پاورپوینت کامل سیره نبوی صلی الله علیه وآله در کتاب بحارالانوار ۹۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سیره نبوی صلی الله علیه وآله در کتاب بحارالانوار ۹۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سیره نبوی صلی الله علیه وآله در کتاب بحارالانوار ۹۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سیره نبوی صلی الله علیه وآله در کتاب بحارالانوار ۹۰ اسلاید در PowerPoint :

>

سیره نبوی صلی الله علیه وآله به لحاظ اهمیت نظری و عملی از دیرباز مورد توجه نویسندگان مسلمان بوده است. تحقیقِ صحیح و موفق در این باب، نیازمند بررسی و نقد روایاتِ موجود در این خصوص، می باشد. منابع شیعی در این زمینه به سبب عوامل مختلفِ سیاسی و مذهبی و اجتماعی یا از بین رفته و یا شرایط بروز و ظهور نیافته اند، با این حال بخش عمده ای از روایاتِ سیره در منابع شیعی متأخر یافت می شوند که برای پالایش، جرح و تعدیل روایات متداول در منابع مشهور و متعارف سیره بسیار ارزش مند می باشند. کتاب بحارالانوار از منابع متأخر به شمار می رود، ولی به سبب گردآوری روایات پراکنده از منابع متعدد شیعی، اهمیت بیشتری دارد.

نگارش سیره نبوی به لحاظ جنبه دینی – نه صرفاً تاریخی و با انگیزه های تاریخ نگاری – از اواخر قرن اول هجری آغاز شد و هدف اساسی از آن، ثبت آن بخش از حوادث زندگانی رسول خداصلی الله علیه وآله بود که می توانست به نحوی در امور دین و دنیای مردم مفید و راهنما باشد، اندیشه ای که برخاسته از آموزه الهی «انّ لکم فی رسول اللَّه اسوهٌ حسنه»۲ بود. البته نقل روایات و حکایات سیره تا پیش از تدوین، به طور شفاهی متداول و سرمشق زندگی مسلمانان بود، اما وقتی کلام «قیدوا العلم بالکتابه»۳ آنان را به اهمیت ثبت و ضبط متوجه کرد، به تدوین سیره دست زدند.

با پیدایش تاریخ نگاری اسلامی در دهه های آخرِ قرن اول هجری، روایاتِ سیره در آثار تاریخ نگاران مسلمان ظاهر شد. مکتب تاریخ نگاری مدینه که برخی مؤسس آن را ابن شهاب زهری دانسته اند۴، برخلاف مکتب عراق، توجه بیشتری به نقل روایات سیره داشت. با این حال تاریخ نگاران مکتب عراق از پرداختن به سیره پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله یکسره غافل نماندند و با کمی تأخیر روایات سیره، اغلب در آثار این مکتب نمایان شد.

جدا از ادبیات تاریخ نگاری، احادیث سیره رسول خداصلی الله علیه وآله به فراوانی در کتاب های روایی که نگارش آنها از حدود نیمه قرن دوم هجری آغاز شده بود یافت می شد. این نوشته ها که با انگیزه های خالص دینی و برای تبیین بخشی از سنت پیامبر – که در امور فردی و اجتماعی مسلمانان کاربرد داشت – به نگارش درآمده بودند، بخش عمده ای از روایات سیره را در خود داشتند. مهم ترین ویژگی آثار مذکور این بود که روایات آنها عمدتاً با ذکر سلسله سندهایشان نقل شده بودند و این امر به لحاظ سنجش اعتبار و صحّت و سقم این روایات اهمیت بسیار داشت.

با وجود تلاش بسیار برای پالایش احادیث نبوی که روایات سیره را هم دربر می گرفت و نمونه بارز آن نوشتن کتاب های صحاح بود، تدوین سیره دچار تحریفات و دست کاری هایی شد که از انگیزه های سیاسی و مذهبی ناشی می شد. اشراف کلی حاکمان بر تدوین از مهمترین عوامل در این زمینه بود که ممانعت کلی از تدوین احادیث نبوی – که تا دهه های نخست قرن دوم ادامه داشت ۵ – جعل و تحریف احادیث (از جمله معاویه تشویق می کرد روایاتی علیه علی علیه السلام و در فضایل عثمان و شیخین نقل کنند)۶ و عملکرد گزینشی در ثبت روایات (سلیمان بن عبدالملک کتاب ابان بن عثمان را سوزانید چون در آن از مناقب انصار یاد شده بود۷ و خالدبن عبدالله قسری از زهری خواست چنان کتابی بنویسد که جایگاه علی علیه السلام را در جهنم بنمایاند)۸ تحت همین اشراف کلی قرار داشتند، به همه اینها باید تعصبات مذهبی و جانب داری های فرقه ای را افزود که سبب تحریف و تأویل روایات سیره به شیوه های دلخواه می شد.

در کنار این روند کلی نگارش سیره، مکتب تدوین تشیع با هویتی متمایز قرار داشت. شیعیان علی رغم ممانعت از تدوین سنت پیامبر از همان دهه های آغازین به این کار مبادرت کردند و در میان انبوه احادیث، از سیره رسول خداصلی الله علیه وآله هم بسیار روایت می آوردند. رکن اساسی روایاتی که شیعیان در باب سیره نقل می کردند احادیثی بودند که از زبان امامان اهل بیت – علیهم السلام – شنیده بودند. استواری و صحت این دسته روایات به مقتضای «اهل البیت ادری بما فی البیت» از روایاتِ راویان عثمانی و اموی بیشتر بود. امامان – علیهم السلام – به لحاظ اهمیت نظری و عملی سیره نبوی و هم به منظور پالایش روایات سیره و جداسازی غث و سمین آنها به نقل روایات مذکور می پرداختند. روایات ایشان یا به طور مسند از طریق پدرانشان به امام علی علیه السلام می رسد و یا به کتاب هایی که آن حضرت نوشته بود. روایات امام علی علیه السلام نیز بخش عمده ای از روایات سیره را تشکیل می دهند که جدا از منقولات نهج البلاغه در کتاب های روایی دیگر به طور پراکنده موجودند.

با این حال در میان تألیفات شیعیان در دو قرن نخست هجری، کتاب های اندکی می توان یافت که به سیره نبوی اختصاص یافته باشد؛ مانند کتاب المبعث و المغازی ابان بن عثمان بجلی، متوفی به سال ۱۵۰ق و روایات سیره به طور عمده در اصول و کتب روایی ایشان نقل شده بودند، اما با اندکی تأخیر همین روایات در کتاب هایی که به سیره معصومین – علیهم السلام – اختصاص یافتند (مانند الارشاد شیخ مفید و اعلام الوری طبرسی) و نیز در جوامع حدیثی گرد آمدند. ویژگی خاص این جوامع حدیثی همان حفظ اسانید روایات بود. از نخستین جوامع حدیثی باید به کتاب الکافی کلینی و از متأخرترین آنها به بحارالانوار مجلسی اشاره کرد. بحارالانوار و مؤلف آن

محمدباقر مجلسی ۹ (۱۱۱۱ – ۱۰۳۷ه) فرزند محمد تقی از دانشمندان بنام قرن یازده و دوازده هجری بود که نسب او از طرف مادری به حافظ ابونعیم اصفهانی (نویسنده حلیه الاولیاء) می رسید. وی تحصیل را در نزد پدرش که از عالمان عصر خویش بود آغاز کرد و سپس در نزد استادانی چون ملامحسن فیض کاشانی، محمد صالح مازندرانی، شیخ محمدبن حسن عاملی و… به کسب دانش پرداخت و به زودی در زمره عالمان زمان خود درآمد و به تربیت شاگردانی چون سیدنعمت الله جزایری، میرزاعبدالله افندی و میرزا مهدی مشهدی پرداخت.

عالمان شیعی در این زمان که شرایط سیاسی و مذهبی را مساعد می دیدند تلاش بسیاری برای گردآوری میراث علمی شیعه و نشر و گسترش آن به خرج دادند و کتاب های بسیاری در حوزه دین و مذهب به رشته تحریر درآوردند. مجلسی نیز همپای دیگر دانشمندان شیعه در این زمینه نقشی فعال داشت؛ به طوری که از وی بالغ بر پنجاه کتاب و رساله به زبان عربی و فارسی ذکر شده که بسیاری از آنها باقی مانده اند، برخی از تألیفات مهم وی عبارتند از:

مرآه العقول فی شرح اخبار الرسول (در شرح اصول کافی)؛

ملاذالاخیار (در شرح کتاب الاستبصار شیخ طوسی)؛

بحارالانوار (مجموعه حدیثی)؛

حق الیقین (در اعتقادات به فارسی)؛

حیاه القلوب (در اعتقادات و سیره به فارسی).

در میان تألیفات مجلسی، کتاب بحارالانوار بزرگ ترین اثر وی به شمار می رود که مجموعه بزرگی از احادیث شیعه در ابواب مختلف اصول و فروع، و آداب و سنن می باشد و تألیف آن حدود چهل سال به طول انجامید. مجلسی هدف از تألیف این کتاب را گردآوری احادیث و علوم اهل بیت – علیهم السلام – عنوان کرده است که در کتاب های مختلف پراکنده بوده و گذشت زمان و حوادث روزگار آنها را در معرض نابودی و نسیان قرار داده بود:

«در پی اصول معتبری بر آمدم که مهجور مانده بودند و در طی سالیان دراز و مدت های مدید به حال خود رها شده بودند به جهت استیلای حاکمانِ مخالف شیعه و رهبران گمراهی یا به علت رواج علوم باطله درمیان جاهلان مدعی علم و فضل یا به علت کم توجهی بعضی از متأخرین و اکتفا به کتب مشهور و متداول…».۱۰

وی اظهار می دارد که برای دست یابی به این کتاب ها در شرق و غرب بلاد اسلامی، تلاشِ بسیاری به کار بست و تصمیم گرفت آنها را در یک کتاب گرد آورد تا از خطر نابودی و نسیان نجات یابند. بدین منظور روایات آنها را که در ابواب مختلف پراکنده بودند در یک فصل بندی جدید و متناسب در قالب کتاب بحارالانوار جمع نمود.۱۱ او کتاب خود را در ۲۵ جلد و مشتمل بر ۲۳۰۰ باب تنظیم کرد که مجلدات و ابواب اولیه به اصول دین، و ابواب بعدی به آداب و سنن و فروع فقهی اختصاص یافته است.

نخستین چاپ بحارالانوار به سال ۱۲۴۸ه در هندوستان صورت گرفت که تنها برخی از مجلدات آن منتشر شد. چاپ دوم آن در ۱۳۰۳ه به همت حاج محمدحسن اصفهانی، معروف به کمپانی، امین دارالضرب تهران، آغاز و در ۱۳۱۵ه، یعنی یک سال پس از مرگ وی به اتمام رسید. این چاپ سنگی که به چاپ کمپانی معروف است در ۲۵ جلد به قطع رحلی در چاپخانه های تهران و تبریز صورت گرفت. چاپ جدید بحارالانوار در ۱۳۷۶ه (۱۳۳۶ ه. ش) در انتشارات کتابفروشی اسلامی و دارالکتب الاسلامیه در ۱۱۰ جلد انجام شد که بارها تجدید چاپ شده است و با تحقیق و تعلیقات علامه طباطبایی و عبدالرحیم ربانی شیرازی و محمدباقر بهبودی و… همراه است، بعدها مؤسسه الوفاء و داراحیاء التراث العربی این چاپ را تجدید کردند.

جلد ششم از چاپ قدیم بحارالانوار که منطبق با مجلدات ۱۵ تا ۲۲ چاپ جدید است، به سیره نبی اکرم صلی الله علیه وآله اختصاص یافته است.

ابواب کتاب سیره

مؤلف، بخشِ سیره کتابش را که «تاریخ پیامبر» نامیده، در پنج بخش تنظیم کرده است:

– ابواب متعلق به ولادت، رشد و نمو، ازدواج، صفات و خصوصیات شخصی رسول خدا؛

– ابواب متعلق به معجزات؛

– ابواب متعلق به احوالات پیامبر از بعثت تا حوادث دوران مدینه؛

– ابواب متعلق به همسران، فرزندان، خویشان و اصحاب پیامبر؛

– ابواب متعلق به درگذشت نبی اکرم صلی الله علیه وآله

هر یک از این بخش ها مشتمل بر ابواب متعدد و در مجموع دارای ۲۶۵۵ حدیث می باشند به شرح زیر:

بخش نخست شامل هجده باب و ۷۸۵ حدیث است که عنوانِ کلی مهمترین ابواب آن عبارت است از: خلقت حضرت محمدصلی الله علیه وآله و بیان احوالات پدران و نیاکان ایشان و اعراب جاهلیت؛ ذکر بشارت ها به ولادت و نبوت پیامبر؛ تاریخ ولادت و امور مربوط به آن و ظهور معجزات؛ شیرخوارگی و دوران رشد؛ ازدواج با خدیجه و برخی احوالات وی؛ نام ها و القاب حضرت محمدصلی الله علیه وآله و ذکر لوازم شخصی ایشان (سلاح، لباس، انگشتر و…)؛ بیان معنای برخی آیات در شأن حضرت محمدصلی الله علیه وآله؛ ویژگی های شخصی و مکارم اخلاق و اوصاف نفسانی؛ وجوب اطاعت و دوستی و تجلیل و بزرگداشت ایشان؛ درباره عصمت و وجوه آن؛ سهوالنبی؛ علم رسول خدا؛ کتب ها و وصایای انبیا که نزد ایشان بود و فصاحت و بلاغت پیامبر.

بخش دوم ابواب مربوط به معجزات رسول خداصلی الله علیه وآله است و مشتمل بر دوازده باب و ۳۴۲ روایت که در آن درباره حقیقت معجزه و وجوه اعجاز قرآن و ذکر دیگر معجزاتی که از آن حضرت نقل شده، مانند اخبار غیبی، زنده کردن مردگان، شفای بیماران، شقّ القمر و ردّالشمس و… بحث شده است.

بخش سوم در ۳۶ باب و شامل ۱۰۰۴ روایت، مفصل ترین بخش کتاب سیره است که مهم ترین وقایع سیره و مغازی را در خود جای داده است، ابواب این بخش شامل: بعثت و اظهار دعوت؛ نزول وحی و کیفیت آن؛ معراج؛ هجرت به حبشه؛ محاصره در شعب ابوطالب؛ دعوت قبایل؛ وفات ابوطالب و خدیجه؛ هجرت به مدینه ولیله المبیت؛ ورود به مدینه؛ بنای مسجد؛ ذکر حوادث تا آغاز غزوات؛ ذکر غزوات و حوادث تا غزوه بدر کبری؛ تغییر قبله؛ غزوه بدر؛ حوادث بعد از بدر تا غزوه احد؛ غزوه احد و حمراء الاسد؛ غزوه رجیع و بئر معونه؛ غزوه بنی نضیر؛ غزوه ذات الرقاع؛ بدر صغری و ذکر حوادث تا جنگ خندق و بنی قریظه؛ غزوه بنی مصطلق و ذکر حوادث تا صلح حدیبیه؛ قصه افک؛ غزوه حدیبیه و بیعت رضوان و عمره القضا؛ نامه های پیامبر به پادشاهان؛ ذکر حوادث تا غزوه خیبر؛ غزوه خیبر و فدک؛ حوادث بعد از خیبرتا جنگ مؤته؛ جنگ مؤته و حوادث بعد از آن تا جنگ ذات السلاسل؛ غزوه ذات السلاسل؛ فتح مکه؛ حوادث بعد از فتح تا غزوه حنین؛ غزوه حنین و طائف؛ ذکر حوادث تا غزوه تبوک؛ غزوه تبوک و ماجرای عقبه؛ مسجد ضرار؛ نزول سوره برائت؛ ماجرای مباهله؛ غزوه عمروبن معدیکرب؛ فرستادن علی علیه السلام به یمن؛ آمدن وفود به نزد پیامبر؛ ذکر حوادث تا حجهالوداع و ذکر وقایع تا بازگشت به مدینه تا زمان وفات رسول خدا و ماجراهای رسول خداصلی الله علیه وآله با اهل کتاب و مشرکان از هجرت به مدینه تا وفات.

بخش چهارم شامل چهارده باب و ۳۹۳ حدیث درباره فرزندان پیامبر و احوالات ایشان؛ همسران پیامبر؛ احوالات ام سلمه؛ احوالات عایشه و حفصه؛ خاندان و خویشان و نزدیکان پیامبر؛ صدقات و اوقاف رسول خداصلی الله علیه وآله، مهاجرین، انصار و سایر اصحاب؛ احوالات قریش و دیگر قبایل عرب؛ فضایل سلمان، مقداد، ابوذر، عمار و برخی اصحاب؛ اسلام آوردن سلمان و احوالات او؛ احوالات ابوذر؛ احوالات مقداد و بعضی اصحاب و فضایل امت پیامبر و اخبار مربوط به آینده ایشان می باشد.

بخش پنجم در سه باب و مشتمل بر ۱۳۱حدیث و ابواب آن عبارت است از: وصیت رسول خداصلی الله علیه وآله به هنگام وفات و خبر تدارک سپاه اسامه؛ وفات، غسل، نماز و دفن پیامبر و کراماتی که بعد از وفات آن حضرت ظاهر شد.

منابع و مآخذ

مجلسی در ابتدای کتابش نام کلیه مصادر خود را همراه با مؤلفان آنها ذکر کرده.۱۲ و سپس به توثیق آنها پرداخته؛ یعنی درباره وثاقت و اعتبارشان سخن گفته است و طعن و جرح و مدح و توثیقی که درباره آنها صورت گرفته بیان کرده است ۱۳ و چنان چه کتابی به اشتباه، به نویسنده ای منتسب شده آن را تصحیح نموده و در برخی موارد به شرح حال مؤلف و ذکر استادان و مشایخ وی پرداخته است.۱۴

علاوه بر اینها در توثیق مصادر خود مطالبی از مقدمه برخی از همین کتاب ها آورده است که مؤلفان آنها در توثیق مصادر روایی و اسانیدشان بیان داشته اند، برای نمونه، مقدمه ابن شهرآشوب بر کتابش (مناقب آل ابی طالب) را آورده که در آن مؤلف اسناد و مشایخ روایت خویش را نام برده و روایات و سندهای مورد اعتمادش را ذکر کرده است،۱۵ همچنین مقدمه طبرسی را بر کتابش (الاحتجاج)۱۶ و مقدمه کتاب سلیم بن قیس هلالی ۱۷ و چند کتاب دیگر را آورده است که کمک بسیار به نقد و بررسی روایات آنها می نماید.

مجموع مصادری که مؤلف در مقدمه بحارالانوار ذکر کرده بالغ بر ۴۵۰ کتاب و رساله است،۱۸ ولی به نظر می رسد شمار تمام منابعی که از آنها در متن کتاب یاد شده حدود ۶۲۹