پاورپوینت کامل بصیرت عمار یاسر ۳۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بصیرت عمار یاسر ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بصیرت عمار یاسر ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بصیرت عمار یاسر ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

>

عمّار بن یاسر در حدود سال های ولادت پیامبر اکرم(ص) در خانواده ای پاک و بی پیرایه در شهر مکّه متولّد شد. هم عصری او با وجود مقدس پیامبر اکرم(ص) زمینه ای بود برای آشنایی و دلدادگی او به ایشان. او و والدینش در همان آغازین روزهای دعوت پیامبر اکرم(ص)، به دین اسلام مشرّف شدند.

مدّتی نگذشت که جناب یاسر و سمیّه با نثار خون خویش، دِین خود را به اسلام ادا نموده و نهال نوپای اسلام را آبیاری نمودند.

عمّار، این شخصیّت برجسته که تحت تعالیم پیامبر اکرم(ص) و نور ولایت امام علی(ع) به درجات والای ایمان دست یافته بود، همواره و در هر صحنه ای، آن چه را به رضای الهی نزدیک تر بود، به مقام عمل می رساند.

عمّار از معدود افرادی بود که به برکت ایمان و تقوا، چه در دوران نبی مکرّم و چه در حادثه ی سنگین و مهمّ پس از رحلت، تا دوران حکومت امام علی(ع)، که همگی مملوّ از حوادث و وقایع سرنوشت ساز می باشند، به وظایف الهی خویش عمل کرده و رضایت امام زمانش را حاصل کرد. اکنون این گفتار در صدد است به گوشه ای از فعالیت های سیاسی و اجتماعی عمّار یاسر اشاره کرده و بصیرت وی را در یاری امام زمانش واکاوی نماید.

عمّار یاسر در حکومت امام علی(ع)

بعد از کشته شدن عثمان، زمانی که مردم در مسجد برای امر خلافت جمع شده بودند. عمّار که با آمادگی اجتماعی فرصت را مناسب یافت برخاست و گفت: «ای مردم! مواظب باشید که گرفتار کسی چون عثمان نشوید، اینک من علی(ع) را معرّفی می کنم چرا که با شما بود و قرب او به پیامبر را می دانید و نیز سبقتش در اسلام را»(موسوی کاشانی، ۱۳۷۲، ص۱۳۳).

عمّار از این پس همواره در سفر و حضر، در جبهه و مسجد و دادگاه در کنار آن حضرت بود و به عنوان بازوی راست حضرت در همه جا می درخشید، آن چنان که که او را در زمره ی «شرطه الخمیس» یا همان «ایثارگر متعهّد» نام برده اند (ر.ک: محمّدی اشتهاردی، ۱۳۷۳، ص۲۳۹).

جنگ صفین

دومین رخداد سنگین در دوران کوتاه خلافت امام علی(ع) جنگ صفیّن بود، که به بهانه هایی از جانب معاویه برپا گردید. معاویه در دوران خلافت عثمان از سوی حکومت مرکزی به عنوان والی شام تعیین شده بود.

او با آگاهی از این مطلب که امام هرگز ابقای ولایتش را بر شام نخواهد پذیرفت؛ به بهانه ی خونخواهی از عثمان، تبعیّت از حکومت مرکزی را نپذیرفت و بانگ استقلال طلبی زد و آتش جنگ صفّین را به جان امّت اسلامی انداخت.

جنگی که نه تنها تلفات جانی و مالی فراوانی در پی داشت بلکه بدتر از آن سبب انحراف سیاسی، اجتماعی و دینی شد که تا قرن ها جهان اسلام را تحت تأثیر منفی خود قرار داد (ر.ک: مروی و ترابی، ۱۳۸۸، ص۱۱۴).

جناب عمّار از منتقدان جدّی سیاست های ناقص و ضعیف عثمان بود، امویان نیز از بیم منافع خود درصدد شناسایی مخالفان و مواضع آن ها بودند. بنابراین طبیعی است معاویه از سرزمین شام آن قدر به عقاید و انتقادهای عمّار حسّاس باشد که نهایتاً خون عثمان را به گردن او و امثال او بیندازد. (همان)

به دنبالِ این ماجرا، معاویه طی نامه ای از امام علی(ع) درخواست می کند تا گروهی از اصحاب پیامبر از جمله عمّار را برای قصاص به شام بفرستد. امام این درخواست را بسیار بی جا و گزاف شمرده و می فرمایند:

«کجا می توان مانند عمّار کسی را پیدا کرد! به خدا قسم هر وقت ما در گرداگرد رسول خدا(ص) پنج نفر بودیم، عمّار ششمین نفر بود، اگر چهار نفر بودیم، او پنجمین نفر بود. چگونه می توان صحابه ی مخلص و با ایمانی چون او را به دست معاویه سپرد تا به انتقام خون عثمان (خونی که بر گردن دیگران است) او را بکشند؟!» (همان، صص۱۱۴ـ۱۱۵، به نقل از: شیخ مفید، الخصال، ص۴۳۴).

بینش، آگاهی و نافذ البصیره بودن عمّار را از ابیات او در جنگ صفّین می توان دریافت. وی در تعبیری زیبا علّت جنگ صفیّن را چنین بیان می دارد:

«ما شما را در مورد تنزیل قرآن فرو کوفتیم و امروز در مورد تأویل آن بر شما ضربه می زنیم» (معتزلی، ۱۴۱۵، ج ۳، ص ۲۹).

ایشان برای تقویت روحیه و باور سپاهیان به افشاگری علیه معاویه می پرداخت و می گفت:«ای مردمِ عراق که به دفاع از حاکمیت علی(ع) به نبرد با سپاه معاویه پرداخته اید! اگر می خواهید بدانید که به جنگ علیه چه کسی آمده اید آگاه باشید، کسانی چون معاویه، هرگز از روی معرفت و میل و رغبت به خدا ایمان نیاورده اند، اساس ایمان آن ها ترس از مسلمانان بوده است.

به خدا سوگند! ما از دشمنی او با اهل ایمان آگاهیم و ارتباط و دوستی دیرینه ی او را با جنایت کاران می دانیم. پس او را نفرین کنید و با او بستیزید، زیرا او در تلاش است تا نور خدا را خاموش کند و به دشمنان خدا یاری رساند» (ر.ک: مجلسی، ۱۳۸۲، ج ۳۲، ص۴۵۸).

در کشاکش نبرد بارها دیده می شد که عمّار و عمروعاص با یکدیگر مخامصه می کنند. از آن جمله زمانی است که عمروعاص با حیله گری به عمّار می گوید: «ما بر سر چه با یکدیگر می جنگیم؟ آیا ما یک خدا را نمی پرستیم و (به) قبله ی شما نماز نمی گزاریم و به همان دعوت شما دعوت نمی کنیم و کتابِ شما را نمی خوانیم و به پیامبر(ص) شما ایمان نداریم؟»

و عمّار باز هم با سخنانی که از بینش و درایتِ عمیق او سرچشمه می گرفت نیرنگ او را به خودش بازگرداند. عمّار گفت:

«سپاس خدایی را که این سخنان را از دهان خود تو بیرون آورد که اعتراف کردی آن قبله