاست. وقتی به شام وارد شد،
دید مردم شام از فضایل علی بن ابی طالب علیه السلام بی اطلاعند. کتابی درباره فضایل و مناقب حضرت علی علیه السلام نوش