پاورپوینت کامل بوستان اقاقی ها (فرهنگ همسایه داری در گستره قرآن، حدیث و سیره عملی معصومین(علیهم السلام)) ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بوستان اقاقی ها (فرهنگ همسایه داری در گستره قرآن، حدیث و سیره عملی معصومین(علیهم السلام)) ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بوستان اقاقی ها (فرهنگ همسایه داری در گستره قرآن، حدیث و سیره عملی معصومین(علیهم السلام)) ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بوستان اقاقی ها (فرهنگ همسایه داری در گستره قرآن، حدیث و سیره عملی معصومین(علیهم السلام)) ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۹

اشاره:

از جمله سنت های زیبا و پسندیده اسلامی برخورد خوب و شایسته با
همسایگان و در اصطلاح عرفی «همسایه داری» است. در قرآن کریم و به
ویژه در سخنان اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) توجه بسیاری به
موضوع همسایه داری شده است و به گونه ای جدی در رفتارهای معصومین
(علیهم السلام) مورد سفارش قرار گرفته است. پیشوایان معصوم اسلام همواره
شعار «الجار ثم الدار» را سر لوحه رفتار خود قرار داده و آن را به شیعیان خویش
نیز توصیه می نموده اند. نوشته حاضر به بررسی اجمالی این سجیه اخلاقی
پرداخته است. باشد که توجه خوانندگان خود را به این ویژگی برازنده فرد
مسلمان جلب نماید.

بررسی آیات مربوط به
همسایه داری

در قرآن کریم آیاتی مربوط به همسایه و
همسایگی وارد شده است. خداوند متعال در
آیه ای به گونه آشکار مؤمنان و مسلمانان را به
رعایت همسایگان دعوت می نماید و
می فرماید: «وَ اعْبُدُوا اللّهِ وَ لا تُشرِکوا بِهِ شَیئاً و
بِالوالِدَینِ إحساناً وَ بِذِی القُربی و الیَتمی و
المَساکِینَ و الجارِ ذِی القُربی وَ الجَارِ الجُنُبِ وَ
الصَّاحِبِ بِالجَنبِ وَ ابنِ السَّبیلِ وَ ما مَلَکَت
أیمانُکُم؛ و خدا را بپرستید و چیزی را با او
شریک نگردانید و به پدر و مادر احسان کنید و
درباره خویشان و یتیمان و مستمندان و
همسایه خویش [و قوم] و همسایه بیگانه و
همنشین و در راه مانده و بردگان خود نیکی
کنید.» (نساء/ ۳۶).

در این آیه دیده می شود که خداوند نیکی با
همسایه را، خواه فامیل باشد و یا بیگانه،
سفارش کرده و نیکی به همسایه را در ردیف
نیکی به پدر و مادر، یتیمان و… قرار داده است.

در آیه دیگر خداوند در مورد همسایگان رسول
خدا (صلی الله علیه وآله) که وی را آزار می دادند
می فرماید: «لَئِن لَم یَنتَهِ المُنافِقونَ وَ الَّذینَ فِی
قُلُوبِهِم مَرَضٌ وَ المُرجِعُونَ فِی المَدینَهِ لَنُغرِیَنَّکَ
بِهِم ثُمَّ لا یُجاوِرُونَکَ فیها إلاّ قَلیلا؛ اگر
منافقان و کسانی که در دل هایشان مرضی
هست و شایعه افکنان در مدینه [از کارشان[
باز نایستند تو را سخت بر آنان مسلط می کنیم
تا جز (مدت) اندکی در همسایگی تو نپایند.»
(احزاب/ ۶۰). و این گونه خداوند مهر همسایه
آزاران را از سر پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله)
برمی دارد.

بررسی همسایه داری در حدیث
و سیره

دستور و سفارش الهی: همان گونه که
گفته شد در اسلام سفارش و تأکید فراوانی بر
این مفهوم شده است. امام صادق (علیه السلام)
فرمودند: «علیکم بحسن الجوار فانَّ الله
عزوجل أمر بذلک؛ بر شما باد به رفتار نیکو با
همسایه، پس به درستی که خدای بلندمرتبه
بدان دستور داده است». ۴۰ در این باره
نوشته اند: شبی امام حسن مجتبی (علیه السلام)
از صدای مناجات نیمه شب مادر بیدار شد و به
اتاق مناجات او رفت و به تماشای نیایش و نیاز
او به درگاه خداوند نشست. شب جمعه بود و او
به نماز ایستاده بود. اندکی گذشت اما او
همچنان به نماز و نیایش خود ادامه می داد. او
پس از هر نماز مؤمنین را که در همسایگی
آنان می زیستند یک یک نام می برد و دعا
می کرد.

رفته رفته سحرگاه نزدیک می شد اما او
همچنان مشغول دعا و نماز بود و برای همه
آنان که می شناخت دعا می کرد. پس از نماز
صبح برخاست و نزد مادرش فاطمه
(علیهاالسلام) رفت و پرسید: «مادر جان! شما
برای همه مؤمنان و همسایگان دعا کردید. چرا
برای خودمان دعایی ننمودید؟» فاطمه
(علیهاالسلام) در چهره فرزندش حسن
(علیه السلام) نگریست و فرمود: «فرزندم! اول
همسایه بعد خانه».۴۱

وصیت معصومین (علیهم السلام) پیش از
وفات: آدمی همواره هنگام مرگ مهم ترین
سفارش های خود را به بازماندگان خویش
می نماید و آن چه را آرزو یا اهداف خود
می انگاشته در قالب وصیت بازگو می نماید.
مواردی از سیره و کلام معصومین (علیهم السلام)
در هنگام درگذشت شان وارد شده است که آنان
نیکی به همسایگان را وصیت خود قرار
داده اند. در احوال امیرالمؤمنین (علیه السلام)
هنگام شهادتش نوشته اند که ایشان فرمود:
«الله الله فی جیرانکم فانه وصیت نبیکم ؛ خدا
را خدا را، در مورد همسایگانتان که به درستی
این وصیت پیامبرتان هنگام رحلت است».۴۲

همچنین نوشته اند مشکلات زندگی توان از
فاطمه (علیهاالسلام) گرفته بود. تصمیم گرفت
نزد پدر بزرگوار خویش برود و از ایشان
راهنمایی ای برای بهتر شدن وضع زندگی
خویش درخواست نماید. نزد پدر رفت و در
کنارش نشست و از سختی و مشکلات زندگی
خود با پدر سخن گفت. پیامبر (صلی الله علیه وآله)
برخاست و به اتاقی دیگر رفت و
دست نوشته ای پیچیده شده برای او آورد. آن را
به فاطمه (علیهاالسلام) داد و فرمود: برای بهتر
شدن وضع زندگانی ات آنچه را در این جزوه
نوشته بخوان و بدان عمل کن. فاطمه
(علیهاالسلام) دست نوشته را از پیامبر
(صلی الله علیه وآله) ستاند و به خانه رفت و آن را
گشود. دید در آن سه جمله نوشته شده است که
یکی از آن ها این بود: «کسی که به پروردگار و
روز رستاخیز ایمان داشته باشد هرگز به
همسایه خویش آزار نمی رساند».۴۳ این موارد
به خوبی بیانگر اهمیت این فضیلت برجسته
برای رهروان اهل بیت عصمت (علیهم السلام)
است.

ضرورت پرهیز از آزار همسایه: در
اسلام، حُسن هم جواری تعریف مشخصی دارد
و بالتبع همسایه آزاری نیز به گونه ای آشکار
معین شده است. شاید برای برخی، رعایت
همسایه مفهوم واضحی نداشته باشد و ندانند
که اساساً چه نوع رفتارهایی از مصادیق رعایت
حقوق هم جواران محسوب می شود.

در این باره امام کاظم (علیه السلام) می فرماید:
«لَیسَ حُسن الجَوار کَفُّ الأذی وَ لکن حُسنُ
الجَوارِ الصَّبرُ عَلَی الأذی؛ همسایه داری [تنها[
آزار نرساندن به همسایه نیست بلکه رفتار
خوب با همسایه صبر پیشه کردن بر آزارهای
اوست».۴۴

با این وصف، اهل بیت اطهار (علیهم السلام) آزار
رساندن به همسایه را حتی در مواقع آزار
رسانی او نیز جایز نمی دانند بلکه در فرهنگ
اهل بیت (علیهم السلام) پاسخ بدی با نیکی
است.

در این باره نوشته اند: یکی از اصحاب امام
صادق (علیه السلام) همسایه ای داشت که
پیوسته از او اذیت و آزار می دید به گونه ای که
دیگر از آزار و اذیت هایش به تنگ آمده بود.
نزد مولای خود امام صادق (علیه السلام) رفت و
با ناراحتی عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا!
همسایه ای دارم که پیوسته مرا آزار می دهد،
چه کنم؟ امام با مهربانی به او فرمود: «با او
رفتار مهربانانه داشته باش!» او حتی تحمل
شنیدن نام همسایه اش را نداشت چه رسد به
این که بخواهد با او مهربانی نیز بنماید. با
خشم گفت: «خدا او را نیامرزد». امام با شنیدن
این جمله از «عمرو بن عکرمه» ناراحت شد و
رویش را از او برگرداند و دیگر با عمرو سخن
نگفت. او که دوستدار امام صادق (علیه السلام)
بود و دوست نداشت امام را با حالت ناراحتی
وداع گوید برای توجیه سخن خود گفت: «آخر
این همسایه مرا می آزارد و رفتار بدی با من
دارد». امام با بی میلی به او فرمود: «آیا تو خیال
می کنی اگر تو نیز با او بدرفتاری کنی به حق
خود می رسی؟» عمرو پاسخ داد: «البته! اگر
بخواهم حریف او هستم». امام فرمود:
«همسایه تو مرد حسودی است و در مورد
نعمت هایی که پروردگار از بخشش و مهربانی
خود به دیگران می دهد حسادت می ورزد. از
این رو اگر آن کسی که دارای نعمت های الهی
شده است اهل و عی