پاورپوینت کامل یادداشت تکامل انسان در گرو تعالی دینی ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یادداشت تکامل انسان در گرو تعالی دینی ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یادداشت تکامل انسان در گرو تعالی دینی ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل یادداشت تکامل انسان در گرو تعالی دینی ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

>

اشاره

آیت الله شیخ محمود زاهدی در سال ۱۳۱۴ شمسی در خانواده ی روحانی در قم به دنیا آمد. پدر ایشان، مرحوم آیت الله العظمی حاج میرزا ابوالفضل زاهدی، از مراجع عظام تقلید، جامع معقول و منقول، ممحّض در ادیان و فرق و هم چنین مفسّر قرآن بود.

آیت الله زاهدی که از حافظه خوبی برخوردار بود، نخستین آموزه های اخلاقی و دینی خود را در بیت فقاهت و علم فراگرفت و تربیت قرآنی یافت. ایشان تحصیلات حوزوی را از سال ۱۳۲۸ آغاز نمود و در سنّ هفده سالگی، به دست مرحوم حضرت آیت الله العظمی بروجردی، ملبّس به لباس مقدس روحانیت گردید.

ایشان خود در این رابطه می گوید: «قبل از آن که مرحوم آقای بروجردی، عمّامه بر سر من بگذارد، به من فرمود: الفیه بخوان و من چند بیت از اشعار سیوطی را از حفظ خواندم که باعث شد ایشان، بنده را بسیار مورد محبت و تفقّد قرار دهند.» آیت الله زاهدی، ادبیات را نزد آیت الله فشارکی که از شاگردان مبرّز ادیب نیشابوری بود، فراگرفت. رسائل، مکاسب و کفایه الأصول را در محضر حضرات آیات مشکینی و سلطانی تلمّذ نمود.

پس از اتمام سطح، در دروس خارج آیات عظام بروجردی و امام خمینی (ره) در قم و هم چنین آیات عظام خویی و شیخ حسین حلّی در نجف شرکت نمود. ایشان در جریان نهضت اسلامی به رهبری حضرت امام (ره)، مبارزات دامنه داری علیه رژیم شاه داشت؛ غیر از تدریس دروس حوزوی در مقاطع مختلف، فعالیت های فرهنگی و اجتماعی آیت الله زاهدی در سال های پیش و پس از انقلاب اسلامی، بسیار چشم گیر است.

در این مورد که انسان چه نیازی به دین دارد، ابتدا به روایتی از کتاب عقل و جهل «بحارالأنوار» تمسّک می کنیم. علامه مجلسی در کتاب شریف خود، به سخنی از حضرت امیرالمومنین (ع)اشاره می نماید که اگر به تحقیق و تفحّص در اطراف آن بپردازیم، پاسخ همه سؤالات خویش را در این باب خواهیم یافت. حضرت در تعریف انسان می فرماید: «أصل الإنسان لبّه و عقله دینه و مروّته حیث یجعل نفسه و الأیّام دول و الناس إلی آدم شرع سواء» (مجلسی، بحارالأنوار، دار إحیاء التراث العربی،۱۴۰۳، ج۱: ۸۲).

اگر در تعبیر حضرت دقت شود، تعریف انسان به خوبی روشن می گردد؛ این که اصل انسان، لبّ اوست و ریشه و ساختمان وی و هر آن چه را که انسان بدانیم، اصل آن، جز لب نیست. ما اگر در قرآن، دقت کنیم، می بینیم که در هیچ کجا گفته نشده است که الإنسان عاقلٌ یا الإنسان أولوا العقول؛ اما عبارت «أولوا الألباب» در آن، بسیار به کار رفته است؛ مانند این آیه شریفه: «إنّ فی خلق السموات و الأرض و اختلاف اللیل و النهار لأیات لأولی الألباب* الذین یذکرون الله قیاماً و قعوداً و علی جنوبهم و یتفکرون فی خلق السماوات و الأرض ربّنا ما خلقت هذا باطلاً سبحانک فقنا عذاب النار» (آل عمران: ۱۹۱-۱۹۰)؛ یا آن که در آیه ای دیگر آمده است: «إنّ فی ذلک لَذکری لأولی الألباب» (زمر:۲۱).

بنابراین پیداست که «لب» با «عقل»، بسیار متفاوت است. وقتی صحبت از دین می شود، مطابق با فرمایش حضرت علی (ع)، آن را دو گونه می توان معنا کرد: ۱- دینی که فرد انتخاب کرده است؛ ۲- دین به معنای روش زندگی و شیوه حیات انسانی. اما آخرین حرفی را که در مورد عقل گفته اند و تعریف خوبی نیز هست، این است که «عقل، سیاست گذاری انسان برای خوب زندگی کردن است»؛ اساس چنین تعریفی، آن است که حیوانات بنا بر غرائض زندگی می کنند، ولی انسان فکر می کند؛ خود را به تکاپو می اندازد و از عقلش بهره می برد؛ تمام آن چه را که حیوانات دارند، به وسیله عقل برای خودش فراهم می نماید؛ برای زندگی کردن خویش، سیاست گذاری می کند. این اجتماع منظمی که اکنون وجود دارد، حاصل همین سیاست گذاری بهینه است.

این در حالی است که در لب، سیاست گذاری معاش اندیش را نمی توان یافت. گاهی عقل به چیزی حکم می کند که انسانیت انسان، آن را نمی پذیرد؛ مثلاً درک ایثار برای عقل دشوار است؛ این که انسان از خویش بگذرد و دیگران را بر خود مقدم بدارد. عقل، توانایی تحلیل این مفهوم را ندارد که حضرت سیدالشهداء (ع)در روز عاشورا به نماز جماعت بایستد و چند تن از اصحاب ایشان، از نمازگزاران محافظت نمایند.

در این جا عقل ممکن است بگوید: چرا سینه خودت را هدف تیر دشمن قرار می دهی تا دیگران نماز بخوانند؟ چرا خودت با آن ها نماز نمی خوانی و وظیفه پاسداری از نمازگزاران را به سایرین واگذار نمی کنی؟

این، ایثار است که هضم آن برای عقل، بسی دشوار می باشد. چنین وقایعی را در آئین مقدس اسلام، بی شمار می توان یافت؛ «و یطعمون الطعام علی حبّه مسکیناً و یتیماً و أسیراً» (إنسان:۸)؛ «یؤثرون علی أنفسهم ولو کان بهم خصاصه» (حشر:۹)؛ خودشان نیازمندند، اما به خاطر دیگران، از آن چه دارند، می گذرند.

به این نکته اساسی باید توجه داشت که زندگی انسان، تنها محصور به همین حیات مادی نیست. بشر، جز این زیست گاه مادی، حیات دیگری هم دارد. از روزی که انسان به این اندیشه افتاد که تصاویری را بر روی دیوارها، حجّاری کند یا آن سان که توانست خط را اختراع نماید، اعتقادات خویش را به ماورای طبیعت، مجسّم نمود و این آثار، اکنون فرا روی ما قرار دارد.

از این مطلب دانسته می شود که آدمیان همواره به حیات دیگر باور داشته و در زندگی اجتماعی خود، از آن تأثیر می گرفتند. مطابق با آن چه که ما از انسان های اولیه می دانیم، آن ها در زندگی، کنش هایی را انجام می دادند که ربطی به حیات مادی نداشت؛ بلکه توجه آن ها