پاورپوینت کامل نگاهی به زندگی فقیه بزرگ و عارف کامل آیه الله شاه آبادی قدس سره ۸۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نگاهی به زندگی فقیه بزرگ و عارف کامل آیه الله شاه آبادی قدس سره ۸۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نگاهی به زندگی فقیه بزرگ و عارف کامل آیه الله شاه آبادی قدس سره ۸۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل نگاهی به زندگی فقیه بزرگ و عارف کامل آیه الله شاه آبادی قدس سره ۸۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۱۷

و نوشته ای از او به بهانه پنجاهمین سالگشت ارتحال

هجم بهم العلم علی حقیقه البصیره و باشروا روح الیقین و استلانوا ما استوعره المترفون و انسوا بما استوحش منه الجاهلون و
صحبوا الدنیا بابدان ارواحها معلقه بالمحل الاعلی اولئک خلفاء الله فی ارضه و الدعاه الی دینه آه آه شوقا الی رؤیتهم . ^(۱)

در محله حسین آباد اصفهان دیده به جهان گشود . پدرش مرحوم آیه الله حاج شیخ محمد جواد (۱۲۴۰ – ۱۳۱۲ ق) از عالمان و
فقیهان آن خطه دانشمندخیز و از

اعاظم تلامذه شیخ محمد حسن صاحب جواهر (م ۱۲۶۶ ق) بود که از او اجازه اجتهاد و روایت داشت . ^(۲) همچنین معاصر شیخ
اعظم انصاری (۱۲۱۴ – ۱۲۸۱ ق) بود که از اوهم مجاز گردید . ^(۳)

او را نوشته ها و آثاری است که مرحوم حاج شیخ آقا بزرگ تهرانی بدان چنین اشارت دارد:

ایشان نوشته های بسیاری دارند که من کتاب بحر البکاء را از وی که به فارسی است دیده ام . در این کتاب ذکر این مطلب رفته که
وی کتابهای بساتین الریاحین و کنوز اللآلی و السراج الوهاج فی شرح نتائج الاصول و الریاحین را نیز قبلا تالیف کرده که سه کتاب
اول در اصول و کتاب چهارم در فقه است .

شیخ محمدجواد، علاوه بر کتب مذکور، نوشته های دیگری را نیز به رشته تحریر درآورده که از آن جمله می توان به ترتیب خلاصه
الاقوال علامه حلی اشارت کرد . ^(۴)

از همدرسان ایام تحصیل مرحوم شیخ محمد جواد، از مرحوم آخوند ملا علی کنی (قدس سره الشریف) می توان نام برد که از
خاطرات زمان تحصیل خود و شیخ محمد جواد چنین یاد می کرد: «من و میرزا محمد جواد اکثر شبها را در حجره هایمان گرسنه
سر به زمین می گذاردیم » . ^(۵)

شیخ محمد جواد را فرزندانی دانشمند و بزرگ است که هر یک علمی از اعلام و ستاره ای از کهکشان نیلگون تشیع گردیدند . ^(۶)

فرزند ارشد او شیخ احمد بیدآبادی (۱۲۷۸ – ۱۳۵۷ ق) اعجوبه عصر و علامه جلیل القدر و فقیهی مردم دار بود که در همان موطن
خود «اصفهان » نزد بسیاری از دانشمندان آن خطه از جمله پدر بزرگوار خویش و همچنین آیه الله علامه میرزا محمد هاشم چهار
سوقی خوانساری (مؤلف مبانی الاصول) و آیه الله علامه میرزا محمد باقر چهارسوقی خوانساری (مؤلف روضات الجنات)
رحمهماالله دانش دین را فرا گرفت و از آنان اجازه اجتهاد و اجازه در نقل روایت گرفت . تاریخ اجازه صادره از صاحب روضات سال
۱۳۰۴ ق و برادرش سال ۱۳۰۵ ق است . ^(۷)

در اجازه ای که در سی سالگی یعنی در سال ۱۳۰۸ ق از سوی والد گرانقدرش به آن مجاز گردید چنین آمده است:

چون بعضی از برادران دانشمندم از من خواستند که برای فرزندم احمد – که نور چشم من است و مقامش از روح در کالبد من
بالاتر است و خدای بزرگ او را از هر بدی مخصوصا از بدی هر رشک برنده ای نگه داردش – اجازه ای بنویسم، در حالی که او هنوز
بالغ نشده بود، به آنان گفتم: اگر چه در این زمان هیچ کس به اندازه او به چنین درجه ای نرسیده، لیک ممکن است اهل عناد گمان
کنند که اجازه من به او از روی علاقه و حب پدری است . بدین جهت، شایسته است که وی از طرف دیگران مجاز گردد، و چنین هم
شد به حیثی که هیچ کس جرات انکار آن را نیافت . و چون تعداد اجازات آنان به پنج رسید، من نیز این اجازات را با ششمین اجازه
از جانب خودم تمام کردم . ^(۸)

مرحوم میرزا احمد (نورالله مضجعه) با اینکه از عالمان نامور زمانه به شمار می رفت، بر منبر وعظ، شنوندگان را در دریای علوم آل
محمد صلی الله علیه وآله غوطه ور می ساخت و دلهای آنان را مالامال از عشق آل علی می کرد . یکی از شاگردانش در باره او
می نویسد: ^(۹)

آن ستوده خصال، در اموری چند متفرد بود:

اول) در ذکا و حافظه، اعجوبه عصر بوده دعاهای طولانی مثل دعای ابوحمزه ثمالی را به طور تقطیع در قنوت نوافل با لهجه
بسیار جذابی قرائت می کرد .

دوم) بر فروع فقهی به طوری مسلط بود که عدیل و نظیری نداشت .

سوم) در اخلاص و ارادت به خاندان عصمت و طهارت جدیت تام داشت .

چهارم) در فتوت و جوانمردی و فرزانگی آیت وقت بود .

از این بزرگوار رساله هایی در فقه و اصول به جای مانده که چاپ نشده است و هم او را فرزندانی است که بعضی از آنان از بزرگان
بوده اند . ^(۱۰)

آن عالم بزرگ پس از هشتاد سال عمر پربار، در اصفهان به دیار باقی شتافت و به سوی ملکوت اعلی پر گشود .

فرزند دیگر مرحوم میرزا محمدجواد، میرزا علی محمد شاه آبادی مشهور به شریف است . مرحوم شیخ آقا بزرگ در باره او چنین
می نویسد:

شیخ میرزا علی محمد پسر مولی محمد جواد پسر حسن اصفهانی، دانشمند پرهیزگار و فاضل جلیل است . در اوایل سال ۱۲۹۱ ق
در اصفهان دیده به جهان گشود و در همان جا رشد کرد . مقدمات علوم را از بزرگان و عالمان آن سامان بیاموخت و به همراه پدر به
تهران مهاجرت کرد و مدتی را در آن دیار بود و دوباره به همراه پدر به اصفهان بازگشت . پس از ارتحال پدر بزرگوارش، در ذی قعده
سال ۱۳۱۲ ق عزم عتبات مقدسه کرد و مدتی در کاظمین سکنا گزید و از جناب سید حسن صدر مؤلف کتاب تاسیس الشیعه و
شیخ محمد تقی بن حسن آل اسدالله الکاظمی (رحمه الله علیهما) در نقل روایت مجاز گردید . در اواخر عمر مدتی را در تحت قبه
منوره علویه سلام الله علیه مجاور بود تا اینکه در سال ۱۳۷۳ ق یعنی چند سال بعد از کوچ برادرش شیخ محمد علی به سوی عالم
بقا، اوهم به لقاء الله پیوست . ^(۱۱)

شیخ عارف کامل شاه آبادی از میلاد تا مدرسه

به سال ۱۲۹۲ ق غنچه دیگری در این بهارستان بارور شکفته شد که عطر خوشبویش سالهای سال دل شیداییان را مالامال از عشق
به حق و اولیایش کرد: علامه بزرگ، شیخ المشایخ، عارف کامل میرزا محمد علی شاه آبادی (نورالله مرقده). او مقدمات علوم را در
اصفهان در محضر والد دانشمندش بیاموخت . سپس، در کنار برادر ارشدش میرزا احمد قدس سره زانوی شاگردی به زمین زد و
مدتی در نزد این فرزانه فروزان از برکات انفاس قدسیه اش بهره ها برد .

پس از آن، در محضر میرزا محمد هاشم چهار سوقی خوانساری مؤلف مبانی الاصول ^(۱۲) به تکمیل مبانی فقهی و اصولی پرداخت .
همچنین علوم ریاضی را نزد مرحوم آقا میرزا عبدالرزاق سرتیپ آموخت . ^(۱۳) سپس، در سال ۱۳۰۴ ق که هنوز دوازده سال بیش
نداشت، به همراه پدر به تهران کوچ کرد و در آن سامان از رشحات بحار مرحوم میرزا حسن آشتیانی (م ۱۳۱۹ ق) – مؤلف بحر
الفوائد – که از شاگردان مبرز شیخ اعظم انصاری محسوب می گردید، در فقه و اصول حظ وافی برد . ^(۱۴)

سرشت پاک وطینت کمال جویش وی را به درس حکیم بزرگ مرحوم میرزا هاشم گیلانی (م ۱۳۳۲ ق) رهنمون ساخت تا مفتاح
سعادتی باشد در وادی حکمت . ^(۱۵) اما ضمیر حق جویش اقناع نشد تا اینکه به محضر میرزا ابوالحسن جلوه قدس سره (م ۱۳۱۴ ق)
که یکی از حکمای اربعه ^(۱۶) به شمار می رفت، راه یافت ^(۱۷) و از شذرات معارف آن عارف بزرگ و نامور در حکمت و عرفان درسها
گرفت .

مرحوم آیه الله میرزا محمد علی در حدود ۱۳۱۰ ق به درجه اجتهاد نائل آمد و از اساتید خود در اجتهاد مجاز گردید . ^(۱۸)

شیخ عارف کامل، بیست ساله بود که پدر بزرگوارش رخت از جهان بربست و به دارالبقاء پر گشود . پس از آن، چند سالی را در تهران
اقامت می کند تا در حدود سال ۱۳۲۰ ق عزم تشرف به عتبات مقدسه و زانو زدن در محضر فحول و ابطال علمی آن سامان را
می کند و پس از مدتی اقامت در اصفهان در حدود سال ۱۳۲۲ ق رهسپار دیار غروی شریف (زادها الله شرفا) می گردد و در آن خطه
مقدس توفیق بهره گیری از حوزه های علمی بزرگانی چون مرحوم آخوند ملا محمد کاظم خراسانی (م ۱۳۲۹ ق)، شیخ فتح الله
شریعت اصفهانی (شیخ الشریعه اصفهانی) (م ۱۳۳۹ ق) و مرحوم آیه الله میرزا حسین خلیلی (م ۱۳۲۶ ق) ^(۱۹) را می یابد . مرحوم
شاه آبادی، تا هنگام رحلت مرحوم آخوند، دو دوره، در درس اصول معظم له حاضر می شود . ^(۲۰)

در سامرا در محضر میرزای دوم

وی پس از درک محضر بزرگان وادی مقدس غروی از آن دیار، به سرمن رای که مزار

شریف امامین همامین عسکریین (علیهما آلاف التحیه والثناء) است مهاجرت کرد تا همراه با درک فیوضات آن تربت مطهر و
مقدس، از افادات و محضر علم الاعلام و حجه الاسلام آیه الله میرزا محمد تقی شیرازی نیز بهره مند گردد . وی، ضمن استفاده از
محضر میرزای دوم، به افاده و تدریس در فقه و اصول پرداخته و حوزه درسی ایشان از حوزه های قوی سامرا می گردد . ^(۲۱)

این مرد بزرگ جزء آن شش نفری بود که از محضر مرحوم میرزای دوم مفتخر به دریافت اجازه اجتهاد شدند . ^(۲۲)

سرشت سرشار از پاکی و طهارت، ذهن وقاد و کنجکاو و زانو زدن در محضر اساتیدی بس گرانقدر، از او انسانی کامل و جامع ساخت
و در جوار مولی الموالی امیرالمؤمنین علیه السلام به توحید و معرفت حقیقی دست یافت .

در این باره، یکی از فرزندان والامقام ایشان از پدر بزرگوار خویش چنین نقل می کند:

در دیار سلام، عزم چله نشینی در محضر مولی الموالی علیه السلام را داشتم و بدین عزم جامه عمل پوشانیدم . پس از گذشت آن
چهل روز، دیدم که باب علم به رویم گشوده شد و همه چیز برایم واضح و مبرهن گردید .

و بدین سان مقام توحید و مراتب کمال را با عنایات خاصه حضرت علوی (سلام الله علیه) پیمودند .

غافل مشو که مرکب مردان مرد را

در سنگلاخ بادیه هایی بریده اند

نومید هم مباش که رندان جرعه نوش

با یک خروش به منزل رسیده اند

مهاجرت به ایران

شیخ عارف کامل قدس سره پس از هشت سال اقامت در عتبات مقدسه (زادها الله شرفا) به علت تقاضای والده ماجده اش، راهی
ایران می شود که با مخالفت مرحوم میرزای شیرازی مواجه می گردد . ^(۲۳) مع الوصف، پس از گذشتن از مسیر صعب العبور و اقامت
کوتاهی در اصفهان، به تهران آمده و رحل اقامت می افکند و در مسجد سراج الملک به اقامه نماز و ترویج و تبیین معارف اسلام
می پردازد .

شیخ جلیل القدر مدت هفده سال در تهران به اقامه وظایف شرعیه مشغول بوده و پس از آن راهی قم، عش آل محمد صلی الله
علیه وآله می گردد .

ورود به حوزه نوپای قم

در سال ۱۳۴۷ ق به حوزه نوپای قم هجرت کرد و شیفتگان وادی علم و عشق و عرفان پروانه وار به گرد شمع وجودش حلقه زدند و
از کرانه های بی پایان قرآن و عترت، بهره بردند و درسها گرفتند .

بزرگترین شخصیتی که از زمزم مصفای علم او بهره وافی برد، مرحوم آیه الله العظمی امام خمینی بود که به گفته یکی از علما
بزرگوار، «معظم له، همچون استادش، از نوادر روزگار در عرفان بود و در بسیاری از علوم همچون فقه، و در فهم مطالب علمی بر
سایرین مقدم بود و در فلسفه اشراق، سرآمد دیگران محسوب می شد» .

مرحوم شهید آیه الله مطهری فرموده است:

او در سالهای اقامت مرحوم حاج شیخ عبدالکریم حائری به قم مهاجرت کرد . فضلا از محضرش کمال بهره را می بردند . در عرفان،
امتیاز بی رقیبی داشت . بسیاری از بزرگان حوزه قم از نظر معارف، دست پرورده این مرد بزرگ بودند . یکی از اساتید

بزرگ ما [امام خمینی] در آن مدت از محضر پرفیض این مرد بزرگ استفاده برده و او را بالاخص در عرفان بی نهایت می ستود .

باز در ادامه فرموده است:

استادهای خودمان را می دیدیم که فوق العاده نسبت به او احترام می گذارند، حتی به اندازه ای که در معارف اسلامی می دیدیم که
برای شاه آبادی احترام قائلند برای حاج شیخ عبدالکریم این قدر احترام قائل نبودند . ^(۲۴)

اقامت مرحوم شاه آبادی در قم، هفت سال طول کشید که در این هفت سال بجز امام خمینی، عده زیادی از بزرگان از محضرش
توشه ها برچیدند که ما به ذکر نام بعضی از آنان بسنده می کنیم:

مرحوم آیه الله مرعشی نجفی; مرحوم آیه الله میرزا هاشم آملی; مرحوم آیه الله سید مصطفی صفائی خوانساری; مرحوم آیه الله
ثقفی تهرانی; مرحوم آیه الله میر سید حسن احمدی (رحمه الله علیهم اجمعین).

از امام خمینی قدس سره نقل است که می فرمود: «مرحوم شاه آبادی در هر روز نه درس می گفتند و درسهای ایشان نیم ساعت
قبل از طلوع آفتاب شروع می شد و حدود نیم ساعت مانده به ظهر تمام می شد» و از تواضع استاد خود در مقابل طلاب هم
داستانها نقل کرده اند . ^(۲۵)

معظم له، به سال ۱۳۵۴ ق، یعنی پس از آن اقامت پربار در قم و تربیت نفوس مستعد، برای اقامت دائمی به تهران بازگشت و در
آنجا به ترویج دین و تدریس فقه و اصول و حکمت پرداخت و عشاق را به کوی معرفت راهبری نمود . در آن سامان هم کمال جویان
به دنبال او بودند به طوری که نقل است مرحوم امام خمینی پس از آن اقامت هفت ساله ایشان در قم نیز، بهره های زیادی از این
عارف بزرگ بردند .

آن بزرگوار با اعتقاد به اینکه اسلام از وجود دولت وقت در خطر است، با آن مبارزه می کرد و در این جهت تحصن یازده ماهه ایشان
در حرم مطهر حضرت عبدالعظیم علیه السلام به همراه عده ای از بزرگان، در تاریخ انقلاب اسلامی ثبت است .

فضایل آیه الله شاه آبادی

آن ستوده خصال را فضایلی است که وی را از دیگر عالمان، ممتاز می سازد و آن فضایل این چنین است:

جامعیت در علوم

آن بزرگوار در بسیاری از علوم عقلی و نقلی و حتی تجربی، از مهارت کافی برخوردار بود . از مرحوم آیه الله میرزا هاشم آملی نقل
است که فرمود:

مهارت ایشان تنها در فلسفه و عرفان نیست; مهارت شان در فقه و اصول بیش از فلسفه است . لکن فقه و اصول ایشان را، آن جنبه
عرفان ایشان مستور