پاورپوینت کامل تندیس توحید ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تندیس توحید ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تندیس توحید ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل تندیس توحید ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

>

۲۴

… و اینک بار دیگر ندایی از فراسوی آسمان ها به گوش می رسد.

و کاروانیانی از دیار شیفتگانِ معرفت، شتابان به سوی سرزمین آرزوها حرکت می کنند.

کعبه، تندیس سیاهپوشی است که موحّدان تاریخ در صحن و سرای دل، آن را می ستایند.

کعبه نوری است که حقیقت های عالم شعاعی و ذره ای از بی نهایت فروغ آن است.

و حج مجسمه توحید است، آن جا که می بینی انسان هایی با اسم و رسم های گوناگون و با هر نژاد و ملیّتی و با هر رنگ و فرهنگی دل به یک
معبود سپرده و تن در یک پوشش می کنند و به یک سو در حرکتند.

آنجا که نام ها همه بی نامی است و رنگ ها همه بی رنگی.

آنجا که «مدار» و «مدیر» یکی است و آن هم خداست.

آنچه در این مکان قربانی می شود، «من» است و آنچه که سنگ های تنفر و بیزاری بر آن فرود می آید، «منیّت» است که بزرگ ترین دشمن
آدمیان نفس آنان است.

طواف، تنها گردِ «او» است و جان ها همه فانی در «هو» که «وَحدَه لاإله الاّهو».

حج از آغاز تا فرجام، تمرینِ «بگذار و بگذر» است و مشقِ «سیر إلی اللّه».

از آغاز راه می گویم که: همسرت را، فرزندت را، خانه و شغلت را و تمامی آنچه که بدان دل داده ای، بگذار و بگذر که درس محبت را در
آغاز آفرینش به تو ای «آدم» آموختند. محبت یعنی گذشتن از همه، تنها به خاطر محبوب و عشق به همه، تنها برای او، و به ابراهیم هم و به
محمد (صلی الله علیه وآله) نیز که رسول عشق بود و عصاره محبّت خدا و حبیب او.

از این رو، رسول خدا را گفتند که به امّتت بگوی:

«قُل إن کانَ ابائُکُم وَ أبناءُکم و إخواتُکم و أزواجُکم وَ عَشیرَتُکم و أموالٌ… أحَبَّ إلیکُم مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ» توبه/۲۴

«بگو: اگر پدرانتان و فرزندانتان و برادرانتان و همسرانتان و… از خداوند و پیامبرش و جهاد در راه او نزد شما دوست داشتنی تر است پس
چشم به راه باشید تا خداوند امر (عذاب) خود را (در میان) آورد و خداوند گروه نافرمانان را راهنمایی نمی کند.»

حال اگر غیر او را دوست داری، رهایش کن و آزاد باش. آزادمرد هیچ گاه در اسارت نفْس و نَفَس نمی ماند. می شکند این قفس تنگ
دلبستگی را و جان را در فضای بیکران خداوندی به پرواز درمی آورد.

بشکن که در شکستن، پیوندها چه زیباست.

و از غیر او چشم بربند که در بستن ها رهایی است و رستن در چشم بستن است.

و حج تمرینی است برای شکستن و شکسته شدن.

اولین قدم در آخرین دیدار با بستگان برداشته می شود؛ انقطاع.

نیک بنگر که لحظه جداشدن از «دوست داشتنی ها» چندان هم دور نیست.

گفته اند: روزی رسول خدا ـ درود حق بر او باد ـ از جبرائیل موعظه ای خواست و فرمود: «یا اخی عِطْنی»؛ ای برادر مرا موعظه کن. و
جبرائیل در جواب گفت: «اَحِب ما یُحِب فَاِنّک مُفارقُهُ و اعْمَل ما شِئتَ فَاِنّک مُلاقیه و…»

هر چه را خواستی دوست بدار، اما بدان که از آن جدا می شوی و هر چه خواستی انجام ده، پس به درستی که آن را خواهی دید (در قیامت).

آری؛ حج نمایشی است و آزمونی برای جدا شدن، دور شدن و رهایی.

اکنون که تعلقات را وانهادی، به «آدم» شدن و آدمی زیستن نزدیک تر شدی. آن گاه که آدم (علیه السلام) پای در وادی عرفات بنهاد و توبه او
پذیرفته شد، هیچ تعلقی نداشت، تنها او بود و محبوبش.

این جا اولین موقف است، میقات.

از هر سو که می آیی و از هر دیار که باشی، برای ورود به حرمِ یار باید مُحرِم شوی تا به خیل مَحرمان درآیی.

این جا غسل می کنی و جسم و جان از آلودگی پاک می کنی.

آن گاه لباس فاخر انسانیت که «تقوا» است بر تن و لباس های زربفت و دیبا را از تن خارج می کنی.

به جای لباس های پر زرق و برق دنیایی که تو را شخصیتی عاریه ای می دهند، لباس ساده آخرت می پوشی؛ به راستی بی رنگی چه
زیباست! و بی دلی زیباتر.

اکنون چونان کبوتری سپیدپوش به سوی گلدسته های توحید پرواز می کنی.

باید نغمه عشق خواند و سرود ستایش سر داد. باید به دریا اقتدا کرد و در ساحل معرفت آسود.

«لبیک اللهم لبیک…»

آیا اندیشیده ای که لبیک سؤال است یا جواب، «بیایید» است یا «آمدم»؟

مگر نه اینکه «آمدم» در پاسخ «بیا» گفته می شود؟ آه چه می گویم!

آمدن تو، خود، مفسر دعوت خداست. اگر آمدی به این جا، از آن روست که تو را خواندند و دعوت کردند.

لبیک جوابی است که در آن زیباترین و بزرگ ترین درخواست ها نهفته است و آن «بنده ام نزدِ من آی» است.

و «ارجعی الی ربک» در آینه «لبیک» پدیدار شده است تا سرود بندگی را این چنین بسرایند:

یارب تو خواندی آمدیم	دل را ستاندی آمدیم
عشق و ولای کعبه ات	بر دل نشاندی آمدیم

(جواد محدثی)

آن گاه که کعبه را می بینی، لب از لبیک فروبند و به خانه بنگر و صاحبخانه را ببین.

کوچه پس کوچه های مکه بوی گل محمدی می دهند و آوای پر جبرئیل هنوز به گوش می رسد. چشم بگشای! می بینی؟ علی (علیه السلام) را
که بر دوش رسول خداست و بت «هُبَل» را از پشت خانه کعبه به زیر می اندازد و در باب «بنی شیبه» به خاک می سپرد. پس از همان «باب» وارد
مسجدالحرام شو که مستحب است. داخل شو تا هبل ها در زیر گام های تو لگدمال شوند و شرک از خانه وجودت رخت بربندد.

به کعبه، خانه خدا، نزدیک می شوی. می دانم که می دانی بعد از هبوط حضرت آدم (علیه السلام) به زمین، خدا «قبه ای از دُرّه بیضاء» در این جا
که اکنون کعبه در آن است، قرارداد تا مطاف آدم (علیه السلام) باشد.

پس آدم کعبه را طواف کرد و می دانی که نوح پس از نجات از طوفان در این مکان طواف کرد و… .

تا آن گاه که ابراهیم را امر به بنای کعبه کردند و اسمعیل نیز به بازسازی آن پرداخت.

«و إذْ یَرفَعُ ابراهیمُ القواعِدَ مِنَ الْبَیتِ و إسمعیلُ» بقره/ ۱۲۷

و محمد (صلی الله علیه وآله) نیز کعبه را طواف کرد و اهل بیت هم؛ گرچه اهل بیتِ رسول الله (صلی الله علیه وآله) خود قبله اهل ولاء و کعبه دل هایند.

اکنون تو و خانه خدا و طواف کعبه.

از «حجرالاسود» آغاز می کنی که بنا به فرموده ائمه (علیهم السلام)دست راست خداست در زمین. آن را استلام می کنی تا تجدید میثاق با
خداوند متعال داشته باشی.

«حجرالاسود» در ضلع شرقی کعبه است و آنجایی که خدا از اولاد آدم (علیه السلام) پیمان گرفته است، همین جاست. جبرائیل نیز از این رکن
به حضرت قائم (علیه السلام) فرود می آید و با آن حضرت بیعت می کند.

طواف یعنی خدایا تو «محور»ی، تو «مدار»ی، تویی مرکز پرگار. تو حیات بخش اعمال مایی، تو همه ای و من هیچ. طواف یعنی عشق
بازی با یاد خدا، یعنی خدایا من فانی در توام، گرد خانه تو می گ