پاورپوینت کامل گفتگو، وضعیت امروزین پژوهش در حوزه علمیه ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گفتگو، وضعیت امروزین پژوهش در حوزه علمیه ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گفتگو، وضعیت امروزین پژوهش در حوزه علمیه ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گفتگو، وضعیت امروزین پژوهش در حوزه علمیه ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

>

اشاره

آیت الله سیدباقر خسروشاهی در سال در تبریز به دنیا آمد. تحصیلات کلاسیک را در تبریز، تهران و قم سپری کرد و موفق به اخذ دیپلم طبیعی شد. ایشان تحصیلات حوزوی را در سال در قم آغاز کرد و پس از سپری کردن مقدمات، لمعه را نزد آقا سیدابوالفضل موسوی تبریزی و شیخ عبدالحسین(ره) قرنی فراگرفت.

رسائل، مکاسب و کفایه را نیز در درس حضرات آیات سبحانی، مشکینی و سلطانی شرکت نمود. پس از اتمام سطح، خارج فقه را نزد آیت الله سبحانی که ارتباط خوبی هم با ایشان داشت، آغاز کرد. با این حال، بیشترین استفاده را در این مرحله، از دروس خارج فقه و اصول آیت الله وحید خراسانی برد؛ به گونه ای که این تلمّذ، حدود هفده سال به طول انجامید. ایشان خود در این رابطه می گوید: «چند وقت پیش به آقای وحید گفتم من هفده سال پیش شما درس خوانده ام. ایشان فرمودند پس ما با هم فامیل هستیم».

از دیگر اساتید آیت الله خسروشاهی، می توان به آیت الله آقا محمد گیلانی در منظومه سبزورای و آیت الله سیدرضا صدر در اسفار اربعه اشاره کرد. هم مُباحث ایشان در برخی دروس نیز مرحوم حاج احمد خمینی بود. آیت الله خسروشاهی در سال های نهضت اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی(ره)، مبارزات دامنه داری را در کنار سایر علما، علیه رژیم شاه آغاز کرد و تا پیروزی انقلاب، مجاهدت های خویش را استمرار بخشید.

پس از پیروزی انقلاب، تدریس های حوزوی خود را ادامه داد و حتی به تدریس در دانشگاه پرداخت. ایشان در حال حاضر، عضو شورای مدیریت حوزه علمیه تهران بوده و مسئولیت مدرسه علمیه شیخ عبدالحسین(ره) را نیز بر عهده دارد.

عمده آثار مرحوم آیت الله سیدرضا صدر، به اهتمام ایشان منتشر شده است؛ کتبی از قبیل الإجتهاد و التقلید، أربعون و مائتا مسئله، استقامت، پیشوای شهیدان، تفسیر سوره حجرات، حُسن یوسف(ع)، زن و آزادی، خلیفه النبی(ص) و یوم الإنسانیه، صحائف من الفلسفه، الفلسفه العلیا، محمد(ص) فی القرآن و المسیح(ع) فی القرآن.

به عنوان اولین سؤال بفرمائید امروزه وضعیت پژوهش را در حوزه های علمیه چگونه ارزیابی می کنید؟

بحمدالله وضعیت پژوهش طیّ سال های اخیر با تلاش هایی که توسط متولّیان امر صورت گرفته، تا حدی نسبت به گذشته بهتر شده است. البته ما هنوز با نقطه مطلوب، فاصله زیادی داریم که جا دارد با ورود منطقی و نگاه تخصصی تر به این مسئله، موجب بهبود وضعیت موجود شویم.

حوزه های علمیه ما با سابقه درخشانی که در تولید علم و نشر و اشاعه آموزه های اهل بیت(ع) دارند، در طول تاریخ، موجب به وجود آمدن تحولات بسیاری در عرصه های مختلف علمی شده اند. ما هرگز فراموش نمی کنیم در دوران شکوفایی و بالندگی تمدن اسلامی که تمام جهان را از شرق و غرب عالم، تحت تأثیر خود قرار داده بود، عمدتاً این حوزه ها و مجامع علمیه بودند که با شور و نشاطی وصف ناپذیر، وظیفه رهبری و مدیریت فکری مسلمانان را بر عهده داشتند.

اساساً آموزش و تحصیل، جز با پژوهش و حصول دستاوردهای علمی تازه، ثمره روشنی نخواهد داشت. در آن سال ها که حاکمیت علمی اسلام بر سراسر جهان سیطره داشت و تمام ادیان و فِرق و مذاهب و همه اندیشه ها و تفکراتی که در این گوشه و آن گوشه عالم پراکنده بودند، به نوعی آبشخور محافل علمی تمدن اسلامی بودند، تمام علوم؛ اعم از فقه، حدیث، کلام، منطق، فلسفه، عرفان، ریاضی، نجوم و غیره، همگی در حوزه های علمیه، تدریس و مورد بحث و فحص قرار می گرفتند و جمود فکری به هیچ وجه، معنا نداشت. از سویی کسانی؛ چون فارابی و ابن سینا به تدریس و ترویج فلسفه مشغول بودند و از سوی دیگر افرادی؛ مانند غزالی و امام فخر رازی به نقد آن می پرداختند.

البته بدون شک، محوریت تمام حوزه های علمیه در سراسر جهان اسلام، از آغاز تاکنون، مباحث فقهیِ به دست آمده از کتاب و سنت و تبیین و تحلیل احکام و مسائل شرعیه بوده و هست. به هر حال، هر مسلمانی که می خواهد وارد عرصه تعلیم و تعلّم علوم اسلامی شود، در ابتدا باید نسبت به موازین شریعت، از اشراف کامل برخوردار بوده و تقیّد و تعبّد عملی به آن داشته باشد و سپس به تحصیل علوم مختلف بپردازد.

توصیه اکید بنده هم به همه طلاب محترم این است که هرگز از محور بودن فقه و اصول غافل نشوند. تا زمانی که نگاه ما به علوم، نگاه فقاهتی نباشد، امکان لغزش ما در هر مرتبه ای از علم که باشیم، وجود دارد.

بر این اساس است که ما می بینیم تمام کسانی که روزگاری را در حوزه های علمیه گذرانده اند و پایه تحصیل خود را با فقه و احکام شرعی آغاز نموده اند، بعداً به هر علمی که ورود یافته اند، هرگز به شریعت اسلام پشت نکرده و از تعبّد به آن غفلت نورزیده اند.

بحمدلله حوزه های علمیه شیعه؛ چه در عصر معصومین(ع) که هنوز حوزه ها به این شکل وجود نداشت و مشتاقان علم اهل بیت(ع)، از محضر نورانی حضرات استفاده می کردند و چه در دوران غیبت صغری و سال های ابتدایی غیبت کبری و چه در زمان شیوخ ثلاثه؛ یعنی شیخ صدوق، شیخ مفید و شیخ طوسی که حوزه علمیه به تدریج، حالت رسمی به خود گرفت و همین طور در سال های بعد از آن تا دوره معاصر، از شور و نشاط خوبی برخوردار است.

پژوهش همواره دغدغه اصلی حوزویان بوده و هست. امروزه با گسترش شبهات جدید از هر سوی دنیا؛ اندیشه های غربی، وهابیت، مکاتب نوظهور و امثال آن ها و هم چنین سؤالات زیادی که در ذهن مردم، به خصوص جوانان در مورد مسائل مختلف دینی وجود دارد، اهمیت پژوهش بیشتر از گذشته، نصب العین ما قرار می گیرد.

این که ما برای پژوهش چه کار کرده ایم و این که جوانان طلبه ما با روحیه جوانی و پرسش گری که در ذات آن ها وجود دارد، چه گونه وارد عرصه پژوهش می شوند، دو مقوله جدا از هم نیستند. ما به عنوان متولّیان امر باید تمام سعی و تلاش مان در این راه باشد که آموزش هایمان را پژوهش محور کنیم تا این تحصیل علمی که در حوزه های علمیه هست، به قول اصولیون، ثمره عینی و ملموس داشته باشد.

باید از همه امکانات استفاده کنیم تا روحیه پژوهشی و نشاط علمی در طلاب بیشتر شود. البته طلاب جوان هم در این مسیر، وظایفی به عهده دارند؛ این که باید خوب درس بخوانند؛ به اساتید، علمای متقدم و متأخر و یافته های علمی آن ها احترام بگذارند؛ در علم، دچار کبر و غرور نشوند و از همه مهم تر این که آموخته های خود را در قالب تحقیقات علمی با رویکرد ابداعی عرضه کنند تا همگان از آن ها بهره ببرند.

طلاب و محققان ما باید بگردند ببینند کجا یک معضل و مشکلی وجود دارد، روی همان تمرکز کنند و آن را برطرف نمایند. بزرگانی؛ مانند استاد شهید مرتضی مطهری، شهید بزرگوار آیت الله بهشتی و آیت الله شهید سید محمدباقر صدر این چنین بودند.

از آن ها باید یاد گرفت و در همان طریق حرکت کرد؛ بدین لحاظ طلاب باید هم نسبت به علوم حوزوی، تسلط کافی و وافی داشته باشند و هم بتوانند خوب تحقیق کنند و خوب بنویسن