پاورپوینت کامل تقابل اسلام و مسیحیت در آفریقا ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تقابل اسلام و مسیحیت در آفریقا ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تقابل اسلام و مسیحیت در آفریقا ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تقابل اسلام و مسیحیت در آفریقا ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

>

۵

مقدمه:

به رغم طرح مباحث عدیده ای پیرامون گفت و گوی تمدنها و ادیان و تلاش تعداد زیادی از اندیشمندان نیک
اندیش و نگران آینده بشر برای تبیین ارزشهای مشترک مورد تاکید ادیان و تمدنها، واقعیت موجود نمایانگر
تشدید رقابت است و در مراحلی به برخورد تمدنها و ادیان می رسد. اوج این برخورد، در تقابل تمدن اسلام و
تمدن معاصر غرب است که این امر، بیش از سایر مناطق، در قاره آفریقا جریان دارد.

ورود دین مسیحیت به آفریقا از حدود قرن چهارم میلادی و توسط مذهب قبطی یعقوبی آغاز گردید. مرکز آن،
شهر اسکندریه بود و با مذهب کاتولیک ملکانی در رم رقابت می کرد. گسترش مسیحیت از اسکندریه به حبشه
و از روم به دولتهای کوچک نوبیه در نوباتیا، المقره و علوه صورت گرفت.

اسلام از نخستین روزهای دعوت پیامبر به آفریقا وارد شد و زمزمه های آن، از قبل از هجرت و با پناه جویی
تعدادی از مسلمانان از نجاشی در حبشه آغاز گردید. اسلام در حدود سال ۲۷ هجری به مصر گسترش یافت و
سپس به سودان که تاثیر آن را در سال ۳۱ ه در خصوص مسجد دنقلا که در معاهده البقط میان عبدالله بن ابی
السرح و پادشاه نوبیایی دنقلا از آن یاد شده است، شاهد بوده ایم.

با گذشت پنج قرن از گسترش اسلام، منطقه المقره سقوط کرد و پس از دو قرن و نیم، منطقه علوه بدست
مسلمانان افتاد و پس از حدود سیزده سال از سقوط آندلس بدست فرنگیها، یک حکومت اسلامی در آفریقای
مرکزی تشکیل گردید.

اسلام از نیمه اول قرن هجری، شمال آفریقا را فرا گرفت و به سمت عمق آفریقا گسترش یافت. در کشورهای غنا
از قرن چهارم تا هفتم، مالی از قرن هفتم تا دهم و سنگال از قرن دهم هجری به بعد، دولتهای اسلامی بوجود
آمد. اسلام همچنین به اکثر کشورهای غربی و مرکزی آفریقا گسترش یافت. بیشترین تاثیر در مناطق شاخ
آفریقا صورت گرفت، به نحوی که در نیمه قرن بیستم، گفته می شد که از هر سه نفر آفریقایی، دو نفر مسلمان
هستند; یعنی تاکید بر این احساس مسلمانان که آفریقا قاره اسلام است و بسیاری از آگاهان ابراز عقیده
نموده اند که گسترش اسلام در آفریقا، همچون گسترش آتش در خرمن بوده است.

از سوی دیگر، حمله اروپا به آفریقا و زمزمه های آن که از اواخر قرن پانزدهم میلادی آغاز شده بود، تاثیر بسزایی
در از میان بردن روحیه مقاومت مردمان این منطقه داشت و زمینه انتشار مسیحیت و مقابله با اسلام و راه نفوذ
به آفریقا را فراهم ساخت.

بدنبال آن بود که حرکتهای جهادی مسلمانان در مناطق مختلف شمال و غرب آفریقا آغاز شد که از جمله این
حرکتها، خیزش عمر الفوتی در مالی و شیخ عثمان دان فودیو در منطقه الهوسا و الفلانی بوده است. اکثر این
حرکتها در شمال نیجریه روی داده و نظیر آن در سومالی، حبشه، سودان و مصر در زمان عرابی اتفاق افتاده
است.

دوران استعمار در آفریقا که حدود یک قرن به طول انجامید، از دو ویژگی برخوردار بود: ویژگی نخست، فراهم
نمودن زمینه نفوذ جنبشهای میسیونری در مناطقی که اسلام در آن گسترش نیافته بود و ویژگی دوم، تشویق
فرزندان مسلمین در مناطق اسلامی به تحصیل در مدارس جدید متکی به دروس و مراجع غربی که کمترین
توجه را به معارف اسلامی دارند. همچنین تلاش گردید تا انجمنهای قرآنی و اسلامی در حاشیه قرار گرفته،
آموزشهای نوین مورد تاکید قرار گیرند و مسلمانان از میراث فرهنگی و زبان خود که با حروف عربی بود، جدا
شوند. این امر موجب شد تا یک قشر روشنفکر مسیحی در بسیاری از کشورهای آفریقایی بوجود آید. این عده به
ظاهر معدود، به خاطر در اختیار داشتن امکانات نوین تشکیلات حکومتی و ساختارهای فرهنگی و اقتصادی،
جامعه را تحت نفوذ و سلطه خود دارند.

در نتیجه، بسیاری از مسلمین از فرستادن فرزندان خود به مدارس استعمارگران خودداری کردند، ولی کسانی
که درا ین مدارس تحصیل نمودند، با میراث اسلامی بیگانه گردیدند. البته روحیه مقاومت در برابر
استعمارگران موجب شد تا اغلب مسلمانان به دین خود پایبند باقی بمانند; چرا که سلاح دین، قدرتمندترین
سلاح مقابله با نقشه های استعمارگران در زمینه های مختلف تربیتی، اجتماعی و فرهنگی بود. استعمارگران
علی رغم تلاشهای مستمر نتوانستند مردم را از منابع تمدنی خود دور ساخته، تمدن خود را جایگزین آن نمایند،
اما آنان در دو زمینه توفیق یافتند: اولا تقسیم جوامع آفریقایی به شمال و جنوب که یکی مسلمان و دیگری
مسیحی، با تفاوتهایی که در تعداد جمعیت هر یک از این جوامع وجود داشت. ثانیا ایجاد یک قشر غربزده در
میان هر کدام از جوامع مزبور. بنابراین زمانی که اکثر این کشورها در فواصل سالهای ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ به استقلال
دست یافتند، قشر غربزده، قدرت را از استعمارگران به ارث برد. بنابراین، این قشر، طبیعتا به حفظ نظام بجای
مانده از استعمارگران و اجرای نقشه های آنان تاکید داشتند.

بدیهی است که پس از خروج استعمارگران، شور و هیجان مردم در مقابله با عنصر خارجی و نقشه های آن
فروکش نمود و از نکات قابل توجه اینکه نقشه هایی را که استعمارگران به خاطر هراس از روبرو شدن با احساس
ملی مردم در اجرای آن ناکام مانده بودند، توسط حاکمان بومی جانشین و غربزده به اجرا درآمد; چرا که مرحله
استقلال، تنها به جنبه سیاسی محدود شده، به زمینه های فرهنگی و تمدنی گسترش نیافت. برخی از حاکمان
مزبور در گرایش لائیکی خود افراط نموده، بیش از دشمن استعمارگر نسبت به اسلام و مسلمانان جفا کردند.

ناگفته پیداست که بسیاری از کشورهای آفریقایی دارای اکثریت مسلمان در مرحله استقلال، خود را در برابر
رئیس جمهوری مسیحی دیدند که این امر موجب تشدید برخورد در داخل این جوامع میان گرایشهای لائیکی
حکام و گرایشهای مردم که بیانگر تاکید بر هویت اسلامی خویش بود، گردید. بنابراین، اوضاع مذکور منجر به
بوجود آمدن جنبشهای افراطی شد. این جنبشها که از نفوذ به عرصه سیاسی ناتوان مانده بودند، به سازمانهای
زیرزمینی یا علنی مخالف رژیمهای حاکم مبدل گردیدند.

نفوذ مسیحیت

محافل مسیحی عنوان می کنند که جریان اسلامی از قرن ششم تا حدود ۱۹۵۰ با شتاب زیادی به سمت جنوب
گسترش می یافت و این حرکت، هنگامی کاملا متوقف گردید که با تاثیر فعالیتهای مسیحیت در سراسر مناطق
مرکزی و جنوبی در آفریقا مواجه گردید. در حال حاضر نیز مسیحیت در میان صاحبان ادیان سنتی و بویژه
اسلام به توفیقاتی دست می یابد. از لحاظ جمعیتی، تعداد مسلمانان رو به افزایش است، ولی مسیحیت سریعتر
گسترش می یابد.

یک منبع مسیحی در این خصوص چنین عنوان می کند: ما گسترش اسلام را در جنوب و مرکز آفریقا متوقف
ساختیم و اینک نیازمند آن هستیم که به طور جدی، روزنه هایی به درون اسلام ایجاد کنیم.

پرسش قابل طرح، این است که مسیحیت چگونه توانست در دوران استقلال، بیش از دوران استعمار به
دستاوردهایی برسد؟ شاید بتوان گفت که راز این امر در ارکانی باشد که استعمارگران در زندگی اجتماعی مردم
پایه ریزی نمودند. این ارکان مشتمل بر انجمنهای میسیونری و نقاط اتکای آنها در زمینه های اقتصادی، پرورشی
و تبلیغاتی و همچنین تمرکز تلاشهای غرب مسیحی در جهت حمایت بیشتر مالی از تبلیغ مسیحیت در آفریقا و
احیانا اقدامات مستقیم برای از میان بردن پایه های تحرک اسلامی است. همان گونه که در قضیه انقلاب ایبو در
شمال نیجریه اتفاق افتاد و اکثر رهبران مسلمان این کشور همچون ساردونا احمد بلو و نخست وزیر ابوبکر تفاوه
بلیوه و دیگران به قتل رسیدند; به طوری که مردم نیجریه و جهان اسلام همچنان فقدان این شخصیتها را
حادثه ای سنگین به شمار می آورند. رویداد دیگر در زنگبار بود که حضور اعراب مسلمان در آنجا سرکوب گردید
و این کشور در اتحاد تانزانیا ادغام شد.

بدیهی است که در مقابل این ضد حمله غرب علیه آفریقا که بدنبال خروج نیروهای اشغالگر صورت گرفت، اکثر
کشورهای آفریقایی توانایی لازم را برای مقابله با آن حملات فکری و تبلیغاتی گسترده نداشتند و اغلب
مسلمانان این کشورها در شرایط نابسامانی بسر می بردند. حاکمان آنان توجهی به اسلام نداشتند و اگر نگوییم
در جبهه مخالف قرار داشتند، حمایتی هم از نهادهای تبلیغ و آموزش اسلامی به عمل نمی آوردند. این در حالی
بود که عوامل تبلیغ مسیحیت پی در پی از طرف کشورهای غربی پشتیبانی می شدند. در این خصوص برخی از
آمارهای موجود را یادآور می شویم:

انجمن جهانی پژوهشهای تبلیغ مسیحیت با صدور نشریه ای درباره میسیونری و فعالیتهای آن در سال ۱۹۹۱.م
اعلام نمود که تعداد مؤسسات میسیونری و آژانسهای مربوط به آن بالغ بر ۱۲۰۸۸۰ و مخارج کلیساهای فعال در
زمینه ترویج مسیحیت ۳۲۰ میلیارد دلار می باشد و این انجمن برای حمایت از برنامه های مربوطه ۱۶۳ میلیارد
دلار کمک کرده است و رسانه های گروهی که در این خصوص همکاری دارند، در حدود ۹/۸ میلیارد دلار درآمد
کسب نموده اند.

همچنین ۸۲ میلیون دستگاه رایانه برای حفظ و نشر اطلاعات مربوطه به ترویج مسیحیت به خدمت گرفته
شده است، تعداد ۸۸۶۱۰ نسخه کتاب، ۲۴۹۰۰ هفته نامه انتشار یافته و تعداد ۵۳ میلیون جلد انجیل به صورت
رایگان توزیع گردیده است. شمار ایستگاههای فرستنده رادیو تلویزیونی ویژه ترویج مسیحیت نیز ۲۳۴