پاورپوینت کامل آموزه های اقتصادی در سیره رضوی و بایسته های رسانه ملی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آموزه های اقتصادی در سیره رضوی و بایسته های رسانه ملی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آموزه های اقتصادی در سیره رضوی و بایسته های رسانه ملی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آموزه های اقتصادی در سیره رضوی و بایسته های رسانه ملی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

>

حجت الاسلام والمسلمین دکتر علی نهاوندی[۱]

چکیده

عناوینی که رهبر معظم انقلاب اسلامی در آغاز هر سال برای سال جدید انتخاب می کند، برگرفته از مجموعه ای از الزامات، شرایط و اولویت های اساسی کشور است، ولی نگاهی به فرآیند نام گذاری های سال های اخیر، به ویژه چهار سال گذشته، از اهمیت مسئله «اقتصاد» حکایت دارد. نام گذاری سال ، به نام سال «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» از سوی رهبر معظم انقلاب نشان می دهد همچنان موضوع اقتصاد در صدر مسائل مهم ملی است. در واقع، اقتصاد، رویکردی مهم و ادامه دار است. در راستای اهمیت مسئله اقتصاد، نوشتار حاضر می کوشد با بررسی جلوه های مهم اقتصادی در تعالیم و سیره گران قدر امام رضا علیه السلام، به بیان راهبردها و بایسته های تحقق این موضوع در رسانه ملی بپردازد.

۱. اهمیت و ضرورت اقتصاد در نظام جمهوری اسلامی ایران

اقتصاد یکی از عوامل مهم توسعه کشورها به شمار می رود و توسعه اقتصادی بسترساز پیشرفت در زمینه های گوناگون است، به گونه ای که شاخص های توسعه اقتصادی، با افزایش بهره وری و رشد همه جانبه کشور ارتباط مستقیمی دارد.

در چند سال اخیر و با اعمال سیاست های نادرست امریکا و اتحادیه اروپا، دنیا دچار بحرانی اساسی در ساختارهای اقتصادی شده که بسیاری از کشورهای اروپایی را با مشکلات جدی روبه رو ساخته و به ساختار اقتصادی ایالات متحده و کشورهای بزرگ دیگر ضربه های بزرگی زده است. در این میان، ایران که کشوری در حال توسعه است، به دلیل تکیه بر اقتصاد داخلی و کاهش نیازمندی خارجی، آسیب کمتری دیده است که در نوع خود، امتیازی بزرگ به شمار می رود.

ایران در سه دهه گذشته از سوی ابرقدرت های جهانی زیر فشارهای شدید اقتصادی، همچون تحریم های گسترده و مسدود کردن حساب های بین المللی بوده است، اما همواره در این سال ها کوشیده است تا نظام اقتصادی خود را بر پایه اقتصاد اسلامی بنا کند.

اکنون ایران اسلامی با وجود جنگ ها، تحریم ها، دشمنی ها و فتنه های داخلی و خارجی در عرصه جهانی، به تحول و انقلابی اقتصادی در راستای تحقق شعار پیشرفت و گفتمان عدالت، به عنوان دو اولویت ملی و اعتقادی نیاز دارد. برآورده شدن این اولویت های اساسی نظام، همچون پیروزی انقلاب اسلامی، غلبه بر فتنه های داخلی اوایل انقلاب و سربلندی در جنگ تحمیلی و سازندگی و جهاد علمی، به جهادی فرا گیر و همه جانبه در عرصه اقتصادی نیازمند است.

ایران اسلامی در چهارمین سال از چهارمین دهه عمر پربرکت خویش و در دهه ای که از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی به دهه پیشرفت و عدالت نام گذاری شده است، با هدف فتح قله های بلندتر برای عزت ایران اسلامی به پیش می رود. با نگاهی به دفتر زرین تاریخ انقلاب اسلامی ایران، به خوبی درمی یابیم با گذشت هر سال، به برکات و آثار فراوانی دست یافته ایم و مردم ما هر سال موفقیت های گوناگونی را به دست آورده و مشکلات گوناگونی را پشت سر گذاشته اند.

در حقیقت، نام گذاری سال های اخیر با محوریت مسائل اقتصادی، برای جهت بخشیدن به برنامه های جاری کشور است. نام ها و عنوان های سال های اخیر، تحت عناوین کار و همت مضاعف، اصلاح الگوی مصرف، جهاد اقتصادی و کار و تولید ملی، نشانه اهمیت مسئله اقتصاد در برهه کنونی تاریخ انقلاب اسلامی است، مسئله ای که در سال گذشته از آن به نام «جهاد اقتصادی» یاد شد و رهبر معظم انقلاب اسلامی بر ادامه این روند در سال جاری، تأکید ویژه ای داشت.

البته ایرانیان در این سال ها با مفهوم «جهاد» آشنا بوده و در دوره های گوناگون و بر اساس نیازهای روز، به جهاد عملی در حوزه های گوناگون پرداخته اند. روزی که دشمنان به ایران حمله کردند، جهاد دفاعی شکل گرفت و روزی دیگر که زمان بازسازی کشور فرا رسید، به جهاد سازندگی توجه شد. با بهبود روند بازسازی های پس از جنگ، جهاد کشاورزی، به عنوان عامل مهم تولید و بی نیاز کردن ایران از واردات خارجی مطرح گشت و در جایی دیگر، برای پیشرفت های روزافزون و حضور ایران در معادلات جهانی، نام جهاد علمی و فن آوری را به خود گرفت. اکنون در چهارمین سال از دهه پیشرفت و عدالت و در حالی که ایران در کانون توجه کشورهای دنیا قرار دارد و در شرایطی که ابرقدرت های جهانی در برابر بحران جهانی اقتصاد زانو زده اند، بیان محورهای اقتصادی به عنوان شعار سال، تفکری بزرگ و هدف گذاری بی نظیری به شمار می آید که می تواند برای سال ها مورد توجه قرار گیرد.

۲. الزامات فعالیت های اقتصادی از منظر تعالیم رضوی

بی گمان، همواره بهره مندی از دستورهای ائمه اطهار علیهم السلام، یکی از مهم ترین راه های رهایی بشر از قید و بند شیوه های ظالمانه بوده است و بهره گیری از آموزه های اقتصادی امام رضا علیه السلام می تواند یکی از راه های اساسی رهایی انسان از چنگال نظام های ناعادلانه اقتصادی و سیاسی جهانی باشد.

اهمیت اقتصاد و نیازهای معیشتی در کلام، روش و سیره رضوی، جایگاه ویژه ای دارد و جهاد اقتصادی نکته ای است که بارها امام رضا علیه السلام در روش و سیره خود جلوه های گوناگونی از آن را برای پیروانش بیان کرده و اهمیت این نوع خاص از جهاد را به پیروان و مردم عصر خود یادآور شده است.

بنابراین، بررسی جلوه های «فعالیت های اقتصادی» در کلام و سیره رضوی، در سالی که از سوی مقام معظم رهبری و پیشوای مسلمین به این نام مزین شده است، می تواند راه گشای بسیاری از مسائل و چراغ راه برای جامعه اسلامی ایران در این سال و سال های دیگر باشد.

در این بخش به مهم ترین جنبه های اقتصادی مورد تأکید حضرت ثامن الحجج علیه السلام اشاره مختصری می کنیم:

الف) کار و تلاش

کار و کوشش از دیدگاه امام رضا علیه السلام، به عنوان یکی از قلمروهای مهم اقتصادی، شعبه ای از جهاد به شمار می رود و فرد تلاشگر در مقام مجاهد راه خدا و گاهی برتر از آن شناخته شده است. از این رو حضرت علیه السلام می فرماید: «… إِنَّ الَّذی یطلُبُ مِن فَضلٍ یکفُّ بِهِ عِیالَه، أَعظَمُ أَجراً مِن المُجاهِدِ فی سَبیلِ الله؛ آن کس که (با کار و عمل) در جست وجوی مواهب زندگی برای تأمین خانواده خویش است، پاداشی بزرگ تر از مجاهدان راه خدا دارد». (حکیمی، ۱۳۷۳: ج۵: ۳۶)

همچنین در این زمینه در جای دیگری می فرماید: «لَیسَ لِلنّاسِ بُدٌّ مِن طَلَبِ مَعاشِهِم، فَلا تَدعُ الطَّلَبَ؛ مردم ناگزیر از تلاش زندگی در خویش هستند، پس کوشش در راه کسب مال را رها مکن». (حر عاملی، ۱۳۷۰: ج۱۲: ۱۸)

کار و کوشش، قانون آفرینش برای شکوفایی اقتصادی و دست یابی به هدف ها و آرزوهای بلند است. امام رضا علیه السلام با توجه به این قانون، سامان بخشیدن به دنیای انسان ها را در گروی پای بندی به این قانون می دانست. در نتیجه، آنها را به کار و کوشش فرا می خواند.

احمد بن ابی نصر بَزّنطی در این باره می گوید:

به امام رضا علیه السلام گفتم: کوفه به من نمی سازد و زندگی در آن همراه با سختی است. زندگی ما در بغداد بود و در آنجا درِ روزی بر مردم باز است. حضرت فرمود: اگر می خواهی بیرون بروی، برو؛ چرا که امسال، سال آشفته ای است و مردم چاره ای جز طلب روزی و کوشش برای به دست آوردن معیشت ندارند. پس طلب و کوشش را برای به دست آوردن امکانات زندگی از دست مده. (حکیمی، ۱۳۷۳: ج ۵: ۴۶۸)

از دیدگاه امام رضا علیه السلام، ارزش معنوی کار چنان است که مقام کارگر را فراتر از مقام مجاهدان فی سبیل الله می داند و می فرماید: «إِنَّ الَّذی یطلُبُ مِن فَضلٍ یکفُّ بِهِ عِیالَه، أَعظَمُ أَجراً مِن المُجاهِدِ فی سَبیلِ الله؛ آن کس که (با کار و عمل) در جست وجوی مواهب زندگی برای تأمین خانواده خویش است، پاداشی بزرگ تر از مجاهدان راه خدا دارد». (حرّانی، ۱۳۸۲: ۸۰۸)

ازاین رو، کار و تلاش برای تأمین نیازهای خانواده و تأمین مالی خانواده از دیدگاه امام هشتم، مجاهدتی بزرگ شمرده می شود که می توان آن را جهادی اقتصادی نامید. امام رضا علیه السلام به دلیل اهمیت این نوع خاص از جهاد در جایی دیگر می فرماید:

کسی که دنبال روزی می رود تا آبروی خود و خانواده اش را حفظ کند، اجر و پاداشش از رزمنده ای که در راه خدا می جنگد، بیشتر است. (حر عاملی، ۱۳۷۰: ج۱۷: ۶۷)

همچنین حضرت اهمیت این نوع از جهاد اقتصادی را یادآور می شود و می فرماید: «عرق کارگر معادل خون شهید است.» (الغازی، ج ۲: ۲۹۹) کار و تلاش در دیدگاه امام رضا علیه السلام، به اندازه ای باارزش است که حضرت آن را بالاتر از جهاد در راه خدا می داند.

ب) توجه رهبران جامعه به مسائل اقتصادی جامعه

رسیدگی حاکم شرع به مشکلات اقتصادی جامعه و از جمله برطرف کردن نیازهای اقتصادی مردمان آن جامعه و همچنین موضوعات اقتصادی و رفاهی نظیر برطرف ساختن فقر و محرومیت از جامعه، از دیدگاه امام رضا علیه السلام، جلوه مهم دیگری از جهاد اقتصادی به شمار می آید.

اهمیت جهاد اقتصادی در اندیشه، تعالیم و سیره رضوی، در پاسخ امام رضا علیه السلام به نامه ای که از طرف مأمون برای امام علیه السلام خوانده می شود، به روشنی بیان شده است. در نامه چنین آمده بود: «برخی روستاهای کابل و سرزمین های کفار به دست لشکریان اسلام فتح شده است و…» خواندن نامه که پایان یافت، امام خطاب به مأمون فرمود: «فتح روستایی از یکی از شهرهای شرک و کفر، تو را خرسند ساخته است؟!» مأمون گفت: «آیا این خبر شادمانی ندارد؟» امام پس از این گفت وگو، خطاب به مأمون فرمود:

تو عدالت را در داخل کشور اسلامی برقرار کن و فقر و محرومیت را از بن بر کن و به مشکلات مردم رسیدگی کن. این مایه خرسندی و خشنودی حاکم مسلمان است، نه کشورگشایی و فتوحات تازه و افزودن بر قلمرو جغرافیایی کشور اسلام، بدون اینکه محتوای اسلام و جوهر دین که عدالت است، اجرا شده باشد. (جلالی حسینی، ۱۴۱۸: ج۲: ۱۴۹ ـ ۱۵۲)

از دیدگاه امام رضا علیه السلام، توجه رهبران جامعه به زدودن فقر و محرومیت از چهره جامعه، یکی دیگر از آموزه های اقتصادی به شمار می آید تا جایی که حضرت، رسیدگی حاکمان و دولت مردان به این مشکلات و زدودن فقر و محرومیت از عرصه زندگی افراد جامعه را از فتح بلاد شرک و کفر نیز بسیار مهم تر می داند و همچنان اهمیت این نوع جهاد را از جهاد با کفار در عرصه جنگ و نبرد، باارزش تر و مهم تر می شمارد.

در آموزه های رضوی بر رعایت ساده زیستی از سوی مسئولان و حاکمان جامعه تأکید شده است. امام رضا علیه السلام در این زمینه رهنمود های مهمی را به حاکمان و دولت مردان اسلامی، یادآور می شود و به صراحت اعلام می کند:

در صورت تکیه زدن بر مسند حکومت اسلامی، غذای بد و ناگوار خواهم خورد و لباس درشت و زبر خواهم پوشید و راحتی و آسایش را کنار خواهم نهاد… در دورانی که به عنوان فردی در میان امت به سر می بردم، رواست که خوراک و لباسی چون دیگران داشته باشم و کمی آسایش ببینم، اما اگر زمام جامعه را در دست بگیرم، باید با پایین ترین افراد طبقات جامعه زندگی کنم و شب از روز نشناسم و همواره برای آسایش مردمان و سامان یافتن زندگی انسان ها بکوشم. (طبرسی، ۱۴۱۲: ۱۳۱)

همسان زیستی امام و محرومان نیز از دیگر آموزه های اقتصادی حاکم در جامعه اسلامی است. امام رضا علیه السلام در این باره می فرماید:

… الإمامُ الأَنیسُ الرَّفیقُ، وَالوالِدُ الشَّفیقُ وَالأَخُ الشَّقیقُ وَالأُمُّ البَرَّهُ بِالوَلَدِ الصَّغیرُ وَ مَفزَعُ العِبادِ فی الدّاهیهِ النّاد. (کلینی رازی، بی تا: ج۱: ۲۰۰)

امام، مونسی غمگسار و پدری مهربان و برادری همراه است و (در مهربانی مانند) مادری نیک رفتار نسبت به فرزند خردسال؛ او هنگام پیش آمدهای ناگوار، پناه مردمان است.

از دیدگاه امام رضا علیه السلام، حاکم باید این گونه باشد که همگان به ویژه طبقات محروم بتوانند به او دست یابند و خواسته خود را برای او بازگو کنند. در این حدیث، آرمانی ترین شکل پیوند دولت و مردم به نمایش گذاشته شده است.

امام با به کار بردن واژه های «انیس» و«رفیق»، نزدیکی و انس حاکم با مردم و در دسترس بودن را مطرح ساخته است. مردم دوستی امام نه تنها با تعبیرهای «پدر مهربان» و «برادر شفیق»، مشخص شده است، بلکه از این فراتر رفته و زمامدار را در جامعه اسلامی همچون مادر مهربان نسبت به کودک خردسال خود معرفی کرده است.

امام رضا علیه السلام که یکی از پیشوایان بر حق و رهبران واقعی و الهی اسلام است، علاقه فراوانی به خدمت به محرومان، افتادگان و ضعیفان جامعه داشت و کوشید در کنار آنان و برای آنان همانند پدری دل سوز و مهربان باشد.

بررسی تاریخ زندگانی امام رضا علیه السلام نشان می دهد در طول مدت زندگی آن حضرت دیده نشد که به تجملات بپردازد یا فریفته دنیا شود. حضرت چه در دوره جوانی و پیش از مقام والای امامت و چه در دوره امامت و ولایت عهدی، هرگز آلوده دنیا نشد. خانه آن حضرت در کنار خانه مأمون بود و روزها فاصله مسکن امام و مأمون، فقط پرده ای بود که اگر آن را کنار می زدند، می توانستند یکدیگر را ببینند. امام با چنین موقعیتی، با مردم همان گونه بود که در مدینه و در تنگنای زندگی قرار داشت.

توجه به این نکته اساسی در سیره مسئولان و خدمت گذاران نظام اسلامی نیز می تواند به عنوان ضرورت و مسئولیت مهم الهی پیش روی آنان قرار گیرد؛ زیرا این روش زندگی به سود طبقات محروم جامعه است و زمینه مبارزه اساسی با فقر را فراهم می کند. در این شیوه زندگی است که نخست حاکم اسلامی حال بینوایان را لمس می کند، گرسنگی، تشنگی، سردی، گرمی، بی مسکنی، بی درمانی، نبود وسایل رفاهی و دیگر نیازها را با گوشت و پوست خود حس می کند و درصدد رفع نیاز آنها برمی آید.

در این دوره حساس از تاریخ انقلاب اسلامی، مسئولان و متولیان نظام اسلامی در مقام مجریان اصلی سیاست های نظام الگوی مردم و آیینه تمام نمای نظام هستند. آنها باید به این مسائل توجه کنند و از سیره رضوی علیه السلام در این زمینه الگو بگیرند.

ج) دوری از اسراف و تبذیر

گزینش شیوه معتدل و راه میانه در زندگی، یکی از مهم ترین راه های سلوک در مسیر زندگانی پربرکت امام هشتم شیعیان به شمار می آید. انتخاب این شیوه زندگی، از سالم ترین برنامه های اقتصادی در امور زندگی است که می تواند یکی از پیش نیازهای تحقق اهداف اقتصادی در سطح جامعه و کشور قرار گیرد. زندگانی آن حضرت به دور از اسراف و تبذیر بود و اسراف را عامل اصلی تهیدستی می دانست.

مسئله پرهیز از اسراف و تبذیر که در سخن مقام معظم رهبری در توجیه نام گذاری سال های ۱۳۸۸، ۱۳۸۹، ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ (به نام های اصلاح الگوی مصرف، کار و همت مضاعف، جهاد اقتصادی و تولید ملی) بارها بیان شده است، در اندیشه و سیره حضرت امام رضا علیه السلام نیز اهمیت دارد. امام رضا علیه السلام این مسئله اقتصادی را در شمار گناهان بزرگ دانسته و همگان را از آن نهی فرموده است.

در روایتی که فضل بن شاذان از امام رضا علیه السلام نقل می کند، حضرت در نامه ای به مأمون و بیان مسائل مهمی از شریعت، به شمارش گناهان بزرگ می پردازد و از «اسراف و تبذیر» به عنوان یکی از این گناهان بزرگ نام می برد. (صالحی نجف آبادی، ۱۳۸۱: ۲۵) در روایتی دیگر، حضرت درباره اسراف مال چنین می فرماید: «إِنَّ اللّهَ یبْغِضُ الْقیلَ وَ الْقالَ وَ إضاعَهَ الْمالِ وَ کثْرَهَ السُّؤالِ؛ به درستی که خداوند، داد و فریاد و تلف کردن مال و پرخواهشی را دشمن می دارد». (حرّانی، ۱۳۸۲: ۸۰۴)

همواره حضرت پیروانش را به خشنودی به رزق اندک سفارش می کرد. ایشان در این باره می فرماید: «مَنْ رَضِی عَنِ اللّهِ تَعالی بِالْقَلیلِ مِنَ الرِّزْقِ رَضِی اللّهُ مِنْهُ بِالْقَلیلِ مِنَ الْعَمَلِ؛ هرکس به رزق و روزی کم از خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی می شود». (همان، ۱۳۸۱: ۳۰)

ایشان در جایی دیگر فرموده است: «إِنَّ الَّذی یطْلُبُ مِنْ فَضْل یکفُّ بِهِ عِیالَهُ أَعْظَمُ أَجْرًا مِنَ الُْمجاهِدِ فی سَبیلِ اللّهِ؛ به راستی کسی که در پی افزایش رزق و روزی است تا با آن خانواده خود را اداره کند، پاداشش از مجاهد در راه خدا بیشتر است». (همان: ۳۱)

بی گمان، در این دوره، دوری از تباهی اموال و مصرف غیر ضروری اموال و اسراف سبب تحقق اهداف اقتصادی می شود. بنابراین، از نگاه اندیشه رضوی، تباه سازی اموال، غضب خداوند را به همراه دارد؛ زیرا هرگز شکوفایی و رونق اقتصادی با اسراف و هدر دادن بیهوده اموال ممکن نیست و هرگز شخص و ملت اسراف کار، به رشد اقتصادی نخواهد رسید.

د) رسیدگی به محرومان و مستضعفان

رسیدگی به محرومان و برخورد مطلوب با آنان نیز از مهم ترین آموزه های اقتصادی به شمار می آید که در سیره و رفتار امام هشتم شیعیان بر آن تأکید شده است.

امام رضا علیه السلام اهمیت این مسئله را چنین بیان فرموده است:

کسی که فقیر مسلمانی را ملاقات کند و برخلاف سلام کردنش بر اغنیا بر او سلام کند، در روز قیامت در حالی خدا را ملاقات می کند که بر او خشمگین است. (همان: ۲۱)

همچنین امام رضا علیه السلام در خراسان، همه اموال خویش را در روز عرفه (میان مردم و نیازمندان) تقسیم کرد. (در این هنگام) فضل بن سهل گفت: این کار زیان است. امام علیه السلام فرمود: «بلکه این کار غنیمت و سود است. آن چه را برای دست یابی به پاداش الهی و کرامت انسانی بخشیدی، زیان مشمار». (مجلسی، ۱۳۷۱: ج۴۹: ۱۰۰)

همچنین یاسر، خادم امام نقل می کند: در روزی که امام رضا علیه السلام مسموم شده بود و در همان روز درگذشت، پس از اینکه نماز ظهر را به جای گزارد، به من فرمود: ای یاسر، مردم (اهل خانه و کارکنان و خدمت گزاران) چیزی خورده اند؟ گفتم: آقای من! چه کسی می تواند غذا بخورد، در حالی که شما در چنین حالی هستید؟ (حال مسمومیت شدید و واپسین لحظات حیات). در این هنگام، امام راست نشست. سپس فرمود: سفره را بیاورید. سپس همگان را بر سر سفره خواند و کسی را فروگذار نکرد و یکایک را مورد محبت و مهر خویش قرار داد. هنگامی که همه غذا خوردند، امام بی هوش افتاد. (ابن بابویه، ۱۳۷۳: ج۲: ۲۴۱)

امام در حالی که مسموم شده بود، در اندیشه انسان ها بود. ازاین رو، با وجود ناراحتی و زحمت راست می نشیند، همه یاران و کارگزاران را فرامی خواند و ایشان را بر سر سفره می نشاند و به یکایک آنان محبت می کند تا همه غذا بخورند و به دلیل حال او، گرسنه نمانند.

امام رضا علیه السلام نمی تواند غذایی بخورد که بینوایان نخورده اند. ازاین رو، هرگاه می خواهد غذا بخورد، از آن چه در سفره خوراک اوست، برای محرومان و گرسنگان می فرستد.

همچنین امام رضا علیه السلام از اهمیت سخاوت و یاری به اعضای جامعه به عنوان بُعد مهم اقتصادی و جلوه دیگری از رسیدگی به محرومان جامعه یاد می کند و می فرماید:

فرد سخاوتمند به خداوند، بهشت و مردم نزدیک است و از آتش دور است، اما فرد بخیل از بهشت و مردم دور است و به آتش، نزدیک. (ابن شهر آشوب، ۱۳۶۵: ج۴: ۳۶۱)

حضرت در جایی دیگر فرموده است:

سخاوت، درختی است در بهشت که شاخه های آن در دنیاست. هرکس به شاخه ای از آن دست یابد، به بهشت داخل می شود. (ابن بابویه، ۱۳۷۳: ج۲: ۲۴۱)

همچنین آن حضرت از پیامبر نیز نقل می کند: