پاورپوینت کامل بهشت پارسایی;یادی از استاد کامل حضرت آیت الله بهاء الدینی «ره» ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بهشت پارسایی;یادی از استاد کامل حضرت آیت الله بهاء الدینی «ره» ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بهشت پارسایی;یادی از استاد کامل حضرت آیت الله بهاء الدینی «ره» ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بهشت پارسایی;یادی از استاد کامل حضرت آیت الله بهاء الدینی «ره» ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۶

اشاره:

مردان خدا، چراغ راهنمای حرکت انسان ها به سوی کمال و قربند
و لحظه های ناب زندگی خداگونه شان، سرشار از آموزه هاست. در میان رادمردان
معاصر، نام زیبای حضرت آیت الله بهاء الدینی، همچون ستاره ای درآسمان عرفان و
اخلاق می درخشد و جرعه های ناب از سیره این فرزند فاطمه (س)، آرام بخش دل های
تشنه مشتاقان است. شخصیت ممتازی که گفتار و کردارش چراغ فروزان و راه گشای راه
سالکان و شیفتگان کوی دوست بود. در این نوشته برآنیم تا با آشنایی با این اسوه
بهشتی، جان و دل را طراوتی نو ببخشیم و با لحظه ای تأمل، دل را شیدایی کوی دوست
کنیم. سالروز هجرت این مرد نکونام را گرامی داشته و باالهام از زندگی و سخنان
آسمانی اش از او توشه می گیریم، باشد که دعای آن بزرگ مرد وارسته، بدرقه راهمان
باشد.

پلک اول

نهم فروردین سال ۱۲۸۷ شمسی، همزمان شده بود با عید غدیر.
خداوند در این روز، عیدیِ سید صفی الدین، خادم حضرت معصومه (س) را پسری نیک
نهاد به نام «سید رضا» قرار داد. نیای حضرت آیت الله بهاء الدینی از طرف پدر به
امام سجاد (ع) و از طرف مادر به اندیشمند بزرگ جهان اسلام، ملا صدرای شیرازی
می رسد.

فاطمه سلطان، مادر سید رضا، در ایمان و اخلاص، صداقت و صفا، ساده زیستی و
قناعت، عشق به همسر و فرزندان، الگوی زنان فامیل و محل بود. این زمینه سبز،
پرورشگاه انسانی بزرگ شد که خود انسان پروری حاذق بود.

شوق بی پایان

یکی از نکات برجسته زندگی مرحوم آیت الله بهاء الدینی،
تلاش های علمی ایشان و خستگی ناپذیری این مرد بزرگ در به دست آوردن مرواریدهای
قیمتی از اقیانوس دانش های اسلامی است. ایشان در این باره خاطراتی خواندنی
دارند:

«چنان عشق و علاقه ای به تحصیل داشتم که زندگی ام کتاب بود
و همنشینم درس و بحث و مطالعه. با هیچ جلسه ای و برنامه ای به اندازه مجلس درس
انس نداشتم، به طوری که در سن نوجوانی، حدود شانزده ساعت کار می کردم. به
کارهای فکری شوق بسیار داشتم، به طوری که لحظه ای نمی آسودم و همیشه فکرم مشغول
بود. در هر فرصتی و با هر پیشامد و حادثه ای وقت را غنیمت می شمردم و تلاش
بیشتری می کردم. همه کتاب هایی که می خواندم به همین شیوه بود. علاوه بر
کتاب های درسی حوزه و مطالعه آن ها، وقت بسیاری جهت مطالعه کتاب های دیگری که
برای طلبه مفید و لازم بود، صرف می کردم».

تمرکز بر درس و بحث و پرهیز از کارهای کم فایده سبب می شود که مسیر رسیدن به
قله کمال و دانش با سرعتی فزون تر سپری گردد. حضرت آیت الله بهاء الدینی با
تکیه بر این اصل، توانست پله های ترقی را یکی پس از دیگری طی کند. بازگویی آن
روزهای ناب از زبان ایشان شنیدنی است:

«فاصله حجره ام از مدرسه فیضیه تا منزل بیش از هزار قدم
نبود، اما یک سال از مدرسه پای خود را بیرون نگذاشتم و تمام وقت مشغول درس
بودم. مدرسه و یا حرم محل دیدار ما با خانواده بود. مادرم رأس ساعت خاصی که
می دانست ساعت استراحت من است، به فیضیه می آمد و همدیگر را می دیدیم. برخی از
چیزهایی را که احتیاج داشتم با خود به مدرسه می آورد و به من می داد و خداحافظی
می کرد و من همچنان مشغول درس و بحث بودم… در آن زمان بود که عادت کردم قبل
از اذان صبح بیدار شوم و تا هنگام آفتاب، مشغول درس و بحث باشم. این حالت تا
سال ها برای بنده وجود داشت، به طوری که گاهی قبل از اذان صبح دو درس داشتم و
پس از اقامه نماز صبح، دو درس دیگر… فرصت های طلایی برایم فراهم بود، مشغول
درس و بحث خود بودم و آنچه مربوط به بنده نبود، آگاه نمی شدم و از اتلاف عمر و
وقت خود جلوگیری می کردم».

«در ایام تحصیل در حوزه، دعوت هیچ کس را نمی پذیرفتم، زیرا درس و بحث را بر این
کارها ترجیح می دادم».

حضرت آیت الله بهاءالدینی فرا گرفته بود که به انجام رسالتی که بر دوش دارد
بیندیشد و بس. واگذاری امر معیشت به خدای بزرگ، ایشان را در کمال عزت و آرامش
از دیگران بی نیاز ساخته بود. خود در این باره می فرماید:

«انس با تدریس و کتاب و همنشینی با طلاب و علما موجب شده
بود که امور زندگی مان را کس دیگری اداره کند. خداوند خود اسباب گذران زندگی ما
را فراهم کرده بود». در محفلی دیگر فرموده بود: «ما در مسائل مالی به خاطر
تجربیات گذشته خاطر جمع بودیم که خدای تعالی ما را رها نمی کند».

قلم شاه جهان مقسم رزق است

حافظ از بهر معیشت مکن اندیشه باطل

شیوه دانش پژوهی

حضرت آیت الله بهاء الدینی معتقد بود که دوران تحصیل را
باید با ژرف نگری و به صورت عمیق گذراند. ایشان در جایی چنین فرموده است: «باید
از سرعت بی مورد و تند خواندن مضر پرهیز کرد. توجه به کمیت و مقدار نداشت، به
کیفیت و چگونگی تحصیل اندیشید، زیرا خوب خواندن و دقت لازم کردن، موجب تشویق
شخص در ادامه تحصیل است، و از طرفی توفیق انسان زیاد می شود، تا عمق بیشتری به
دانش خود بدهد و تحصیل و تدریس موفق پیدا کند و سرانجام در جامعه مفید باشد».

نشاط علمی

یکی از عوامل موفقیت دانش پژوهان، برخورداری از نشاط علمی
است؛ نکته ای که در سخنان عارف فرزانه، حضرت آیت الله بهاء الدینی چنین بیان
شده است: «نشاط درسی برای تحصیل انسان بسیار مفید و ضروری است. انسانی که با
نشاط است، خوابش کم، اتلاف وقتتش کم و صحبت های غیر ضروری اش کم تر است و تمام
همتش درس است و تحصیل».

وارستگی

یکی از صفات مردان خدا، پرهیز از شهرت و گریز از عنوان و
نام است. حضرت آیت الله بهاء الدینی نیز از این قید رسته و دل در گرو یار نهاده
بود. روزی ایشان به یکی از اطرافیان خود که آن مرد بزرگ را با عنوان خاصی خطاب
کرده بود، فرمود: «از این که تعبیر بزرگوار که در مورد ما به کار بردید، ناراحت
شدم».

«از عواملی که باورهای اعتقادی انسان را سست می کند و مانع پیشرفت معنوی انسان
می شود، شهرت های بی جا و بی فایده است. علاقه به معروفیت و شوق به سر زبان ها
افتادن، نشانه ضعف ایمان و کمبودهای روحی فرد است».

شهرت گریزی ایشان به حدی بود که در اوایل انقلاب که نام ایشان به خاطر رابطه با
امام بر سر زبان ها افتاد و مراجعات بیش از گذشته گردید، فرزند آقا برای سهولت
کارها مهری به نام ایشان تهیه کرد. ایشان چون مهر را مشاهده کرد، فورا آن را
شکست تا مبادا زمینه نام و شهرت بیشتر فراهم شود. گریز از نشر رساله عملیه و
نیز مخالفت با راه اندازی دفتر شهریه به نام ایشان از موارد شهرت گریزی این مرد
خداست.

با خدا باش!

نصیحت مردان علم و عمل، هر چند کوتاه باشد، راهگشا و کلیدی
است. عارف وارسته، حضرت آیت الله بهاءالدینی، به جویندگان کوی دوست، جمله
کوتاهی سفارش می کرد که عصاره و چکیده تمام اذکار است: «با خدا باش!» و آن گاه
که ذکری از ایشان می خواستند،می فرمود: «با خدا باش!» و اگر با اصرار جوینده و
پرسشگر مواجه می شدند، آیه ۶۹ سوره عنکبوت را تلاوت می کرد: «آن کس که در
محدوده بندگی ما بکوشد، راه ارتقا و صعود را به او بنمایانیم».

فقط خدا

تلاش حضرت آیت الله بهاء الدینی بر این بود که تمام کارهای
خود را برای رضای خداوند انجام دهد. یکی از شاگردان ایشان در این باره می گوید:
یک وقتی برخی از رفقای ما به ایشان پیشنهاد کردند که اگر به فلان منطقه مسافرتی
بفرمایید خوب است، ولی آقا نپذیرفتند. من عرض کردم: آقا چرا قبول نمی کنید؟
فرمود: «من آثار دینی در این مسافرت نمی بینم». خود آقا نقل می کرد که یک بار
به یکی از روستاهای اطراف قم رفته بود. یک نفر گفته بود چون حضرت آیت الله بهاء
الدینی این جا آمده است، به احترام ایشان من یک مسجد در این محل می سازم. ایشان
هرگز به جایی که آثار دینی نداشت، نمی رفت.

علاقه ویژه به حضرت امام خمینی«ره»

حضرت آیت الله بهاء الدینی، علاقه ای ویژه به امام راحل
داشت. ایشان خود درباره آشنایی با امام و ویژگی های اخلاقی ایشان چنین اظهار
نظر کرده است:

«در سال های اول طلبگی که در مدرسه فیضیه بودیم، با حاج آقا
روح الله آشنا شدیم. مدتی نگذشت که رفاقت و دوستی ما با ایشان بسیار صمیمی گشت.
او را در حد بالایی از پاکی و تقوا دیدیم. ایشان در جوانی علاقه شدیدی به
اهل بیت (علیهم السلام) اظهار می کرد و ارتباط تنگاتنگ معنوی با ائمه (علیهم
السلام) داشت».

در سخنانی دیگر که در زمان حیات حضرت امام ایراد فرمود، شجاعت و ایمان ایشان را
ستود: «اعتقاد ما این است که مثل امام خمینی در زمان فعلی نداریم. وی فهم معصوم
را پیدا کرده، درک او فوق درک ها و شجاعت ایشان فوق ش