پاورپوینت کامل بررسی سومین ویژگی امام: منصوص بودن ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی سومین ویژگی امام: منصوص بودن ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی سومین ویژگی امام: منصوص بودن ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی سومین ویژگی امام: منصوص بودن ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

>

سراج منیر

بر اساس آیات قرآنی خلقت آسمان ها و زمین، موجودات آسمانی و زمینی، فرستادن کتب الهی و انبیاء همه براساس حق است و خداوند حکیم هرگز کار بیهوده انجام نمی دهد. چنان که در سوره ی احزاب آیه ی ۴ می خوانیم: «والله یقول الحق و هو یهدی السبیل»:

«خداوند همواره دعوت به حق می نماید و به راه راست هدایت می کند».

و در جای دیگر می فرماید: «کسانی که علم و معرفت الهی به آن ها داده شده به قرآنی که خدا بر تو نازل کرده است به حق می نگرند و می بینند که او حق محض است و به سوی خدای عزیز و پسندیده مردم را هدایت می کند»؛[۱]بنابراین خداوند هیچ گاه امر به پیروی از باطل و غیر حق نمی کند.

با توجّه به این آیات، از دیدگاه شیعه امامت امتداد رسالت است و تنها راه تعیین امام، اعلام پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) یا شخصی است که امامتش ثابت شده باشد چرا که تنها در این صورت هدف از خلقت انسان ها که تکامل آن ها در سایه ی پیروی از امام معصوم (علیه السّلام) است تأمین شده و گفتار خداوند مبنی بر هدایت انسان ها به سوی حق محقّق می شود.

برای روشن شدن ابعاد این وعده ی الهی، در ادامه ی سلسله مقالات سراج منیر به بررسی سومین ویژگی امام (تعیین امام از جانب پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلّم) و خداوند) می پردازیم.

این مقاله در ۳ بخش تنظیم شده است: ۱- عقیده ی شیعیان و اهل تسنّن در تعیین امام و جانشین پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) ۲- نقد نظر اهل تسنّن ۳- امامت علی (علیه السّلام) در قرآن

عقیده ی شیعیان درباره ی تعیین امام و جانشین پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم): شیعیان معتقدند راز ختم نبوت در ۳ مسأله است:

۱- پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) توانست رسالت جهانی خود را در تمام جهان منتشر کند؛

۲- مصونیت کتاب آسمانی او از جانب خداوند تضمین شده بود؛

۳- اسلام توانایی پاسخ گویی به تمام نیازهای بشر را داشت.

امّا با وجود این سه ویژگی، ختم نبوّت بدون نصب امام معصوم از جانب پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) خلاف حکمت الهی است، زیرا جهانی و جاودانی بودن اسلام بستگی به این دارد که پس از پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) جانشینان شایسته ای برای او تعیین شوند که همه ی مقامات و وظایف پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) به جز مقام نبوّت و رسالت را دارا بوده و به عبارت دیگر قرآن ناطق باشند. چنان که مطالعه ی تاریخ تشیّع این امر را روشن می کند که امامان شیعه همواره مرجع اختلافات دینی، سیاسی و اجتماعی مردم بوده اند.

بر خلاف نظر شیعه، علمای اهل سنّت برای تعیین امام، وحدت نظر ندارند و معتقدند تعیین امام علاوه بر نص پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، از راه بیعت اهل حلّ و عقد و تصاحب مسند حکومت با توسّل به زور و به کارگیری نیروی نظامی میسّر می شود، اگرچه یا فاسق و ظالم و یا جاهَل باشد. بنابراین اگر امام بمیرد و شخصی که دارای شرایط امامت است اداره ی امور مردم (حکومت) را به دست گیرد اگر چه فاسق و ظالم است و مردم با او بیعت نکرده باشند او خلیفه ی مسلمین است و اطاعتش بر مردم واجب می شود. [۲]

منظور از بیعت اهل حلّ و عقد نیز آن است که عدّه ای از علما و افراد سرشناس جامعه با فردی به عنوان امام و خلیفه ی مسلمین بیعت کنند و حتماَ لازم نیست چند نفر باشند بلکه حتّی اگر این شخص کسی باشد که مردم از او تبعیت می کنند با بیعت همین یک نفر، خلیفه ی مسلمین تعیین می شود. [۳]

نقد نظر اهل تسنّن

شیعه معقتد است که پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) وصی و جانشین خود را قبل از فوت تعیین کرده است. این ادّعا علاوه بر وجود آیات و روایات فراوان در این زمینه که در ادامه ی بحث به آن اشاره می کنیم با یک دلیل عقلی قابل اثبات است:

طبق آیه ی ۳۰ سوره ی روم: «فَأَقِمْ وَجْهَک لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِک الدِّینُ الْقَیمُ وَلَکنَّ أَکثَرَ النَّاسِ لَا یعْلَمُونَ»؛ دین اسلام دینی است که براساس فطرت انسان ها تشریع شده است و تمام نیازمندی های بشر را برای رسیدن به کمال و سعادت حقیقی بیان نموده است.

یکی از احکام شریعت که براساس فطرت تشریع شده است، امر وصیّت است، وصیت کردن به این معناست که انسان در امور دین و دنیای خود به دیگران سفارش کند تا همان طور که در زمان حیات کارهایش را به بهترین شکلی انجام می داد، پس از وفات او نیز به نحو أحسن امورش انجام پذیرد.

در وصیّت کردن ۳ امر در نظر گرفته می شود:

۱- هر فردی فطرتاً علاقه مند است که کارهای خود را با صلاح دید خود انجام دهد و راضی نیست دیگران در کارهای او دخالت کنند. به ویژه که ما معتقدیم آثار اعمال انسان پس از مرگ نیز گریبان گیر او خواهد بود. این غریزه حتی در حیوانات نیز دیده می شود. بسیاری از آن ها که یقین به مرگ خود پیدا می کنند برای فرزندانشان خانه ی محکم و امن می سازند.

۲- عقل حکم می کند که انسان برای تنظیم و استفاده از آثار خود پس از مرگ، وصّی تعیین کند و برای حفظ و حراست آن ها توصیه و سفارش کند، در غیر این صورت مردم پس از مرگ، او را فردی نالایق دانسته و سرزنش می کنند.

۳- احکام شرعی بر اساس حکم عقل و فطرت تشریع شده اند. در اسلام نیز مانند سایر ادیان وصیّت حکمی پسندیده شمرده شده است و حتّی در سوره ی بقره آیات ۱۸۱-۱۸۰ مشخّصات آن بدین ترتیب بیان شده است: «بر شما از جانب خدا فرض و واجب شده است که در هنگام مرگ چنان چه مالی داشته باشید برای پدر و مادر و نزدیک ترین خویشاوندان به طور معروف و پسندیده وصیّت کنید؛ این حکم حقِّ خدا برای پرهیزکاران است. و کسی که بعد از شنیدن وصیّت آن را عوض کند و تغییر دهد گناه و جرمش بر عهده ی همان کسانی است که تغییر داده اند و خداوند شنوا و داناست. [۴]

با توجّه به این مقدّمات عقل سلیم نمی پذیرد، پیامبری که از ابتدای رسالتش مسأله ی خلافت و وصایت خود را مطرح می کرد و می فرمود:

«چیزی نبود که شما را به بهشت نزدیک کند مگر آن که به آن امر کردم و چیزی نبود که شما را از آتش دور کند مگر آن که من شما را از آن نهی کردم»؛[۵] امر ولایت پس از خود را که از نظر آن بزرگوار مهم ترین مسأله ی دین و هم وزن با اصل نبوّت و قرآن است، مهمل گذاشته باشد. [۶]

علاوه بر این سیّد مرتضی در اثبات این مطلب می فرماید: «نصب امام لطف خداوند بر بندگان است و براساس حکمت الهی لطف بر خداوند واجب است. زیرا لطف چیزی است که موجب نزدیکی انسان به خداوند و دوری او از معصیت می شود و نصب امام برای مسلمانان از طرف خداوند موجب نزدیکی انسان به اطاعت خدا و دوری او از گناه می شود زیرا او با بیان احکام و معارف الهی چنین زمینه ای را برای مؤمنین و انسان ها فراهم می آورد».[۷]

چنان که ملاحظه شد در نظر شیعه تنها راه ثبوت امامت وجود نص (معرّفی خداوند و پیامبرش) می باشد؛ بنابراین اثبات امامت علی (علیه السّلام) در گرو اثبات منصوص بودن آن در قرآن و روایات نبوی است.

امامت علی (علیه السّلام) در قرآن

در قرآن صریحا نام علی (علیه السّلام) ذکر نشده است؛ با این حال شأن نزول شماری از آیات قرآن کریم به روشنی بر امامت علی (علیه السّلام) و خلافت بلافصل او دلالت می کند در این جا به عنوان نمونه به سه آیه اشاره می کنیم:

آیه ی ولایت: «إِنَّمَا وَلِیکمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یقِیمُونَ الصَّلاَهَ وَیؤْتُونَ الزَّکاهَ وَهُمْ رَاکعُونَ» (مائده، آیه ۵۵)

ولی شما تنها خدا و پیامبر اوست و کسانی که ایمان آورده اند، همان کسانی که نماز بر پا می دارند و در حال رکوع زکات می دهند.

دلالت این آیه بر امامت علی (علیه السّلام) با توجّه به مقدّمات زیر روشن می شود:

۱- شأن نزول آیه

بسیاری از مفسّران و محدّثان شیعه و سنّی نقل کرده اند که این آیه در شأن علی (علیه السّلام) نازل شده است. در این روایات آمده است که روزی مستمندی وارد مسجد شد و تقاضای کمک نمود و علی (علیه السّلام) در حال رکوع انگشترش را به او بخشید. بنابراین منظور از « وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یقِیمُونَ الصَّلاَهَ…»

در این آیه علی (علیه السّلام) است. علّامه امینی روایات مربوط به این شأن نزول را از بیش از بیست مورد از منابع اهل سنّت در جلد۲ الغدیر بیان کرده است.

هم چنین حاکم حسکانی، عالم اهل تسنّن در قرن پنجم هجری این شأن نزول را از قول: ابن عباس، انیس بن مالک، محمّد بن حنفیه، عطاء، عبدالملک بن جریح المکّی، امام باقر (علیه السّلام) و تعدادی صحابه پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم)همانند: عمّار یاسر، جابر بن عبدالله الانصاری، علی (علیه السّلام)، مقداد بن الاسود الکندی، ابوذر غفاری، عبدالله بن عباس بن عبدالمطلّب نقل کرده است. [۸]

حسّان بن ثابت نیز در ابیات معروفش به این امر اشاره کرده است:

اباحسن تفریک نفسی و مهجتی و کل بطنی فی الهدی و مسارع

أیذهب مدحی و المحبّر ضائعا و ماالمدح فی جنب الاله بضائع

و انت الذی اعطیت اذ کنت راکعا زکائا فدتک النفس یاخیر راکع[۹]

۲- دلالت کلمه ی «انّما» بر حصر:

در مورد إنّما دو تفسیر موجود است:

۱- کلمه ی إنّما در زبان عربی بر حصر دلالت دارد و منظور از ولیّ این است که تنها (حصر) خداوند و پیامبرش و کسانی که در نماز و در حال رکوع صدقه می دهند (یعنی علی (علیه السّلام) ولیّ شما هستند و غیر از آنان، ولیّ دیگری برای شما نیست.

۲- منظور از ولیّ، محب و ناصر است، چنان که برخی از علمای لغت معتقدند. با اندکی تأمّل روشن می شود که اگر منظور از ولیّ محب و ناصر (دوستدار و یاری کننده) باشد، معنای آیه صحیح نیست چرا که محبّت و نصرت از فروع ایمان است و هر مؤمنی برادر ایمانی خود را دوست دارد و لازم نیست که صفات دیگری از قبیل اقامه ی نماز و دادن زکات در حال رکوع در آیه ذکر شود؛ بنابراین معنای درست همان مورد اوّل است.

علاوه بر این آیه بیان می کند که خداوند و پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) و مؤمنین با این سه صفت ولیّ مردم هستند و بقیّه ی مردم رعیّت و مولی علیه هستند و این معنا با محب و ناصر سازگاری ندارد چرا که در آن صورت معنای آیه این می شود که همه ی مردم بر هم ولایت دارند. [۱۰]

۳- اشکالات مطرح شده در مورد شأن نزول آیه:

۱- اگر منظور از «الذین آمنوا» حضرت علی (علیه السّلام) است، چرا «الّذین» به لفظ جمع آمده است؟

پاسخ: الف: صیغه ی جمع برای این است که مردم را به این کار تشویق کند و نیز بیانگر این است که مؤمنان باید بر نیکی و احسان به فقرا چنان مشتاق باشند که این کار را حتّی در هنگام اقامه ی نماز نیز به تأخیر نیندازند.

ب: صیغه ی جمع چنان که شیخ طبرسی می فرماید: برای بزرگداشت مقام امام علی (علیه السّلام) است. و چنین چیزی در محاورات معمولی اعراب رایج است.

و نکته ی دقیق تر آن است که بدگویان علی (علیه السّلام) طاقت شنیدن این واقعیت را نداشتند