پاورپوینت کامل اسلامی بودن سبک زندگی به معنای عبودیت و رستگاری است ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اسلامی بودن سبک زندگی به معنای عبودیت و رستگاری است ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اسلامی بودن سبک زندگی به معنای عبودیت و رستگاری است ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اسلامی بودن سبک زندگی به معنای عبودیت و رستگاری است ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

>

اشاره:

آیت الله غلامرضا فیاضی در سال ۱۳۲۸ در شهر قم به دنیا آمد. وی پس از ورود به حوزه و گذراندن دروس دوره سطح، از سال ۱۳۵۱ به مدت چهارده سال در دروس خارج حضرات آیات آقایان گلپایگانی، اراکی، حائری، شاه آبادی، شیخ کاظم تبریزی، شیخ جواد تبریزی و وحید خراسانی شرکت کرد.

او همزمان با تحصیل فقه و اصول، علوم عقلی را نیز فرا گرفت؛ به گونه ای که بعدها خود به تدریس آن دروس رو آورد و درس او در زمره بهترین دروس حوزه در علوم عقلی به شمار رفت. ایشان شرح منظومه سبزواری را نزد آیه الله گرامی، بدایه را نزد آیه الله جوادی آملی، نهایه را نزد آیه الله مصباح یزدی و اسفار، تمهیدالقواعد و شرح فصوص الحکم را نزد آیه الله جوادی آملی فرا گرفت. آیت الله فیاضی، هم اکنون از اعضای جامعه مدرسین هستند و ضمن اشتغال به تدریس در حوزه علمیه قم، در مؤسسه امام خمینی(ره) به تدریس و فعالیت های پژوهشی اهتمام دارند. ایشان این بیانات را در ماه رمضان ۱۴۲۰ در مدرسه علمیه امام خمینی (ره) ازگل برای نشریه محفل ایراد نموده اند.

سبک زندگی را هدف زندگی تعیین می کند و هدف زندگی را هم جهان بینی انسان ترسیم می نماید. ما معتقدیم که این عالم مبدایی حکیم دارد و معتقدیم که انسان به باطل و بازیچه آفریده نشده و برای هدفی خلق شده. قرآن مجید هدف ابتدایی و قریب انسان را عبادت ذکر می کند. قرآن کریم در این رابطه می فرماید: «وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لیعبدون» (الذاریات/۵۶) ولی این هدف نهایی نیست، به دلیل آن آیه مبارکه که «وَأَنْ اعْبُدُونِی هَذَا صِرَاطٌ مّستقیمٌ» (یس/۶۱).

این آیه می فرماید که عبادت راه است عبادت آن صراط مستقیمی است که انسان برای آن آفریده شده است که در این صراط مستقیم قرار بگیرد و وسیله است در حقیقت منتها اگر تعبیر هدف شده است از باب این است که خودش هدف اولیه است همانطور که حضرت استاد آیت الله مصباح دامت برکاته در مباحث آموزش فلسفه فرموده اند گاهی اهداف مترتب بر هم هستند.

اینجا همین طور است هدف اوّل طبق این آیه مبارکه عبادت است ولی از بعضی آیات دیگر مثل این آیه «یَا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُواْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ وَالَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تتّقون» (بقره/۲۱). عبادت کنید تا به تقوا نائل شوید پس معلوم می شود که عبادت خودش هدف نهایی نیست.

همان آیه مبارکه فرمود عبادت راه است و راه هیچ وقت نمی تواند هدف باشد بلکه مقصد آن راه هدف نهایی می تواند باشد نه خود راه. راه اصلا برای رفتن است برای حرکت کردن و سیر به یک مقصدی است تا انسان به فرمایش علّامه طباطبایی (ره) مقصدی نداشته باشد حکیمانه نیست که راه برود و حرکتی داشته باشد.

حرکت وقتی حکیمانه است که به سمت مقصدی باشد. پس از این آیه به دست می آید که عبادت هدف نهایی نیست و از آیه دوم که فرمود «واعْبُدُواْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ وَ الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ» خدا را عبادت کنید بلکه با این عبادت به تقوا برسید.

این طوری که به نظر می رسد اگر یک عبادت با شرایطش انجام شود انسان به آن ملکه تقوا نائل می شود. عبادات برای این است که ما تمرین کنیم؛ حریم خدا را حفظ کنیم. این حفظ حریم خدا اسمش تقواست. ما حریم رب الارباب و مالک الملوک را حفظ کنیم که مقتضای بندگی همین است که اگر ما عبدیم باید حریم مولا را حفظ کنیم از این آیه به دست می آید که عبادت برای تقواست همانطور که از آیه وجوب روزه که یک نوع عبادت خاصی است آنجا هم همین طور فرموده «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ» (بقره/۱۸۳).

وجوب روزه برای این است که شما به تقوا نائل شوید. خب حالا تقوا آیا خودش مقصود بالذات است؟ انسان هدف نهایی اش تقواست یا اینکه نه، هدف نهایی تقوا نیست؟ از آیات مبارکات زیادی از قرآن به دست می آید که خود تقوا هم هدف نیست تقوا باید داشت برای این آثاری که قرآن مجید برای تقوا فرموده، فرموده تقوا داشته باشید و ثمره تقوا یکی اش این است که ولایت خدا آن وقت شامل حال شما می شود.

شما تحت ولایت خدای متعال قرار می گیرید. فرموده که «ثُمَّ جَعَلْنَاکَ عَلَی شَرِیعَهٍ مِنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْهَا وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَ الَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ * إِنَّهُمْ لَنْ یُغْنُوا عَنْکَ مِنَ اللَّهِ شَیْئًا وَإِنَّ الظَّالِمِینَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ وَاللَّهُ وَلِیُّ الْمُتَّقِین» (جاثیه/۱۸ و ۱۹).

اگر کسی به مقام تقوا نائل شد آن وقت خدا ولی او می شود، «ولیّ» به معنای فرمانروا است اما خدای متعال فرمانروای کل عالم است فرمانروای همه هستی است همه انسان های دیگر هم است ولی این ولایت، ولایت خاصی است که لازمه این ولایت آن هدایت تکوینی به معنای ایصال الی المطلوب است؛ یعنی کسی که خدای متعال فرمانروایی وجود او را به عهده گرفته دیگر چشم اش نمی بیند مگر اینکه خدا بخواهد، زبانش نمی گوید مگر آنچه را که خدای متعال می خواهد، دستش حرکت نمی کند مگر به گونه ای که خدای متعال بخواهد، پایش نمی رود راهی را مگر اینکه قبلاً خدای متعال آنجا را خواسته باشد.

حضرت صاحب الزمان (عج)، فرموده اند: «قُلُوبُنا أوعیهٌ لمشیئه الله، فإذا شاء شئنا» (بحار الأنوار: ۵۲/۵۱). دل های ما ظرف مشیت خداست اگر کسی متقی هم شد تمام وجودش به تدبیر خدای متعال تدبیر می شود و خواستش جلوه ای از خواست حق می شود یعنی تا یک نوع الهامی، بصیرتی، فرقانی از خدای متعال نداشته باشد حرکت نمی کند.

این ولایت در حقیقت ملازم با آن معیت خاصه خداست. خدای متعال با همه چیز معیت دارد. امیرالمؤمنین (ع) می فرماید: «اِنّه مَعَ کُلِّ شَیْ ءٍ لَا بمقارنهٍ» (نهج البلاغه، خطبه ۱). خدای متعال با همه چیز است؛ ولی آنجایی که می فرماید: «وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ المتّقین» (توبه/۱۲۳). در آیات متعددی در قرآن هست مثل آیه «إِنَّ اللّهَ مَعَ الَّذِینَ اتّقوا» (نحل/۱۲۸).

این معیت یک معیت خاصی است که یک کسی را که شما دوست دارید و به آن علاقه مندید و حاضرید برایش فداکاری کنید می گوید شما اقدام کن من هم با شما هستم. این «من هم با شما هستم» یعنی در آن کار من پشتیبان شما هستم من شما را تنها نمی گذارم.

خدا با متقین است یعنی خدای متعال کارهای متقین را خودش سامان می دهد و جهت می دهد و به هدف می رساند. این یک معیت خاصی است که حکایت از عنایت خاصی از طرف خداوند متعال دارد. ثمره دیگر تقوا این است که خدای متعال به انسان محبت پیدا می کند که «بَلَی مَنْ أَوْفَی بِعَهْدِهِ وَاتَّقَی فإنّ اللّه یحبّ المتّقین» (ال عمران/۷۶).

در آیات متعددی است که «ان الله یحب المتقین» شاید از آن فرمایش امیرالمؤمنین (ع) که فرموده: «یُحبّهم و یُحبّونه» اوّل «یُحبّهم» را فرموده، بشود این استشعار شود که اگر کسی دوستدار خدا می شود این نیست مگر آنکه از آن طرف خدا اوّل شروع کرده خدا دوستدار او شده در اثر همین تقوا و رعایت حدود الهی خدای متعال دوستدار او شده و نتیجه این شده که او هم حالا علاقه مند به خدای متعال می شود و خدا را دوست می دارد دیگر آن وقت که عبادت می کند عبادتش خوفا من النار نیست عبادتش «طمعاً الی الجنه» نیست عبادتش «حبّاً لِللّه تعالی» می شود.

اثر دیگر این تقوا بصیرت است کسی که با تقوا باشد بصیرت پیدا می کند. در آن آیه مبارکه سوره بقره می فرماید که «اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النّور» (بقره/۲۵۷)؛ یعنی نمی گذارد در همه تردیدها بمانند. آن ها را به نور هدایت می کند آن ها را روشن می کند یا «یِا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إَن تَتَّقُواْ اللّهَ یَجْعَل لَّکُمْ فُرْقَاناً» (انفال/۲۹) اگر تقوا داشته باشد ضرورتاً چون قضیه شرطیه است معنایش این است که مقدم که محقق شود تالی بالضروره به دنبالش می آید.

اگر تقوا داشته باشید ضرورتاً چنین خواهد شد که خدای متعال برای شما یک نیرویی قرار می دهد که آن نیرو حق و باطل را از هم جدا می کند. حق را از ناحق جدا می کند. خوب و بد و حق و باطل را تشخیص می دهید. یا آیه مبارکه دیگر دارد که «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ یُؤْتِکُمْ کِفْلَیْنِ مِن رَّحْمَتِهِ وَیَجْعَل لَّکُمْ نُورًا تَمْشُونَ به» (حدید/۲۸).

این همان بصیرت است. اگر تقوا داشته باشید یک نوری پیدا می کنید که با این نور حرکت می کنید. خاصیت چهارم تقوا این است که انسان رستگار می شود که اگر کسی بگوید هدف اصلی از خلقت انسان همین رستگاری است. امیرالمؤمنین (ع) وقتی که ضربت خوردند فرمودند «فزت و رب الکعبه» یعنی به آن هدف نهایی ک