پاورپوینت کامل ای شهسوار من حسین! ۳۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ای شهسوار من حسین! ۳۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ای شهسوار من حسین! ۳۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ای شهسوار من حسین! ۳۰ اسلاید در PowerPoint :

>

بزرگ ترین آرمان نیکان این است که در آدم سازی شرکت کنند، یعنی مکتب صالح سازی بیاورند. مکتب حسین (علیه السّلام) نه تنها مکتب گناه سازی (نبود) از صالح سازی هم بالاتر بود، مکتب مصلح سازی است.

گزارش گونه ای کوتاه از مراسم عاشورا در ترینیداد و توباکو

بزرگ ترین آرمان نیکان این است که در آدم سازی شرکت کنند، یعنی مکتب صالح سازی بیاورند. مکتب حسین(علیه السّلام) نه تنها مکتب گناه سازی (نبود) از صالح سازی هم بالاتر بود، مکتب مصلح سازی است.

و بدون شکّ راه نجات، این مأمن است؛ زیرا کرسی حسین (علیه السّلام) کرسی امر به معروف و نهی از منکر است. مکتب امام حسین (علیه السّلام) مکتب گناه کار سازی نیست، بلکه ادامه مکتب انبیا است و با تجدید ذکرش در هر سال و هر وقت باید به صورت زنده ای باقی بماند. هربرت اسپنسر

اینان حسین (علیه السّلام) و یارانش حجّت خدا بر زمینند.

ترینیداد و توباکو، مجمع الجزیره ای است کوچک و زیبا در میان دریای کاراییب. جزایری کوچک که شاهد حوادث بزرگی بوده اند. مجمع الجزایر زیبای کاراییب، نیز مانند بسیاری از سرزمین های حاصل خیز، تا مدّت های طولانی اسیر دست امپراطوری شیطانی انگلیس بود.

امپراطوری که به قول خودشان خورشید در آن غروب نمی کرد. وقتی پای انگلیسی ها به کاراییب رسید، برای آن که بتوانند بیشترین بهره را از مواهب خداداد این سرزمین ببرند، گروه بزرگی از هندی ها را به این سرزمین کوچانیدند. و عاشورا همراه این مردم که از قرن ها پیش با آن خو گرفته بودند، به این مجمع الجزایر وارد شد.

هندی ها هم زمان با ورود اسلام به وطنشان و با حضور پر رنگ خاندان ها، اندیشمندان و عالمان برجسته ی شیعی در میان مردم و دربار سلاطین، با حماسه ی عاشورا آشنا شدند، و یاد و خاطره ی سرور آزادگان جهان و آیین های سوگواری محرّم به ویژه عاشورا به زودی جای خود را در قلب مردم این سرزمین اعم از هندو، مسلمان و مسیحی باز کرد و به روز ملّی این سرزمین بدل شد؛ روزی که در آن همه ی مردم دست از کار می شویند و به عزاداری برای سالار شهیدان می پردازند.

با آغاز هجوم وحشیانه ی انگلیس به هند در قرن هجده و نوزده میلادی، در بخش بزرگی از منطقه ی اوتار پرادش که استان (اوده) (Avadhیا oudh)[1] نامیده و تحت حکومت یک سلسله ی شیعی ایرانی اداره می شد، مراسم محرّم، با شکوه فراوان برگزار می گردید. در این مراسم که عظیم ترین بخش آن در روز عاشورا برگزار می شد، نه تنها شیعیان که اهل سنّت و حتّی هندوها نیز شرکت می کردند (چشم انداز، ش ۱، ص۹۰).

طی همین سال ها- سال های پایانی حکومت ویکتوریا-[۲] استعمارگران انگلیسی، یک گروه ۱۳۰ هزار نفری از مردم هند را جهت کار به مجمع الجزایر ترینیداد و توباکو کوچاندند که ۳۰ هزار نفر از این مهاجران مسلمان بودند.

پس از ۹ سال اسارت، سه خانواده ی شیعه تصمیم به برگزاری مراسم محرّم و عاشورای حسینی گرفتند، دولت که با ماهیّت استکبار ستیزی عاشورا به خوبی آشنا بود، با این تصمیم مخالفت کرد. چرا که آن ها می دانستند، انقلاب حسینی، دعوت آشکاری است برای زدودن رگه های سیاه ظلم، تخریب پایه های گمراهی و ایستادگی در برابر اهداف کسانی که از صراط مستقیم شریعت منحرف شده و با آبروی شریعت و دین بازی می کنند.

پس از این مخالفت، ابتدا هندوها و سپس تمام ساکنین جزیره، با شیعیان همراه شدند و درهمان روز که مصادف با عاشورای حسینی بود، دست به تظاهراتی بزرگ علیه حکومت زدند و خواستار لغو ممنوعیت عزاداری شدند.

دولت دست نشانده، تحت فشار افکارعمومی، سرانجام ممنوعیت را لغو نمود و نخستین پیروزی بزرگ ملّی در برابر استعمار پیر به دست آمد. از آن پس، هر ساله در روز عاشورا، که سمبل وحدت ملّی مردم کشورترینیداد و توباکو بود، مراسم باشکوهی، تحت عنوان حوسیه یا حوسای[۳] به یاد بود سالار آزادگان جهان برپا می شود.

تجه یا تعزیه

تعزیه برگرفته ازکلمه ی عزا درعربی است، که به فرهنگ هندی رفته و پس از تغییراتی به تجه تبدیل شده است. گاهی نیز تجه را حوسه می گویند که از واژه ی حسین مشتق شده و به شکل (HOSAYIN) نیز نوشته می شود.

اوّل بار تیمور لنگ فرهنگ تعزیه را به هند برد. او محبّت ویژه ای به امام حسین (علیه السّلام) داشت به همین دلیل دستور داد تا ماکت کوچکی از مقبره ی امام ساخته شود. او هر کجا می رفت، این ماکت را نیز همراه اردوی خود می برد.

در هند شیعیان با اعتقاد فراوان مراسم عزاداری ماه محرّم را برپا می کنند و در این مراسم به سخنرانی و بیان وقایع کربلا با نثر و نظم می پردازند و به دنبال آن ماتم و مراسم سینه زنی اجرا می شود و شبیه کوچکی