پاورپوینت کامل با فرشته های زمینی ۲۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با فرشته های زمینی ۲۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با فرشته های زمینی ۲۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با فرشته های زمینی ۲۴ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۱

تا چشم کار می کرد بیابان بود. برهوتی خشک و خاموش. نشسته بودم کنار لاله هایی که ریشه در خاک داشتند و کنارشان کلاه خودی
دیده می شد. داشتم می شمردمشان؛

ـ یک، دو، سه،… چهارده، پانزده،… .

گمانم تا پانزده بیشتر نشمرده بودم که نگاهم روی لاله بعدی ثابت ماند. باورم نمی شد. پلک هایم را مالیدم. خودت بودی. نشسته
بودی کنار لاله ای، با همان لباس خاکی بسیجی و چفیه دور گردنت. یک ردیف گلوله طلایی که سرِ فشنگ هایش برق می زد، چیده شده
بود کنار گل لاله. کمرِ کِلاش را فشرده بودی توی دستت. اگر اشتباه نکنم قنداق تاشو داشت. همیشه از کلاشِ این مدلی خوشت می آمد.
می گفتی که سبک و راحت است. تمام آن چیزهایی که برایت با ارزش بودند، به خودت آویخته بودی. نگینِ سرخ انگشتر عقیقت جلای
بیشتری داشت. مثل همیشه تسبیح را پیچیده بودی دور مچ دستت. راستی تا یادم نرفته، بگویم که پیشانی بندت دیگر سبز نبود. قرمز
بود، مثل گل لاله و روی آن نوشته بود: این الطالب بدم المقتول بکربلاء.

تنها کلاه خود کم داشتی که آن هم کنار دستت، پیش پای لاله بود. آن لحظه گل های لاله جان داشتند. گلبرگ هایشان با نفسِ آرامِ نسیم،
به رقص درآمده بود. لحظه ای نگاه از صورتم بر نمی داشتی. می خندیدی. دو طرف لبت گود افتاده بود. شعاع نوری سبز رنگ دور
صورتت را پوشانده بود. بوی لاله فضا را پر کرد. چشم چرخاندم. دور تا دورت فرشته های زمینی نشسته بودند. انگار هر کدام صاحب
لاله ای بودند. شک ندارم که می شناختیشان. از جنس خودت بودند؛ زلال و لطیف.

اولش خودت تنها بودی. یک دفعه سر و کله آن ها هم پیدا شد. کسی را ندیدم از راه برسد. گمانم همان جا، پای همان لاله ها، سر از
خاک برداشتند و چهار زانو رو به قبله نشستند. انگار که از زمین روییده باشند. هر کدامشان یک کلام اللهِ باز کرده روی پایشان بود. داشتند
یک صدا می خواندند. زمزمه دلنشینشان پرده گوشم را می لرزاند. شیرینی اش را از عمق جان حس کردم. گفتم: «چقدر لذت بخش است.
خوش به حالتان. شما همیشه این جا می آیید و دور هم قرآن می خوانید؟».

لحظه ای لبخند از روی لبت محو نمی شد. نگاه دواندی بین لاله ها و گفتی: «ما همیشه این جاییم. یعنی این که خانه ما این جاست.
یعنی این جا مانده ایم تا قداست این خاک حفظ شود. یعنی این که باید می ماندیم. یعنی این که هر کدام از این لاله ها سند زنده یک وجود
است. یعنی دست تقدیر هم این را می خواست. یعنی این که…»

مکث کردی و خیره شدی به افق. فرشته های زمینی سر به سجده گذاشتند و دیگر ندیدمشان. نگاه از افق گرفتی و گفتی: «کار دارم،
باید…» دویدم توی حرفت؛

ـ کی بر می گردی؟ مادر چشم انتظار است.

ـ گفتی که اگر برگشتنی بودم، از اول نمی ماندم. شرط ماندن، مفقودیت است که البته تعدادی خاص انتخاب شده اند. به مادر بگو
منتظر نماند. چه فرقی می کند، همه شهدا بچه هایش هستند. به گلزار که برود، انگار به دیدن من آمده.

و سر به سجده گذاشتی.

صدای انفجار، مرا از فکر و خیالت بیرون می کشد. هراسان از زمین کنده می شوم. جمعیت به طرف خاکریز می دوند. نگاه
می گردانم. تو هم رفته ای، می روم طرف خاکریز. گیج و منگ به جمعیت نگاه می کنم. متحیر می مانم. به نظرم وقتی با تو حرف می زدم،
توی این برهوت، تنهای تنها بودم. یک دفعه این جمعیت از کجا پیدایشان شد. نه، نه، انگار بوده اند و من به آن ها توجهی نداشتم. اصلاً
نکند آن ها هم، تو و بقیه فرشته ها را دیده اند. اگر دیده اند پس چرا بی تفاوت بوده اند؟ هر چه فکر می کنم عقلم به جایی قد نمی دهد. از لای
جمعیت، خودم را می کِشم جلو. از خاکریز بالا می روم. همهمه بالا گرفته. کمی جلوتر از خاکریز تعدادی جمع شده اند دور چیزی. از بغل
دستی ام خبر می گیرم. می گوید: «دو خانم کرم