پاورپوینت کامل بررسی وضعیت معیشتی و شهریه طلاب ۸۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی وضعیت معیشتی و شهریه طلاب ۸۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی وضعیت معیشتی و شهریه طلاب ۸۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی وضعیت معیشتی و شهریه طلاب ۸۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۵

در گفت و گو با آیه الله سبحانی و حجه الاسلام و المسلمین غرویان

پیام حوزه: با تشکر از حضرت عالی، نخستین پرسش مان این است که آیا در اداره
حوزه، تنها باید به وجوه شرعی اکتفا کرد؟

آیه الله سبحانی:

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله رب العالمین و الصلاه و السلام علی خیر خلقه
و آله الطاهرین.

توجه دارید که وجوه شرعی منحصر به خمس نیست. وجوه شرعی، هم خمس را می گیرد و هم
زکات را. یکی از بهترین مصارف زکات، فی سبیل الله است و چه سبیلی بهتر از
این که انسان علمایی را تربیت کند تا این ها بروند حافظ و نگهبان دین مردم
باشند.

بنابر این، حوزه می تواند هم از طریق خمس و هم زکات و هم تبرعات و هم اوقاف،
اداره شود. اگر این ها ضمیمه بشود، مسلما حوزه را اداره می کند، ولی چیزی که هست،
این است که در ایران، مردم، عادت به پرداخت خمس کرده اند، اما پرداخت زکات
خیلی کم است.البته، تبرعات هم اجمالا هست، ولی اگر موقوفات احیا بشود کما
این که در صدد هستند مقدار زیادی می تواند کمک کند.

در عین حال، مشکل این است که شما باید به مقدار بودجه خود، دانشجو بپذیرید و الا
با کم بودن بودجه، پذیرش نامحدود دانشجو، قابل قبول نیست. اگر شورا، واقعا
بتواند شخصیت حقوقی پیدا کند و موقوفاتی به دست آورد، مسلما کمکی است برای حوزه.
بنابر این، ما، در اداره حوزه، نه مقید به خمس تنها هستیم و نه زکات تنها و نه
موقوفات.

حجه الاسلام و المسلمین غرویان:

بسم الله الرحمن الرحیم در مورد این سؤال، به نظرم می آید که ابتدائا باید به
فلسفه وجودی حوزه های علمیه در نظام دینی و در نظام حکومت اسلامی توجه کنیم. اگر
حوزه های علمیه به عنوان یک مراکز علمی که باید عهده دار تبیین و تفسیر دین باشند
و دین در جامعه متقوم به این حوزه ها است، بنابراین باید به هر طریق ممکن،
حوزه های علمیه را دایر نگه بداریم.

حالا از سابق این چنین بوده است که حوزه های علمیه بر اساس آن مالیات شرعی که
مردم به عنوان خمس به حاکم شرع و به فقها، مراجع می پرداختند، اداره می شده، ولی ما
دلیل عقلی یا نقلی خاصی که بگوید راه تامین حوزه های علمیه فقط همین است، نداریم.
حاکم دینی و حاکم شرعی و فقیه مبسوط الیدی که اداره امور مسلمانان به دست او
است، باید نیازهای جامعه مسلمانان را در همه ابعاد، حتی الامکان تامین کند. در
راس همه نیازهای مسلمانان، نیاز به معارف دین است; نیاز به احکام شرعی
است;نیاز به تبیین مبانی دینی است. تامین مراکزی که عهده دار حفظ دین هستند، به
عنوان یک واجب کفایی اولی و اقدم بر سایر واجبات، برعهده حاکم است.بنابراین،
به نظر بنده می آید که ما نمی توانیم تنها به وجوه شرعی اکتفا بکنیم. حالا اگر وجوه
شرعی تامین کننده نیازهای حوزه است، فهو المطلوب، اما اگر تامین کننده نیست، بر
عهده دولت اسلامی است، بر عهده ولی فقیه است، بر عهده رهبر مسلمانان است که این
را از راه های دیگری از بیت المال به معنای عامش تامین کند.به نظر بنده می رسد با
توجه به گستردگی حوزه مسئولیت و کاری که الان حوزه های علمیه بر عهده دارند که
باید اسلام را، معارف دین را، در داخل و در سطح بین المللی، تبیین کنند و ارائه کنند،
تبلیغ کنند، لازم است مراکز انتشاراتی داشته باشند، مراکز تحقیقی پژوهشی داشته
باشند، امکانات اطلاع رسانی داشته باشند، مثل شبکه های مختلف رایانه ای و شبکه
اینترنت. این ها نیازهایی است که حوزه های علمیه به عنوان یک مرکز علمی اسلامی
به آن احتیاج دارد و این ها باید تامین بشود ولو این که از راه های درآمد
دیگری و از کانال های دیگری از بیت المال صرف این حوزه ها بشود. به هر حال پاسخ
روشن بنده این است که نمی توان تنها به وجوه شرعی اکتفا کرد.

پیام حوزه: در باره میزان شهریه پرداختی به طلاب، نظرتان چیست؟آیا شهریه
کنونی را برای تامین معیشت و اداره حداقل زندگی کافی می دانید؟

آیه الله سبحانی: راه حلی که من عرض می کنم، این است که اگر مشکل مسکن را حل کنیم و
روحیه قناعت حاکم باشد یک زندگی متوسطی را می توان برای طلبه فراهم کرد.این
که می گویم: «مشکل مسکن حل شود» منظورم این نیست که طلبه ای که درس می خواند حتما
در این جا خانه شخصی داشته باشد!بلکه با ساختن شهرک و یا پرداخت اجاره خانه، مشکل
مسکن حل می شود.

پیام حوزه: بی تردید ساختن مجتمع های مسکونی، سخت ترین راه حل است. از سال ۱۳۶۳
ساخت شهرک مهدیه را آغاز کردند و تا الان که سال ۱۳۷۷ است و پانزده سال، شانزده سال
گذشته، تنها در حدود هزار خانه ساخته اند، در حالی که آمار ده سال پیش حوزه، تعداد
طلبه ها را، سی هزار تن نشان می دهد، حداکثر توانایی حوزه برای ساخت مسکن، در هر
سال، سیصد تا چهارصد خانه است و با وجود پذیرش طلبه های جدید، مشکل مسکن، مانند
گذشته پابرجا خواهد ماند.

از آن طرف هم حضرات آقایان اگر بخواهند اجاره بها را تقبل کنند، عملا با وضع فعلی
اجاره ها، شاید ممکن نباشد.

آیه الله سبحانی: بله; اگر بخواهند به هر فردی، خانه دربست بدهند، حرف شما درست است،
ولی ما خودمان گاهی سه خانوار یک خانه اجاره می کردیم! ما، در مبارک آباد، سه
نفر با هم، یک خانه داشتیم! خانه مربوط به مرحوم آقای حاج میرزا مهدی بروجردی
بود. ما سه اهل علم، یک خانه اجاره می کردیم و هر کدام، یک اتاق مجزا داشتیم و
یک اتاق مشترکی هم به عنوان مهمانخانه بود.

ما اگر بخواهیم در این جا مانند دیگران زندگی کنیم، مسلما نه شهریه کافی است
و نه حقوق کافی است و نه…باید روح قناعت بر ما حاکم باشد.

غیر از این، مشکل را نمی توان حل کرد; نه دولت می تواند مشکل ما را حل کند و نه
آقایان مراجع می توانند.

پیام حوزه: شاید آن نکته ای که حضرت عالی اشاره فرمودید، یک مسئله دیگری باشد.
الان، شاید تعداد طلبه ها، واقعا، بیش از توانایی حوزه باشد، هم در سطح شهریه و هم در
زمینه های دیگر.

آیه الله سبحانی: اصولا، در هیچ جا از دنیا، محصل ما دام العمر نداریم جز
حوزه های علمیه شیعه! هفتاد سال اش است، هنوز هم محصل است و شهریه می گیرد! این ها
باید غربال شوند و به افراد، تا یک سطحی شهریه پرداخت شود.

شما اگر بخواهید تا هفتادسالگی، به افراد شهریه بدهید، نتیجه اش این می شود که
آن ها در همین جا می مانند و شهرها، غالبا، فاقد روحانی، فاقد امام جماعت و…
است.

البته بزرگانی هم که هستند، مدرس اند، آن هایی که استعدادی فوق العاده دارند،
آن ها باید بمانند، اما کسانی که در حوزه، کاری ندارند باید زمینه ای فراهم شود
تا با کمال احترام، به شهرستان ها بروند و تا زمانی که مستقر نشده اند،
شهریه شان پرداخت شود. این برنامه مهاجرت، نباید برای جوان ها باشد، بلکه باید
برای سنین بالا، بیش تر باشد.

پیام حوزه: اجازه بدهید، در همین جا سؤالی را بپرسم.

همان طور که حضرت عالی می فرمایید و واقعا، منطق صحیحی هم هست که فارغ
التحصیلانی که در زیربنای همین نظام علمی نمی خواهند مؤثر باشند، باید خدمات
دیگری انجام بدهند، ولی در مقام اجرا، می بینیم که وضعیت همان است که بوده. سؤال
ما این است که آیا این امکان وجود دارد که یک اقدام مناسبی انجام بگیرد.

آیه الله سبحانی: اگر همدلی باشد و همفکری باشد، می شود.می بینید که با این پول های
کم نمی شود این حوزه را اداره کرد.الان، تبریز ما، مساجدی دارد که امام جماعت
ندارد، و در حوزه چه قدر طلبه آذربایجانی داریم که همین جا هستند و زندگی می کنند!
اگر احترامی باشد، با مقدماتی، با مؤخراتی، می شود این ها را به شهرستان ها
فرستاد. به تعبیر بنده، یک دفتر خاصی می خواهد که کارش فقط همین باشد که شناسایی
کند و با کمال احترام افراد را اعزام بکند و در آن محل هم تا مدتی هم پشتیبانی
کند تا این ها مستقر بشوند. اگر به این سبک بخواهیم حوزه را اداره کنیم، هر روز
مشکلات بیش تر می شود.

حجه الاسلام و المسلمین غرویان: کافی بودن یا کافی نبودن میزان شهریه را به
نظرم می آید که باید در مقایسه با سایر اصناف هم رتبه و مشابه با طلاب حوزه های
علمیه مورد ارزیابی قرار بدهیم; یعنی، نگاه بکنیم در جامعه ما، الان، مثلا یک فردی
که از نظر تحصیلات، از نظر زحمتی که برای کسب معلومات کشیده، در حد طلاب و فضلای
حوزه علمیه است، حقوق او در یک ماه چه قدر است و شهریه و حقوقی که به یک فرد حوزوی
پرداخت می شود چه قدر است. به نظر من اگر این مقایسه را انجام بدهیم، می بینیم
که سطح شهریه طلاب، به طور متوسط، نسبت به سایر اصناف مشابه خودشان کم تر است.
البته این، فی نفسه، یک امتیازی است برای حوزه ها و برای روحانیت ما که
همیشه مردم را به ساده زیستی دعوت کرده اند و خودشان هم عملا نشان داده اند که
عموم طلاب، عموم حوزویان، سطح زندگی شان یا در حد متوسط مردم است یا پایین تر.

البته، در بین حوزویان، کسانی هستند که از راه های دیگری امرار معاش دارند و
سطح زندگی شان ممکن است بالا هم باشد، اما بنده به طور عموم دارم عرض می کنم. لذا
عموم طلبه ها، الان مشکل دارند و میزان شهریه، از حد مطلوبی برخوردار نیست. این
امر، باعث شده است که بعضا به کارهایی روی بیاورند که در شان طلبگی نیست.

اما راه حل چیست؟ عرض کردم که بعضی از طلبه ها، خودشان راه حل هایی را انتخاب
کرده اند، اما اگر مرکز مدیریت بخواهد یک راه حلی به کار بگیرد، باید غیر از خمس و
وجوه شرعی، از کانال دیگری، یک بودجه ای هم تزریق بشود. البته، الحمد لله، بعد از
انقلاب و با عنایات حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری، کمک هایی شده و می شود;
مثل بیمه درمانی یا… ولی در عین حال من خبر دارم که بعضی از طلاب واقعا برای
تامین زندگی شان در مضیقه هستند.

پیام حوزه: معضلی که در ارتباط با همین مسئله پیش آمده، پدیده چند شغلی شدن است.
طلاب، به خاطر این که بتوانند واقعا در یک حد متعارف و نه رفاه طلبی و خروج از
ساده زیستی، زندگی کنند، به کار و فعالیت رو آورده اند کار کردن طلبه ها، یکی از علل
افت تحصیلی است. طلبه ای که نصف روز می باید برود یک جایی وقت بگذارد، بعد با یک
نصف روز دیگر هم می خواهد هم زندگی اش را اداره کند و هم درس را بخواند، به آن
ایده آل و آن مطلوبی را که حوزه می خواهد هرگز، نخواهد رسید. به نظر جناب عالی چه
باید کرد؟

حجه الاسلام و المسلمین غرویان: عرض می شود که نکته ای را در این جا نباید غفلت
کنیم و آن این است که افراد و انسان ها یک سری تفاوت های فردی دارند.طلاب هم
از این قاعده مستثنا نیستند. بعضی از افراد، ذاتا زهد پیشه اند. خوب، این افراد
ممکن است اصلا توجهی به تامین معاش خودشان و زن و بچه شان نداشته باشند یا کم
داشته باشند و بروند دنبال تحصیل و به مراتبی هم برسند، اما در برنامه ریزی باید
متوسط افراد یک مجموعه را لحاظ بکنیم. همان طوری که فرمودید، وقتی طلبه ای
دائما دغدغه تامین زندگی خودش و خانواده اش را داشته باشد، این، آن آرامش خاطر
را برای تحصیل ندارد. یکی از راه حل هایی که به نظر من می رسد این است که حوزه
علمیه قم، مانند دیگر مراکز علمی دنیا، تولیدات علمی به صورت کتاب و دیسکت و
دیسک فشرده و … داشته باشد و درآمد آن را خرج خود طلبه ها کند. سمت و سوی
برنامه ریزی حوزه باید این نباشد بشود که محصولات علمی حوزه، در سطح انبوهی
تولید بشود و این ها در بازار عرضه بشود. درآمد آن، تا حدودی می تواند طلاب را
تامین کند.

البته من کلیاتش را عرض می کنم، برای اجرا، برنامه ریزی دقیق لازم است. طلاب هم
در این مراکز تحقیقاتی پژوهشی مشغول کار بشوند که هم کار علمی بکنند و هم یک راه
درآمدی برای زندگی شان باشد.

این، چیزی است که من به نظرم می آید. در این پیشنهاد، بین کسب درآمد برای
حوزه های علمیه و کار علمی، جمع شده است. البته این، ایده آل و آرمان است و تا
بخواهد به مرحله عمل برسد، زمان زیادی می برد.

پیام حوزه: یکی از پیشنهادات این است که طلبه ها را از حالت محصل ما دام
العمر خارج کنیم که در نتیجه، آن هایی که مناسب کار علمی و … هستند در حوزه
می مانند و آن هایی که توان دست یابی به اجتهاد در رشته های مختلف را ندارند، به
شهرستان ها و اعزام می شوند و نیازهای مردم را برآورده می کنند.

حال سؤال ما این است که چه کار کنیم برای وصول به این هدف؟چه کار کنیم که از
نیروهای خوب حوزه در مراکز مختلف استفاده شود.

حجه الاسلام و المسلمین غرویان: این به همان بحثی که قبلا داشتیم، بستگی
دارد; یعنی، به بحث استقلال حوزه ها. بحث استقلال و عدم استقلال، از حیث مالی است،
ولی جوانب دیگر هم پیدا می کند.ببینید! دانشگاه ها، یک مراکز علمی هستند که از
حکومت، مستقل نیستند. حکومت، به آن ها امکانات پرداخت می کند، پول می دهد به
دانشگاه ها، بعدا هم محصولات دانشگاه را می گیرد و در بدنه سازمان مدیریت کشور،
سازمان اداری کشور، تزریق می کند; یعنی، فارغ التحصیلان دانشگاه ها را دولت جذب
می کند و یک عده را می برد در بانک های خودش، یک عده را می برد در ادارات خودش، یک عده
را می برد در کارخانجات خودش، یک عده را می برد در آموزش و پرورش خودش. حکومت،
چون اشراف دارد بر تمام این ابعاد و جوانب، به مقدار نیازش، نیرو پرورش می دهد
و بعدا که آن ها فارغ التحصیل شدند، جذب قسمت های کاری مختلف خودش می کند. اما
حوزه های علمیه چون مستق