پاورپوینت کامل قیام ها و شورش های دوران امام هادی (علیه السلام) ۶۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قیام ها و شورش های دوران امام هادی (علیه السلام) ۶۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قیام ها و شورش های دوران امام هادی (علیه السلام) ۶۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قیام ها و شورش های دوران امام هادی (علیه السلام) ۶۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۶

اشاره:

دوران امامت امام هادی (علیه السلام) مصادف بود با
برخوردهای اعتقادی، مناقشه های علمی، تبعیض های قومی، فشارهای اقتصادی و سیاسی
و هرج و مرج گرایی دولتمردان عباسی، که قلمرو آنان را به صحنه درگیری های مختلف
گروه ها و احزاب مبدل ساخت. این جنبش ها را از حیث انگیزه دینی یا غیر دینی به
دو دسته «آشوب» و «نهضت» می توان تقسیم کرد. آشوب ها با اهداف قدرت طلبانه و
فتنه جویانه انجام می گرفت و نهضت ها که از سوی علویان به وقوع می پیوست، با
انگیزه های حق گرایانه صورت می پذیرفت. این نوشتار نگاهی گذرا به این حرکت ها
دارد.

الف) حرکت کولی ها

آنان در دوران خلافت معتصم توانسته بودند بر راه بصره که
شریان اقتصادی خلافت به شمار می رفت، تسلط یابند و وابستگان حکومت را تهدید
کنند. آنان جلو کشتی های تجاری را می گرفتند و مانع رسیدن کمک به بغداد
می شدند. معتصم، یکی از فرماندهانش به نام «عجیف بن عنبه» را در ۲۱۹ ق. در
«بطیخه» به جنگ آنان فرستاد.

ب) حرکت بابک خرّم دین

«بابکیه»، فرقه ای بودند که از «بابک» پیروی می کردند و تا
اندازه ای حرکت آنان نمود دینی و هدف سیاسی داشت و خطرناک ترین حرکتی بود که در
این دوران رخ داد. آنان بر ضد سلطه سیاسی اعراب دست به شورش زدند. در واقع،
حرکت آن ها حرکتی نژاد پرستانه به شمار می رفت و بیانگر روحیه نارضایتی اقوام
ایرانی از اعراب بود. بابک خودش را به «ابو مسلم خراسانی» مرتبط می دانست و
ادعا می کرد که از نسل دختر اوست؛ چیزی که آنان را به ریشه ایرانی قدیم هدایت
می کرد. او سیاستی حکیمانه را در جذب پیروانش پیشه کرد و موفق شد همه بخش های
آذربایجان را به هم پیوند دهد و بنا به دعوت او بخش هایی چون طبرستان، همدان،
اصفهان، گرگان، ارمنستان، خراسان و دیگر سرزمین های غیر عرب نیز به او پیوستند.

معتصم در سال ۲۲۰ هجری به بزرگ ترین فرماندهش، «افشین» دستور سرکوبی او را داد.
افشین با شیوه های جاسوسی پیشرفته، بابک را شکست داد و سرانجام دستگیر کرده نزد
معتصم برد و به گونه فجیعی به قتل رسانید. سپس بدنش را پس از مدتی آویختن در
شهر، به شهرهای دیگری چون خراسان فرستاد.

ج) حرکت مازیار

حکومت عباسی از آشوب هایی که حرکت بابک در مناطق غربی دریای
مازندران برانگیخته بود، رهایی نیافته بود که با حرکت فرد ایرانی دیگری روبه رو
شد. «مازیار» اهل طبرستان بود. او وطن خود را عرصه فعالیت های انقلابی خصمانه
با حکومت قرار داد. مازیار به اسلام گروید و «محمد»، نام گرفت و در زمان مأمون
به استانداری طبرستان و دماوند منصوب و به «سپهبد» نامدار شد.او در سال ۲۲۵
هجری دست به شورش جدایی طلبانه زد. مازیار از دشمنی میان طاهریان و افشین بهره
جست و با افشین، مکاتبه و او را به سرپیچی از فرمان حکومت تشویق کرد تا خطر
سرکوب او را از خود دور کند. مازیار به او وعده داد که در این صورت می تواند
خراسان را که افشین به آن طمع فراوانی داشت، از چنگ حکومت بیرون آورد. مازیار
اعتراف کرد که افشین او را به شورش و نافرمانی و گرایش به مجوسیت تحریک کرده
است.

خلیفه که از اهداف این شورش آگاه شده بود، به سرکوبی آن ها برخاست و مازیار را
دستگیر کرد و او را آن قدر تازیانه زد که مرد. بدن او را کنار بدن بابک که هنوز
بر دار آویخته بود، آویزان کردند و از قتل افشین نیز چون ترک بود، صرف نظر شد و
آن قدر در زندان ماند که بدرود حیات گفت.

د) حرکت ناراضیان در بغداد

بغداد در سال ۲۴۹ هجری مورد تهاجم ناراضیان حکومت قرار گرفت
و در سال ۲۵۱ این شهر طعمه تاخت و تاز معتز و مستعین بر سر قدرت گردید. این
آشوب ها، ماه ها به طول انجامید و گروه بسیاری از مردم کشته و خانه هایشان
ویران شد. در سال بعد، شورشی دیگر علیه «محمد بن عبداللّه بن طاهر»، والی بغداد
صورت گرفت و شهر به آتش کشیده شد. بسیاری حرکت ها و جنبش های مسلحانه دیگر در
اندلس و شهرهای دمشق نیز صورت گرفت که شرح کامل آن در تاریخ آمده است و از وضع
نابسامان سیاسی در این دوره از خلافت عباسیان حکایت می کند.

پیدایش و گسترش نهضت علویان

در نگاهی کلان، اعتقاد شیعه مبنی بر حقانیت خلافت خاندان
پیامبر، عامل احیای حرکت انقلابی علویان و شیعیان بر ضد حاکمیت را تشکیل داد و
در درجه دوم، این حرکت ها، بازتابی روشن از سیاست ها و برنامه های سرکوب گرانه
عباسیان بود. روحیه تسلیم ناپذیری علویان در برابر ستم از یک سو و فشار بیش از
حد عباسیان بر شیعیان و نسل کشی آن ها از سوی دیگر، چهره های برجسته و ممتاز
علوی را بر آن داشت تا برای احقاق حق امامان خود و پایان دادن بر اعمال ننگین
دستگاه ظلم، دست به قیام بزنند. سردمداران این قیام ها، خود از فرزندان ائمه
اطهار (علیهم السلام) و نوادگان آنان بودند که به انگیزه براندازی نظام ستم
پیشه عباسی با شعار «الرّضا من آل محمد (صلی الله علیه و آله)» با شخص
برگزیده ای از خاندان پیامبر، قیام خود را آغاز کردند.

علت انتخاب این شعار، ابتدا زیر سؤال بردن مشروعیت خلافت
عباسیان و غاصبانه بودن حکومت آن ها و در گام دوم، حفظ جان امامشان که در آن
زمان تحت مراقبت نظامی قرار داشت، بود؛ زیرا اگر آن ها نام شخص خاصی را بر نهضت
خود می گذاشتند – که بی شک، آن شخص امام هادی (علیه السلام) بود – دستگاه به
آسانی با از بین بردن آن فرد، قیام را سرکوب می کرد. مهم ترین این قیام ها را
می توان به طور خلاصه چنین گزارش کرد.

۱. قیام محمد بن قاسم

نیای سوم او، امام سجاد (علیه السلام) بود. وی در دوران
معتصم در سال ۲۱۹ هجری قیام خود را در طالقان آغاز کرد. او اهل فقه بود و در
دینداری و دوری از دنیا شهرت داشت. به همین دلیل، عده بسیاری به او گرویدند.
«عبداللّه بن طاهر» یکی از فرماندهان نظامی خود به نام «ابراهیم بن غسّان» را
فرا خواند و او را مأمور سرکوبی محمد بن قاسم کرد. ابراهیم شبانه بر طبل نواخته
و افرادش را آماده می کند و به سمت نساء به راه می افتد و با گرفتن نشانی محمد
و اصحابش، به جست و جوی خانه به خانه پرداخته و آنان را دستگیر می کند و در غل
زنجیر بسیار سنگینی می بندد و نزد عبداللّه می آورد.

امیر با دیدن وضعیت رقت بار محمد فریاد می زند: «وای بر تو
ای ابراهیم! از خدا نهراسیدی که با بنده نیکوکاری چنین رفتاری انجام دادی و او
را با چنین زنجیرهای سنگینی آزردی؟!» ابراهیم گویا از سخن امیر تعجب کرد که
چندی پیش از عصبانیت در آتش می سوخت، ولی اینک به حال دشمنش دل سوزی می کند،
پاسخ داد: «امیر، ترس از غضب تو، ترس از خدای را از خاطرم زدود و نیز وعده هایی
که داده بودی، هوش از سرم ربود». امیر با بزرگوار نمایی و بزرگ منشی تعجب آوری،
فرمان داد غل و زنجیر محمد را باز کنند و او را در زنجیری سبک تر به بند کشند.
آن گاه او را به زندان افکندند و مخفیانه سه ماه او را نگه داشتند تا مردم از
او آگاهی نیابند و دست به شورشی دوباره نزنند.

او بعدها موفق شد از زندان عبداللّه بن طاهر بگریزد و پس از
مدتی پنهان زیستی، دوباره در دوران متوکل دستگیر و به زندان ابد محکوم گردید.
سرانجام و بنا به نقلی، مسموم شد و به شهادت رسید.

۲. قیام یحیی بن عمرو

او نیز از نوادگان امام زین العابدین (علیه السلام) بود. او
فردی شجاع، قوی هیکل، با قلبی آکنده از ایمان و دور از ناپختگی های جوانی بود
که کسی نمی توانست عیبی در او بیابد. وی در پارسایی زبانزد همگان بود. برادر
زاده اش، «محمد بن حسین» درباره اش می گوید: «من مردی پارساتر از او ندیدم. او
در دوران خفقان خلافت متوکل قیام خود را در خراسان آغاز کرد و متوکل، عبداللّه
بن طاهر، را مأمور سرکوب او کرد. او پس از مدتی دستگیر شد و پس از ضرب و جرح
فراوان در زندان «فتح بن خاقان» زندانی گردید. سالیانی بعد، از زندان آزاد شد و
به بغداد رفت و دوباره پرچم قیام را با شعار «الرضا من آل محمد (صلی الله علیه
و آله) برافراشت و مردم کوفه را نیز به یاری خود برانگیخت.

امیر بغداد، محمد بن عبداللّه بن طاهر، به رویارویی با او
برخاست. سرانجام یحیی پس از مقاومت بسیار شکست خورد و به شهادت رسید و دسته ای
از افراد او اسیر شدند. اسیران را با پای برهنه وارد بغداد کردند و هر کس را که
عقب می ماند، گردن می زدند. در میان اسیران، بزرگانی بودند که از آن جمله،
«اسحاق بن جناح» را می توان نام برد. وقتی اسحاق در زندان درگذشت، محمد بن
عبداللّه بن طاهر نوشت که او را بدون غسل و کفن و نماز در گورستان یهودیان دفن
کنند. سر یحیی را از بدن جدا کردند، ولی از شدت ضرباتی که بر بدن وارد شده بود،
به سختی قابل شناسایی بود. مردم نخست قتل او را باور نمی کردند، ولی با آگاهی
از شهادت او، به شدت گریستند. سر او را به بغداد فرستادند و سفاکان دولت عباسی
برای تهنیت نزد امیر بغداد رفتند. شهادت یحیی موجی از اندوه و سوگ را در میان
شیعیان ایجاد کرد و شاعران آزاده ای که در آن دوران می زیستند، در رثای او
اشعار بسیاری سرودند.

۳. قیام حسن بن زید

او از دودمان امام حسن مجتبی (علیه السلام) بود و نسب او با
پنج واسطه به ایشان می رسید. تاریخ قیام وی را سال ۲۵۰ هجری و در ناحیه طبرستان
ضبط کرده است که شامل نواحی ای چون چالوس، دیلم، و کلار می شد. او توانست در
این مناطق افراد بسیاری را برای پیوستن به قیام خود دعوت کند. از ویژگی های
فردی او، بخشندگی، فروتنی و فقاهت را می توان بر شمرد. وی بسیار از تجلیل و
تمجید دیگران نسبت به خود اکراه داشت. نوشته اند، روزی شاعری او را تمجید و
تحسین کرد و گفت: «خدا یکی است و فرزند زید، یکی!» حسن بن زید بسیار خشمگین شد
و گفت: «سنگ بر دهانت باد ای دروغ گو! چرا نگفتی که خدا یکی است و پسر زید بنده
اوست؟ آن گاه به سجده افتاد و از خدا آمرزش خواست و شاعر را نیز از بخشش محروم
کرد»!

قیام او نزدیک به بیست سال طول کشید. او توانست ناحیه طبرستان را در اختیار خود
بگیرد و سرزمین های دیگری چون ری و همدان را نیز از سلطه عباسیان بیرون آورد.

۴. قیام حسین بن محمد

نسب او نیز با چهار واسطه به ا