پاورپوینت کامل خشونت آخرین راهکار اسلام ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل خشونت آخرین راهکار اسلام ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل خشونت آخرین راهکار اسلام ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل خشونت آخرین راهکار اسلام ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

>

محمدحسین مهوری[۱]

چکیده:

گروهی سعی کرده اند با دست آویز قرار دادن تعداد معدودی از دشمنان سرسخت صدر اسلام، با استناد به بخشهایی از تاریخ اسلام به صورت گزینشی و با تحلیلی نادرست، پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله را شخصی تروریست معرفی کنند. نویسنده در رد این مطلب ابتدا به شیوه تبلیغ پیامبر صلی الله علیه و آله که بر اساس هدایت فکری و تقویت نیروی تفکر و اندیشه در مردم، همراه با رأفت و رحمت استوار بود پرداخته، سپس مفهوم ترور را تبیین و با بررسی دقیق شرایط زمانی و مکانی این قتلها ثابت کرده است افرادی را که پیامبر صلی الله علیه و آله دستور قتلشان را صادر کرده است کسانی بوده اند که بر ضد اسلام و مسلمانان توطئه می کرده اند مانع پیشرفت اسلام و موجب سلب آسایش از جامعه اسلامی می شدند و از آنجا که پیامبر صلی الله علیه و آله حاکم اسلامی و مأذون از طرف خدا بوده است به خاطر حفظ جان مسلمانان و تأمین امنیت آنها و برداشتن موانع پیشرفت اسلام آشکارا حکم اعدام این افراد را صادر فرمود.

مقدّمه

اخیرا با گرم شدن بازار مباحث ترور و تروریسم در جهان، گروهی سعی کرده اند با دست آویز قرار دادن قتل تعداد معدودی از مشرکان و دشمنان سرسخت اسلام، با استناد به بخش هایی از تاریخ اسلام به صورت گزینشی، پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله را شخصی تروریست معرّفی کنند.[۲] نوشته حاضر قصد دارد با بررسی دقیق شرایط زمانی و مکانی این قتلها و با تحلیل شخصیت مقتولان، هر انسان آزاده و منصف و حق جویی را به داوری در باره این مسأله فراخواند.

این سخن، مسلمانان را تنها به استفاده از اصل پنهان کاری در جنگ، که از تاکتیک های بسیار مهم نظامی است، مجاز می کند و بر استفاده از شیوه های غیر انسانی و غیر اخلاقی همانند کشتن کودکان و زنان، حمله به بی گناهان، مثله کردن کشته ها، و… هیچ گونه دلالتی ندارد.

مفهوم ترور

پیش از پرداختن به موضوع اصلی لازم است مفهوم ترور، مورد بررسی قرار گیرد تا به راحتی بتوان در باره انطباق و عدم انطباق آن بر قتل های زمان پیامبر صلی الله علیه و آله به داوری نشست.

«ترور به معنی ترس و وحشت و تروریسم به معنی شیوه حکومت از طریق ایجاد ارعاب و وحشت است. این اصطلاح در سیاست، نخستین بار پس از انقلاب فرانسه عنوان شد و دوران حکومت انقلابی فرانسه در سال های ۹۴ – ۱۷۹۳ که طی آن هزاران نفر به زیر تیغ گیوتین سپرده شدند، به عنوان دوران ترور معرّفی شده است.»[۳]

پس از آن، ترور نزد بیشتر اندیشمندان و در قطع نامه ها و اعلامیه های سازمان ملل و همچنین عرف مردم جهان به ایجاد رعب و وحشت با به کار گرفتن نامشروع زور و خشونت گفته می شود.

ارنست (Ernest) جامعه شناس آمریکایی می گوید:

«مدلول اجتماعی اعمال گوناگون شبیه به هم، در واژه ها و الفاظ، خود نمایی می کند. مثلاً اگر حکومتها قدرت را به کار گیرند، آن مشروع است و از آن به قاطعیت و شدت عمل تعبیر می شود؛ ولی در حالت های دیگر به آن ترور می گویند.»

ولف (wolff) فیلسوف آمریکایی می گوید:

«ترور به کارگیری نامشروع قدرت برای رسیدن به هدفی است. و به کارگیری مشروع قدرت از مصادیق ترور به شمار نمی آید.»[۴]

در اجلاسیه پنجم سازمان ملل در ژنو (۱۹۷۵) میان دو نوع از اعمال خشونت آمیز تفاوت گذاشته شد:

۱- اعمالی که فرد یا گروهی در مقابل دولت ها به انگیزه احراز پست های شخصی یا منافع مادّی انجام می دهند. مثل هواپیماربایی با هدف باج خواهی و گروگان گیری برای رسیدن به پول و ثروت. این اعمال بدون شک، اعمالی تروریستی است.

۲- اعمالی که مرتکبین آنها انگیزه شخصی ندارند، بلکه برای خدمت به هدفی که در مقابل آن احساس مسؤولیت می کنند انجام می دهند. مثل مبارزه قانونی بر ضدّ نیروهای اشغالگر. این گونه اعمال را نمی توان از قبیل اعمال تروریستی دانست.[۵]

بر اساس آن چه گفته شد، میان نهضت های آزادی بخش که با هدف رهایی انسان از یوغ ظالمان و ستمگران و جبّاران تاریخ انجام می شود، با عملیاتی که با هدف به بند کشیدن انسان و استعمار و استثمار انجام می شود، تفاوت ماهوی و اساسی وجود دارد.

هر انسان منصف و آزاده ای با نگاهی هر چند سطحی و گذرا به زندگانی پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله، به این باور و اعتقاد می رسد که آن حضرت در دعوت خود هیچ انگیزه مادّی و شخصی را دنبال نمی کرد. طرز زندگی، رفتار و معاشرت او با مردم، کمترین شباهتی با شیوه زندگانی و رفتار پادشاهان و سایر قدرتمندان نداشت. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از پذیرش هر گونه امتیاز مادّی، اجتماعی و سیاسی برای خود امتناع می کرد.

اکنون پس از روشن شدن مفهوم ترور، به بررسی قتل های زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می پردازیم.

شیوه تبلیغ پیامبر صلی الله علیه و آله

هر کس با سیره رسول خدا صلی الله علیه و آله و تعالیم اسلام، اندک آشنایی داشته باشد، بر این مطلب اذعان دارد که روش پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در تبلیغ و دعوت مردم به اسلام، بر اساس هدایت فکری و تقویت نیروی تفکر و اندیشه در مردم، همراه با رأفت و رحمت استوار بود. قرآن کریم می فرماید:

با حکمت و اندرز نیکو به سوی پروردگارت دعوت نما، و با آنها به طریقی که نیکوتر است، استدلال و مناظره کن. پروردگارت بهتر از هر کس می داند چه کسانی از راه او منحرف شده اند و چه کسانی هدایت یافته اند و هر گاه خواستید مجازات کنید، تنها به مقداری که به شما تعدّی شده کیفر دهید و اگر شکیبایی کنید، این کار برای شکیبایان بهتر است.[۶]

این آیه به صراحت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را از به کارگیری زور و خشونت در تبلیغ نهی می کند و تنها در مواردی که دشمنان اسلام از حربه خشونت علیه آن حضرت استفاده کنند، ایشان را مجاز به استفاده از خشونت و مجازات آنها کرده است. هر چند در این صورت نیز در حدّ ممکن پیامبر صلی الله علیه و آله را به صبر و تحمّل فرا می خواند. در آیه دیگری از قرآن می خوانیم:

هرگز نیکی و بدی یکسان نیستند، بدی را بانیکی دفع کن، تا دشمنان سرسخت همانند دوستان صمیمی شوند.[۷]

از امام حسن عسکری علیه السلام در تفسیر آیه «قولوا للنّاس حسنا»[۸] (با مردم به نیکی سخن بگویید) روایت شده که فرمود:

با همه مردم خواه مؤمن و خواه مخالف به نیکی سخن گویید. با مؤمنان گشاده رو باشید و با مخالفان با مدارا سخن گویید تا آنان را به ایمان جذب کنید.[۹]

مستندات یاد شده که در اسلام نمونه آن بسیار است، نه تنها پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را از به کارگیری خشونت در تبلیغ بر حذر می دارد، بلکه به آن حضرت توصیه می کند که در حدّ ممکن خشونت دشمنان اسلام را تحمّل نماید و جز در موارد اضطراری، به دفاع و مقابله به مثل دست نزند. روش تبلیغ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آلهدر سراسر دوران رسالت بر همین شیوه استوار بود و هرگز رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله حتّی برای لحظه ای از آن خارج نشد.

تنها تفاوتی که میان روش پیامبر صلی الله علیه و آله در مکه با روش آن حضرت در مدینه حاصل شد، این بود که در مکه برای آن حضرت در مقابل آزار و اذیت های بی حدّ و حصر قریش، امکان دفاع وجود نداشت، ولی در مدینه به تدریج این امکان برای آن حضرت حاصل شد، امّا این مطلب هرگز سبب نگردید که شیوه تبلیغی آن حضرت دگرگون شود، بلکه همانگونه که پیامبر صلی الله علیه و آلهدر مکه بر اساس هدایت فکری و تقویت نیروی تفکر و اندیشه همراه با رأفت و مدارا، مردم را به اسلام دعوت می کرد، در مدینه نیز با همین روش به دعوت و تبلیغ خود ادامه می داد، با این تفاوت که در موارد اضطراری، موانع تبلیغ را با قدرت و نیروی نظامی از میان برمی داشت.

برخی تلاش کرده اند که روش پیامبر صلی الله علیه و آله را در مکه و مدینه به دو شیوه مختلف و متفاوت جلوه دهند. و چنین گفته اند:

«یک مسلمان مصلح، انسان دوست و طرفدار مدارا، تنها هنگامی می تواند از عدم خشونت در رابطه با صاحبان ادیان و عقاید غیر اسلامی سخن بگوید که حداکثر از مراحل اوّلیه رسالت محمّد صلی الله علیه و آله در مکه و صرف دعوت او به خدا پرستی و فضایل اخلاقی فراتر نرود، و آن قسمت از قرآن را که در مدینه نازل شده، و به طور کلّی به نحوه حاکمیت و اداره جامعه اسلامی ارتباط پیدا می کند، یکسره نادیده بگیرد و از ایجاد جامعه مدنی اسلامی چشم بپوشد.»[۱۰]

بررسی دقیق سیره و روش پیامبر صلی الله علیه و آله در مدینه نادرستی سخن فوق را به اثبات می رساند. از آنجا که دعوت آن حضرت بر اساس هدایت فکری و استدلال استوار بود و این روش هر چه بیشتر به محیطی آرام و به دور از خشونت نیازمند است، رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله پس از ورود به مدینه، تمام تلاش و کوشش خود را در این راه به کار گرفت تا در مدینه فضایی آرام همراه با صلح و صفا حاکم گرداند.

برای دستیابی به این مقصود، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله با طوایف گوناگون ساکن در مدینه پیمان صلح و همزیستی مسالمت آمیز برقرار کرد. یکی از اصولی که در آن پیمان بر آن پای فشرده شده است، توافق بر قاعده مقابله به مثل برای پرهیز از به کارگیری ترور و خشونت از سوی هر یک از طوایف علیه دیگر گروه ها است. در متن این پیمان نامه آمده است:

«… حتّی از قصاص در یک جراحت (ساده) نیز گذشت نخواهد شد و کسی که دیگری را به صورت فتک (یعنی پنهان شدن و به طور ناگهانی کسی را کشتن) بکشد، به فتک کشته خواهد شد. البته اگر کسی ظلم کرد، خارج از این قرار نامه بوده و مورد فتک واقع خواهد شد.»[۱۱]

در پیمان نامه دیگری که میان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و هر یک از طوایف سه گانه یهود (بنی نضیر، بنی قینقاع و بنی قریظه) به طور جدا گانه بسته شد، آمده است:

«یهودیان متعهّد می شوند که دشمنان رسول خدا صلی الله علیه و آله را علیه او و یارانش، با دست و زبان و اسلحه، آشکارا و پنهان، در شب و روز یاری نرسانند و خداوند بر آنان گواه است. پس اگر چنین کردند، رسول خدا صلی الله علیه و آله در ریختن خون آنان و به اسارت در آوردن زنان و فرزندانشان و گرفتن اموالشان آزاد است.»[۱۲]

انعقاد این گونه قراردادها از سوی پیامبر صلی الله علیه و آله نشان می دهد که تا چه اندازه آن حضرت در برقراری صلح و صفا بر فضای مدینه تلاش می کرد. اگر قریش نیز حاضر به صلح و زندگی مسالمت آمیز در کنار مسلمانان بودند، به یقین پیامبر صلی الله علیه و آله با آغوش باز از آنان استقبال می کرد. چنان که در سال ششم هجری با آن که در موقعیت برتری نسبت به مشرکان قرار داشت، با آنان صلح کرد. ولی مشرکان مکه به دلیل غرور و خودبینی هرگز حاضر نبودند حکومت مدینه را به رسمیت بشناسند و در برابر آن از توطئه و کارشکنی دست بردارند.

توصیه های نظامی پیامبر صلی الله علیه و آله

چنان که گفته شد، دعوت پیامبر صلی الله علیه و آله مبتنی بر استدلال، همراه با مدارا بود و در این میان جنگ و نبرد، تنها نقش از میان برداشتن موانع و فراهم آوردن زمینه تبلیغ را عهده دار بود. بر این اساس سیره و روش عملی پیامبر صلی الله علیه و آله در حدّ ممکن بر احتراز و خودداری از جنگ استوار بود و در مواردی که ناچار به جنگ می گردید، می کوشید تا با وارد کردن حدّاقلّ زیان و خسارت به دشمن، موانع را از سر راه خود بردارد.

برای روشن شدن این موضوع تنها به یکی از توصیه های آن حضرت به یارانش بسنده می کنیم. امام صادق علیه السلام می فرماید: هنگامی که پیامبراکرم صلی الله علیه و آله گروهی از مسلمانان را برای انجام مأموریت نظامی اعزام می کرد، آنها را فرا می خواند، در برابر خویش می نشاند و به آنان می فرمود:

با نام خدا، کمک خدا، در راه خدا و بر روش و دین رسول خدا حرکت کنید. خیانت نکنید، مثله ننمایید و از نیرنگ و فریب استفاده نکنید. پیرمرد از کار افتاده و زنان و کودکان را نکشید! درختی را قطع نکنید، مگر آن که مجبور به این کار شوید. هر گاه یکی از مسلمانان از پایین ترین و یا برترین آنان به یکی از مشرکان مهلت داد، او پناهنده است تا سخن خدا را بشنود، پس اگر از دین شما پیروی کرد، او برادر دینی شماست و اگر نپذیرفت، او را به محل امنش برسانید و از خداوند علیه او کمک بخواهید.[۱۳]

جای بسی شگفتی است که برخی کوشیده اند تا پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله را متّهم کنند که آن حضرت در جنگ های خود از هر وسیله و ابزاری استفاده می کرد و به یارانش سفارش می کرد در صورت لزوم مجاز به انجام هر عمل خلافی هستند و چنین گفتند:

«… محمد صلی الله علیه و آله گروهی چند نفره را از میان آنها برای انجام مأموریت بر می گزید و یکی را به سرپرستی گروه می گماشت و در ضمن سفارش می کرد که برای کشتن شخص مورد نظر در صورت لزوم مجاز هستند به هر حیله و ناراستی و زیر پا گذاشتن رسوم و عادات و قوانین دست بزنند.»[۱۴]

این سخن مخالف روایات متعدّدی است که سفارش های پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به یارانش را بازگو کرده است و در اینجا تنها به یک نمونه از آن اشاره شد. نگارنده برای سخن خود هیچ گونه مستند و دلیلی ارائه نکرده است و معلوم نیست چگونه به خود اجازه داده است چنین اتّهام بزرگی را به رهبر میلیون ها نفر مسلمان وارد کند. آیا مقتضای آزادی بیان، این است که هر کس بتواند بدون دلیل و مدرک، هر سخنی را بر زبان آورد؟ احتمال دارد مستند او جمله ای باشد که در داستان کشتن کعب ابن اشرف آورده است و می گوید:

«محمد بن مسلم نامی داوطلب این کار شد، امّا بعد دریافت که قتل کعب کار آسانی نیست و در نحوه اجرای این مأموریت دچار تردید شد. محمّد صلی الله علیه و آله او را مجاز ساخت که به هر نحو می تواند این کار را انجام دهد. جریان از این قرار بود که محمد بن مسلم عرض کرد یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله ما برای انجام این کار ناچاریم سخنانی (بر خلاف عقیده خود) بر زبان جاری کنیم. فرمود باکی نیست، هر چه می خواهید بگویید که برای شما جایز است.»[۱۵]

تحرّکات یهود مدینه علیه پیامبر صلی الله علیه و آله

با آن که یهودیان مدینه در آغاز هجرت، با پیامبر صلی الله علیه و آله پیمان صلح امضا کرده بودند، ولی به دلیل کینه و عداوتی که از پیامبر صلی الله علیه و آله به دل داشتند، از همان آغاز به آزار و اذیت آن حضرت و مسلمانان پرداختند. از آنجا که شیوه رسول خدا صلی الله علیه و آله در برخورد با دشمنان خود بر مدارا استوار بود، مسلمانان در حدّ ممکن آزار و اذیت یهود را تحمّل کردند و از هر گونه اقدام خشونت آمیزی خودداری کردند. بر اساس گزارش واقدی، آیات زیر که مسلمانان را به تحمّل آزار و اذیت یهود فرا می خواند، ناظر به این بخش از تاریخ است. قرآن کریم می فرماید:

و از کسانی که پیش از شما به آنان کتاب داده شده و از کسانی که به شرک گراییده اند، آزار بسیاری خواهید دید. اگر صبر کنید و پرهیزکاری نمایید، از استواری در کارهاست.[۱۶]

در آیه دیگری نیز می فرماید:

بسیاری از اهل کتاب پس از این که حق برایشان آشکار شد، از روی حسدی که در وجودشان بود، آرزو می کردند که شما را، بعد از ایمانتان، کافر گردانند. پس عفو کنید و درگذرید، تا خدا فرمان خویش را بیاورد، که خدا بر هر کاری تواناست.[۱۷]

اوضاع به همین منوال ادامه داشت، تا این که پیروزی قاطع مسلمانان در نبرد بدر، یک مرتبه آتش حسادت و دشمنی را در وجود یهودیان شعله ور ساخت. آنان در یک اقدام هماهنگ، تهاجم همه جانبه ای را علیه اسلام آغاز کردند.

روش مبارزه یهود با پیامبر صلی الله علیه و آله

شیوه مبارزه یهود با پیامبر صلی الله علیه و آله کاملاً متفاوت با شیوه و روش مبارزه دیگر دشمنان اسلام بود. آنان از حربه شعر استفاده می کردند که تأثیر آن به مراتب بیشتر از شمشیر بود. کسی که مختصر آشنایی با تاریخ عرب داشته باشد، به میزان تأثیر شعر در میان عرب آگاه است.

عرب قومی عاطفی بود که عواطف و احساسات سهم بزرگی در زندگی آنان داشت. شعر تأثیر فراوانی در میان آنان داشت و عواطف و احساسات آنان را به شدّت تحریک می کرد. شعر اعراب را افسون می کرد. مدح شاعران یکی از افتخارات اقوام عرب به شمار می آمد و مذمّت و بدگویی آنان عیب و نقص بزرگی شمرده می شد و سرافکندگی قوم مذمّت شده را در پی داشت. بنابراین هیچ تعجّبی ندارد که “رویه”- شاعر معروف عرب – شعر را در کنار سحر ذکر کرده است. در جنگ ها شعر تأثیر شمشیر را در مقابل دشمن داشت و جنگجویان را به شجاعت و پایداری در برابر دشمن وامی داشت. شعر اسلحه ای برنده همانند دیگر سلاح ها بود و چه بسا تأثیر آن از دیگر سلاح ها بیشتر بود.

هجو شاعران نیز تأثیر شگرفی در میان عرب داشت، به طوری که در زمان جاهلیت عرب ها به اعشی و حطیئه – دو تن از شاعران هجو سرا – از ترس زبانشان باج می دادند.[۱۸] با توجّه به تأثیری که شعر در میان عرب داشت، شعرای یهود بر خلاف تعهّدی که به پیامبر صلی الله علیه و آله سپرده بودند، تهاجم گسترده ای را علیه اسلام آغاز کردند.

عصما دختر مروان در اشعار خود، قبایل اوس و خزرج را به خاطر پیروی از پیامبر صلی الله علیه و آله نکوهش می کرد و آنان را به خروج از آیین پیامبر تشویق می نمود. او از دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله می خواست تا در یک فرصت مناسب آن حضرت را ترور کنند.[۱۹]

ابو عفک که از همان آغاز هجرت سنگ بنای دشمنی با پیامبر صلی الله علیه و آله را نهاده بود، آن حضرت را عامل تفرقه مردم مدینه معرّفی می کرد و پیروی از او را نکوهش می نمود.[۲۰]

کعب ابن اشرف نیز که از همان آغاز هجرت به آزار و اذیت پیامبر صلی الله علیه و آله پرداخته بود، پس از نبرد بدر به مکه رفت و مشرکان قریش را به انتقام از پیامبر تشویق می کرد. سپس به مدینه بازگشت و این بار به هتک حرمت زنان مسلمان پرداخت.[۲۱]

ادامه مبارزه یهود علیه پیامبر صلی الله علیه و آله پی آمدهای زیر را برای اسلام و مسلمانان در پی داشت:

الف) ایجاد اختلاف و دو دستگی میان مسلمانان.

ب) بد نام کردن پیامبر اسلام در میان اعراب – ترور شخصیت – و جلوگیری از گرایش افراد غیر مسلمان به اسلام.

ج) رو در رو قرار دادن اعراب و بویژه قریش با پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله.

موارد فوق همگی در اشعار آنان دنبال می شد و با توجّه به تأثیری که شعر در میان اعراب داشت، دیر یا زود یهودیان به اهداف فوق دست می یافتند.

با توجّه به آنچه گذشت، ادامه این وضع پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و مسلمانان را از هر سو دچار مشکلات جدّی و فرساینده ای می کرد. از این رو، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از جهات گوناگون حقّ دفاع از خود داشت؛ چراکه:

اوّلاً: یهودیان بر اساس پیمانی که با پیامبر صلی الله علیه و آله بسته بودند، متعهّد شده بودند که با دست، زبان و اسلحه، آشکارا و پنهان، در شب و روز علیه پیامبر دست به اقدام نزنند. از این رو، تهاجم آنان ظلم و ستم آشکار و نقض پیمانی بود که خود پذیرفته بودند هر کس به دیگری ظلمی روا دارد، سزاوار قتل است.

ثانیا: تبلیغ اسلام حقّ مسلّم پیامبر بود و هیچ کس حقّ نداشت او را از این کار باز دارد. ولی یهود با ترور شخصیت پیامبر صلی الله علیه و آله و بد نام کردن او نزد اعراب مانع تبلیغ اسلام و دعوت پیامبر صلی الله علیه و آله می شدند.

ثالثا: یهودیان به زشت ترین شیوه، زنان مسلمان را مورد تعرّض خود قرار داده بودند و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله حق داشت برای دفاع از حیثیت و آبروی زنان مسلمان، از آنان دفاع کند.

مجموعه عوامل فوق به پیامبر صلی الله علیه و آله حق می داد که برای جلوگیری از ادامه تهاجم وحشیانه یهود تدبیری بیندیشد.

رسول خدا صلی الله علیه و آله برای این کار از دو راه می توانست وارد عمل شود؛ نخست آن که به طور مستقیم با آنان وارد جنگ شود و دوم آن که مخفیانه تنها عوامل توطئه را از میان بردارد. راه اوّل زیان های فراوانی هم برای یهود و هم برای مسلمانان در پی داشت. از این رو، بهترین راه برای این کار، راه دوّم بود که زیان آن مستقیما متوجّه عوامل توطئه می گردید. در این رابطه تنها سه تن از شعرای یهود به قتل رسیدند.

پس از قتل کعب بن اشرف، برای آن که رسول خدا صلی الله علیه و آله به طور کامل از تهاجم شعرای یهود جلوگیری کند، همه آنان را تهدید به قتل کرد و فرمود: «به هر یک از یهودیان دست یافتید، او را بکشید!» در پی این تهدید، یکی دیگر از یهودیان به نام «سنینه» به قتل رسید.[۲۲] با این حساب، مجموع کشته های یهود به چهار نفر رسید. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله کاملاً حق داشت تا محیط مدینه را برای یهودیان ناامن کند، چرا که آنان نیز محیط عربستان را برای مسلمانان ناامن کرده بودند. به هر حال تهدید پیامبر صلی الله علیه و آله اثرش را بخشید و پس از آن یهودیان بار دیگر با پیامبر تجدید پیمان کردند[۲۳] و به این وسیله با تدبیر پیامبر صلی الله علیه و آله بار دیگر آرامش و امنیت بر فضای مدینه سایه گسترد.

اقدام پیامبر صلی الله علیه و آله اقدامی کاملاً قانونی و شرعی در جهت حفظ امنیت و دفاع در مقابل تهاجم یهودیان بود و هرگز از مصادیق ترور به شمار نمی آمد.

برخورد پیامبر صلی الله علیه و آله با یهودیان مدینه

هر چند پس از قتل کعب بن اشرف بار دیگر امنیت به مدینه بازگشت، ولی یهودیان به پیمان شکنی عادت کرده بودند و به دلیل عداوتی که از مسلمانان به دل داشتند، هرگز به زندگی مسالمت آمیز در کنار مسلمانان تن ندادند و حاضر نشدند برای مسلمانان حقوق مساوی با خود در نظر بگیرند. نخستین گروه از یهودیان که به آزار و اذیت مسلمانان پرداختند، طایفه بنی قینقاع بود. وقتی کارشکنی آنان پس از جنگ بدر بالا گرفت، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آنان را در بازار خودشان جمع کرد و از سرانجامِ بدِ پیمان شکنی بر حذرشان داشت.

یهودیان که سرمست از غرور بودند، در پاسخ به نصایح خیرخواهانه پیامبر صلی الله علیه و آله گفتند:«ای محمد صلی الله علیه و آله؛ آیا می پنداری که ما نیز همانند قریش هستیم؟ از این که بر گروهی نا آگاه به تاکتیک های نظامی پیروز گشته ای، به