پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی انقلاب اسلامی ۸۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی انقلاب اسلامی ۸۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی انقلاب اسلامی ۸۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی انقلاب اسلامی ۸۷ اسلاید در PowerPoint :

>

آیت الله محسن اراکی[۱]

چکیده:

تبیین اندیشه های سیاسی انقلاب اسلامی از مهمترین اصولی است که معرفی این انقلاب در سطح جهان بدان نیازمند است. مقاله حاضر جهت رسیدن به چنین هدفی، آمیختگی سیاست با اسلام و رابطه آن را با نبوت و امامت مورد بحث قرار داده است و سپس نقش مردم را در این اندیشه سیاسی و تفاوت آن را با حکومتهای استبدادی و دموکراسی به طور مختصر مورد بحث قرار داده است.

هنگامی که عنوان «انقلاب اسلامی» به کار می رود و از آن به عنوان واقعیتی انکارناپذیر در جهان کنونی یاد می شود، در حقیقت به سه اصل اشاره شده است:

الف) اسلام، دست کم اسلامی که این انقلاب از آن برخاسته است، از سیاست تفکیک پذیر نیست. اسلام دینی است که با اندیشه سیاسی در آمیخته، و حذف سیاست از قاموس آن به معنای الغای آن و تهی ساختن آن از محتوای اصلی است.

ب) انقلاب اسلامی، انقلابی است که از اندیشه سیاسی اسلام نشأت گرفته است.

پ) اندیشه سیاسی اسلام، اندیشه ای کارآمد و دارای اصول و چارچوب مشخّص و مستحکمی است که می توان بر مبنای آن انقلابی براه انداخت و حکومتی بر پا کرد.

برای آشنایی با کلیات فلسفه سیاسی انقلاب اسلامی برخی از مهمترین اصول پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی انقلاب اسلامی ۸۷ اسلاید در PowerPoint به ترتیب زیر، تشریح خواهند شد.

مبحث اول: آمیختگی اسلام با سیاست

منابع اسلامی بر این حقیقت تأکید زیادی کرده اند که سیاست، اصلی ترین پیام ادیان الهی است و رسولان و فرستادگان خدا برای تأسیس حکومت الهی مبعوث شده اند و نخستین هدف آنان در جامعه بشری، برپایی حکومت بوده است.

اضافه بر این، اساس شکل گیری تشیع، اختلاف نظری است که در اندیشه سیاسی با سایرِ فرق اسلامی دارد. در نتیجه، اسلامی که شیعیان بدان معتقدند، اسلامی است که پایه و اساسش امامت الهی است که از آن به ولایت تعبیر شده است. برای روشن شدن بیشتر این موضوع، لازم است دو عنوان سیاست و نبوت و نیز سیاست و امامت تبیین شوند.

۱- سیاست و نبوت

از قرآن کریم و نیز آنچه از رسول خدا روایت شده است و سایر امامان معصوم بر آن تأکید کرده اند، استفاده می شود که اساسا پیام اصلی فرستادگان خدا برای بشریت در طول تاریخ دو مطلب است:

الف) اطاعت از خدای متعال؛

ب) پیروی از رهبران الهی.

اصول دین و نیز فروع آن همگی در همین دو اصل مهم بنیادین خلاصه می شوند. توحید، عدل، نبوت، امامت، معاد، نماز، روزه، حج، جهاد، خمس، زکات، امر به معروف و نهی از منکر و تولّی و تبری و سایر احکام و مفاهیم و ارزش های دینی، همه در اطاعت از خدا و پیروی از رهبران الهی خلاصه می شوند. خدای متعال در سوره شعراء می فرماید:«کذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِینَ إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَ لا تَتَّقُونَ إِنِّی لَکمْ رَسُولٌ أَمِینٌ فَاتَّقُوا اللّهَ وَ أَطِیعُونِ»[۲]

یعنی: قوم نوح فرستادگان خدا را تکذیب کردند، آن گاه که برادرشان نوح به آنان گفت: چرا تقوای خدا را پیشه نمی کنید، من برای شما فرستاده ای امین هستم، پس تقوای خدا را پیشه سازید و از من اطاعت کنید.

مشابه همین پیام از سایر انبیا، نظیر هود، صالح، لوط و شعیب علیهم السلام نقل شده است که نشان دهنده آن است که این پیام، پیام عمومی فرستادگان خدا در طول تاریخ بوده است. در این آیات به روشنی بر حقیقتی که در بالا اشاره شد؛ یعنی اطاعت خدا و پیروی از رهبران الهی، به عنوان بنیاد اصلی و خلاصه پیام انبیا تأکید شده است. این مطلب در آیات دیگری نیز به صورتهای گوناگون مورد تأکید قرار گرفته است. در برخی آیات، مأموریت اصلی فرستادگان خدا در طول تاریخ، اقامه عدل و قسط در جامعه عنوان شده است:

«لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکتابَ وَ الْمِیزانَ لِیقُومَ النّاسُ بِالْقِسْطِ»[۳]

یعنی: همانا فرستادگانمان را با دلایل و براهین روشن فرستادیم، و به همراه آنان کتاب و میزان را فرو فرستادیم تا مردم حکومت قسط را بر پا دارند.

در جای دیگر، تنها هدف از فرستادگان رسولان الهی، اطاعت و پیروی مردم از آنان عنوان شده است:

«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاّ لِیطاعَ بِإِذْنِ اللّهِ»[۴]

یعنی: هیچ رسولی را نفرستادیم مگر برای آن که اطاعت شود به اذن خدای.

در آیات فراوان قرآن مجید، خلاصه و چکیده دین و رسالت انبیا، رهبری انبیا و برپایی حکومت عدل توسط آنان عنوان شده است. به آیات زیر توجه فرمایید:

«کانَ النّاسُ أُمَّهً واحِدَهً فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِیینَ مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکتابَ بِالْحَقِّ لِیحْکمَ بَینَ النّاسِ فِیمَا اخْتَلَفُوا فِیهِ وَ مَا اخْتَلَفَ فِیهِ»[۵]

یعنی: مردم (در آغاز) یک دسته بودند؛ آن گاه خداوند، پیامبران را فرستاد تا آنان را به نیکی ها فرا خوانند و از بدی ها بر حذر دارند، و با آنان کتاب را بحق فرستاد تا در میان مردم در آنچه مورد اختلاف است، داوری کنند.

«إِنّا أَنْزَلْنَا التَّوْراهَ فِیها هُدی وَ نُورٌ یحْکمُ بِهَا النَّبِیونَ الَّذِینَ أَسْلَمُوا لِلَّذِینَ هادُوا وَ الرَّبّانِیونَ وَ الأَْحْبارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِنْ کتابِ اللّهِ وَ کانُوا عَلَیهِ شُهَداءَ»[۶]

یعنی: ما تورات را که در آن هدایت و روشنایی است، فرو فرستادیم تا پیامبرانی که تسلیم فرمان بودند و نیز خداشناسان و دانشمندان بنابر آن، حکم کنند به سبب آن که نگاهدارندگان کتاب خدا و گواهان بر آن بودند.

همچنین در آیات دیگر، در خصوص رسالت نبی اکرم صلی الله علیه و آله بر این مطلب تأکید شده است که رسالت اصلی او بر پایه داشتن حکومت عدل و ایجاد جامعه قسط است.

«وَ أَنْزَلْنا إِلَیک الْکتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَینَ یدَیهِ مِنَ الْکتابِ وَ مُهَیمِناً عَلَیهِ فَاحْکمْ بَینَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ»[۷]

یعنی: و فرو فرستادیم بر تو کتاب را بحق، کتابی که کتاب های پیشین را تأیید و تصدیق می کند، و بر آن کتابها غالب و ناظر است. پس در میان مردم حکم کن به آنچه خدا فرو فرستاده است، و از هوای نفسانی آنان پیروی مکن.

«وَ أُمِرْتُ لأَِعْدِلَ بَینَکمُ»[۸]

یعنی: مأمور شدم که در میان شما عدل را بر پا کنم.

از بررسی آیاتی که اشاره شد، می توان نتیجه گرفت که از دیدگاه قرآن و اسلام، پیام فرستادگان خدا در طول تاریخ بشر، بر پا داشتن حکومت عدل و قسط – که همان حکومت قانون خدا و کتاب اوست – به رهبری انبیا و فرستادگان خدا بوده است و تبیین این موضوع که سعادت بشر در گرو اجرای برنامه های عادلانه ای است که از سوی خدا به وسیله پیامبران الهی برای بشریت تبیین شده است. بنابراین، پیروی مردم از رهبران الهی، لازم است. بدین ترتیب، سیاست و حکومت، گوهر و عصاره پیام انبیا و فرستادگان خدا بویژه رسالت رسول خدا بوده است و در حقیقت، پیام انبیا و رسول اکرم صلی الله علیه و آله چیزی جز سیاست عدل و حکومت حق نبوده است.

این موضوع، بارها توسط امام خمینی در گفته ها و نوشته هایشان مورد تأکید قرار گرفته است. ایشان می فرمایند:

بلکه می توان گفت، اسلام همان حکومت است با شؤون و مقتضیاتی که دارد و احکام، قوانین اسلامند که از شؤون حکومت است؛ بلکه احکام، مطلوب بالعرضند و ابزار و وسیله ای برای اعمال حکومت و گسترش عدالتند.[۹]

۲– سیاست و امامت

امامت شیعی از سه جنبه قابل بحث است:

الف) جنبه فلسفی که جایگاه امام و امامت را در نظام هستی تبیین می کند؛

ب) جنبه کلامی که جایگاه امام و امامت را در نظام عقیدتی اسلام تبیین می کند؛

ج) جنبه حقوقی که جایگاه امام و امامت را در نظام حقوقی اسلام تبیین می کند.

آنچه مورد بحث در این جاست، جنبه سوم امامت شیعی است. در نظام حقوق سیاسی اسلام، از دیدگاه تفکر شیعی، «امامت» به معنای مرجعیت در تفسیر و تبیین احکام نظام اسلامی و اجرای آن در همه زمینه هاست. بنابراین، از دیدگاه اسلام شیعی، یا به تعبیر حضرت امام «اسلام ناب محمدی» همانگونه که در زمان حیات رسول اکرم صلی الله علیه و آله مرجع تبیین احکام الهی و نیز مرجع اجرای آن، چه در بخش اداره امور اجرایی، چه در بخش امور قضایی، رسول خدا صلی الله علیه و آله بوده است، پس از رسول خدا، مرجعیت در تمام آنچه رسول خدا در آن مرجعیت داشته است – که شامل تبیین و تفسیر قوانین و تعالیم اسلامی و اجرای آنهاست – مخصوص امامان است.

ملاک این مرجعیت، عدل و علم است. از آنجایی که امامان از نظر عدل در عالیترین مرتبه یعنی عصمت قرار دارند و دانش تمام آنچه مربوط به تبیین و تفسیر تعالیم و قوانین اسلامی است توسط رسول خدا صلی الله علیه و آله به آنان منتقل شده است و از سوی خدای متعال نیز تحت عنایت و توجه خاصی قرار دارند، تنها کسانی اند که صالح و شایسته امامت و مرجعیت، پس از رسول خدایند.

مرجعیت امامان، پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله در قرآن کریم مورد تأکید فراوان قرار گرفته است. خدای تعالی در قرآن کریم می فرماید:

«أَطِیعُوا اللّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الأَْمْرِ مِنْکمْ»[۱۰]

یعنی: اطاعت کنید خدا و رسول و صاحبان امر از میان خود را.

و نیز می فرماید:

«إِنَّما وَلِیکمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یقِیمُونَ الصَّلاهَ وَ یوتُونَ الزَّکاهَ وَ هُمْ راکعُونَ»[۱۱]

یعنی: خدا و رسولش و آنان که ایمان آوردند، آنان که نماز را بر پا می دارند و زکات را در حال رکوع می پردازند، ولی و رهبر و صاحب امر شمایند.

و در جایی می فرماید:

«وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الأَْمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَی الرَّسُولِ وَ إِلی أُولِی الأَْمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ»[۱۲]

یعنی: و هرگاه به مطلبی از مسائل امنیتی دست می یابند آن را پخش می کنند و از کتمان آن خودداری می کنند، در صورتی که اگر آن را به خدا و رسول و آنان که صاحب امرند برگردانند، آنان که قدرت فهم و تحلیل دارند، حقیقت آن را خواهند دانست.

از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت است که فرمود:

من در میان شما دو چیز گرانبها به جانشینی خود می گذارم، یکی کتاب خدا و دیگری خاندانم؛ اگر به این دو چنگ بزنید و از آنها پیروی کند هیچ گاه گمراه نخواهید شد و این دو، هیچ گاه تا روزی که در کنار حوض کوثر به سوی من باز آیند، از یکدیگر جدا نخواهند شد.[۱۳]

این اسناد، همگی بر این حقیقت که امامت و مرجعیت، پس از رسول خدا، بر عهده امامان است، تأکید دارند؛ یعنی پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله مسؤولیت تبیین و اجرای اسلام به عهده امامان است؛ همان اسلامی که سیاست، اساس و روح آن است. به تعبیری دیگر، مسؤولیت برپایی عدل و قسط در جامعه و رهبری حکومت عدل پس از رسول خدا، بر عهده امامان است که جانشینی رسول خدا صلی الله علیه و آله را در همه آنچه رسول خدا صلی الله علیه و آله بر عهده داشت؛ یعنی تبیین عدل و قسط و نیز اجرای آن، بر عهده دارند.

با عنایت به مطالب بالا، مشخص می شود که جانشینی رسول خدا صلی الله علیه و آله توسط امامان، به دلیل صلاحیتی است که در تبیین اسلام از یکسو و در اجرای آن از سوی دیگر دارند. صلاحیت تبیین اسلام، به دلیل دانایی و علمی که از سوی خدا و رسول او در اختیار آنان قرار گرفته و صلاحیت اجرای آن به دلیل عصمت و مرتبه نهایی عدالتی است که با تأیید خدای متعال، نصیب آنان شده است.

در شرایطی که امامان معصوم به دلیل غیبت مکانی یا زمانی، دور از دسترس جامعه اسلامی باشند، مسؤولیت جانشینی رسول خدا صلی الله علیه و آله و امامان معصوم در تبیین اسلام و نیز اجرای آن بر عهده کسانی خواهد بود که از نظر علمی و عملی بیشترین شباهت را با امامان داشته و بالاترین میزان توانایی علمی را در تبیین اسلام دارا باشند؛ اینان عالمان عادل یا فقیهان وارسته اند.

امامان معصوم در روایات معتبری که از آنان در دست است، جانشینی و مرجعیت فقهای عادل را در تبیین و تفسیر اسلام و نیز اجرای احکام عادلانه آن مورد تأکید قرار داده اند. در روایت مقبوله عمر بن حنظله از امام صادق آمده است:

بنگرند، آنان را که از میان شما سخنان ما را روایت کرده اند و در حلال و حرام ما به تحقیق و نظر پرداخته اند و با احکام ما آشنا شده اند، آنان را داور قرار دهند زیرا من آنان را حاکم قرار داده ام.[۱۴]

و نیز در پاسخ به سؤالی که اسحاق بن یعقوب از امام دوازدهم در همین باره می پرسد، امام می فرماید:

اما در حوادثی که در پیش می آید، به دانایان سخن ما مراجعه کنید که آنان حجت من بر شمایند، و من حجت خدایم.[۱۵]

در روایات فراوان دیگری، به طور مستقیم یا غیر مستقیم بر رهبری و مرجعیت فقهای عادل، پس از امامان معصوم تأکید شده است. بسیاری از فقها، اثبات مرجعیت سیاسی و حکومت فقیه عادل را در دوران غیبت معصوم، بی نیاز از دلیل نقلی می دانند و معتقدند اصل بدیهی و مسلّم ضرورت وجود حکومت از یکسو، و اصل اسلامی مسلّم وجوب اسلامی بودن حکومت؛ یعنی حکومتی که احکام اسلام را در همه شؤون اجرا کند از سوی دیگر، از نظر عقلی و منطقی این نتیجه را اثبات می کند که در دوران غیبت معصوم، حکومت را کسی باید عهده دار گردد که نسبت به احکام اسلام – در همه شؤون زندگی و اداره امور جامعه – اطلاع کافی داشته باشد و از طرف دیگر، در اجرای آن، امین و ثابت قدم باشد؛ طبیعی است که روشن ترین و مسلم ترین مصداق چنین کسی، فقیه عادل دارای کفایت سیاسی و اداری است.

با توجه به این