پاورپوینت کامل یاد خدا؛ پرورش و آموزش ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یاد خدا؛ پرورش و آموزش ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یاد خدا؛ پرورش و آموزش ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل یاد خدا؛ پرورش و آموزش ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

>

معمولاً برای معالجه ی امراض باید قبلاً علّت مرض را بشناسیم تا بتوانیم برای رفع آن اقدام کنیم.

گروه تنظیم آثار استاد طاهایی

یکی از اموری که در قرآن کریم با اهمّیت خاصّی مورد توجّه قرار گرفته، مسأله ی ذکر خداست. در این کتاب آسمانی تقریباً ۳۵ بار با عناوین مختلف از یاد خدا بحث شده و از نقش آن در سازندگی فرد و جامعه سخن به میان آمده است. خداوند تبارک و تعالی «یاد خدا» را برای مؤمنان لازم شمرده و در چندین مورد دستور داده که زیاد خداوند را یاد کنند.

حقیقت ذکر

به طور مسلّم ذکر خدا یک سلسله اوراد و الفاظ نیست، بلکه یاد خدا یعنی این که مؤمن در هر حال و هر مکان و هر زمان، خود را در حضور خدا ببیند و پروردگار را شاهد و گواه افعال و کارهای خود بداند.

مثل این که در حضور خدا می نشیند، حرکت می کند، می خورد، می خوابد، در حضور خدا سخن می گوید، سکوت می کند و در حضور خدا تمام فعّالیت های روزانه ی خود را انجام می دهد. در واقع به یاد خدا بودن مسئولیتی است که دین به دوش هر مسلمانی گذاشته است.

اثر یاد خدا در زندگی

یاد خدا عظیم ترین نیروی تحرّک آفرین مؤمن است چون هم اطمینان بخش است و هم بازدارنده، هم ترس آور است و هم امیدوار کننده.

در میان انگیزه هایی که انسان را وادار به حرکت به سوی مطلوب می کند، یاد خدا از همه پراهمّیت تر است. یاد خدا در انسان مؤمن تمام وجود او را متوجّه عظمتی می کند که بر همه چیز احاطه دارد.

عظمت بی نهایت و محبّت را در نظر او مجسّم می سازد. مؤمن، با اطمینان و آرامش باطنی که دارد با آگاهی از کوچکی و ضعف و نیاز در مقابل عظمت بی پایان پروردگار خوف هم دارد.

در عین حال بزرگ ترین تکیه گاه خودش را پیدا کرده و با مسئولیت بی پایانی که احساس می کند تنها و تنها به نیروی لایزال خدایی متّکی و امیدوار است و با وسایل و ابزاری که او در اختیارش قرار داده، راه را به سوی هدفش که خدا و رضای اوست، دنبال می کند.

ذکر کثیر

با توجّه به این برکات عظیم است که خداوند مؤمنان را امر به ذکر کثیر نموده و می فرماید: «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکرُوا اللَّهَ ذِکرًا کثِیرًا* وَسَبِّحُوهُ بُکرَهً وَأَصِیلًا» (احزاب/۴۱و۴۲)؛ ای کسانی که ایمان آورده اید خدا را بسیار یاد کنید و صبح و شام او را تسبیح گویید.

امام صادق(ع) می فرمایند: هر عبادتی در اسلام دارای اندازه، حدّ معیّنی است به جز یاد خدا که دارای هیچ اندازه ای نیست. خداوند عزّوجل برای تمام وظایف اسلامی، حدّ معیّنی مقرر فرموده که هر کسی آن را با آن مشخّصات انجام دهد، به دستور آن عمل کرده است. تنها یاد خداست که کم آن را نمی پسندد و اندازه ی معیّنی برای آن قرار نداده است (اصول کافی، ج۲، ص۴۹۸).

در آیه ی شریفه تعبیر «بُکْرَهً وَ أَصیلاً»، صبح و شام به یاد خدا بودن در حقیقت به این معناست که مؤمن با تأمّل و توجّه، به نشانه های بی پایان او فکر کرده و این که همه چیز در این جهان در حال تغییر، تبدیل و دگرگونی است و تنها او باقی است و تغییر پذیر نیست.

پس انسان باایمان در اوّل هر روز برنامه های زندگی شخصی و اجتماعی خود را به تناسب این توجّه و با یاد عظمتی بی پایان تنظیم می کند و این برنامه را به خود تلقین می نماید و در پایان هر روز کارهای روزانه ی خود را ارزیابی نموده و باز با اراده ای سازنده تر برای ساختن آینده ای بهتر تصمیم می گیرد و مرتّب از عظمت و محبّت بی پایان او نیرو می گیرد و این روش، خود نوعی تهذیب و خودسازی است.

یاد خدا؛ آموزش و پرورش انسان

خداپرستی و به یاد خدا بودن، چاپلوسی شاه پرستانه در مقابل یک قدرت حاکم نیست تا جلب رضایت یا منفعت و دفع شرّی باشد، بلکه در حقیقت خداپرستی و به یاد خدا بودن نوعی پرورش و آموزش انسان است که تکامل آدمی بستگی به آن دارد.

یاد خدا ورزشی است در خودسازی تا این که در اثر توجّه پی در پی به خدا، وجود سست و ناهموار و پرتردید و متزلزل آدمی هموار و استوار گردد و در سیر تکاملی خویش با یاد الله، دست اندازها، چاله ها، بیراهه ها، صخره ها و مانع ها را برطرف کرده و نرم و هموار و سبک سیر بگذرد. این حرکت نقش بسزایی در زندگی او به خصوص عبادت و عبودیت او دارد.

پیامبر اسلام(ص) در نصایح پر ارجی به ابوذر، آن بزرگ مرد و مجاهد می فرماید: «اعْبُدِ اللَّهَ کأَنَّک تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَکنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ یرَاک» (مجلسی، ۱۴۰۳ق، ج۲۵، ص۲۰۴)؛ آن چنان خدا را پرستش کن که گویا او را می بینی و تمام کردار تو در برابر خدا انجام می گیرد زیرا هرچند تو او را نمی بینی ولی او تو را می بیند و از تمام اعمال تو آگاه است.

یکی دیگر از آیاتی که یاد خدا را تأکید می کند و ارتباط با خدا را مطرح می کند این آیه ی شریفه است: «فَاذْکرُونِی أَذْکرْکمْ…» (بقره/۱۵۲)؛ به یاد من باشید تا به یاد شما باشم.

بدیهی است که این جمله اشاره به یک معنی عاطفی میان خدا و بندگان نیست؛ آن گونه که میان انسان هاست. بلکه اشاره به یک اصل تربیتی است، یعنی به یاد من باشید و با توجّه به ذات پاکی که سرچشمه ی تمام نیکی هاست، روح و جان خود را پاک کنید و روشن سازید. با یاد او روح خود را نیرومند و آماده ی پذیرش رحمت پروردگار کنید.

با یاد او در فعّالیت های اجتماعی مصمّم، نیرومند و متّحد باشید. بعضی از مفسّرین گفته اند منظور این است که خداوند می فرماید: مرا به اطاعت یاد کنید تا شما را به رحمت یاد کنم. «وَأَطِیعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّکمْ تُرْحَمُونَ» (آل عمران/۱۳۲)؛ و خدا و پیامبر را اطاعت کنید تا مشمول رحمت شوید.

برخی گفته اند معنی این است که مرا به مجاهده یاد کنید تا شما را به هدایت یاد کنم. چنان که در آیه ی دیگر آمده است: «وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِینَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِینَ» (عنکبوت/۶۹)؛ آن ها که در راه ما (با خلوص نیت) جهاد کنند قطعاً به راه های خود، هدایتشان خواهیم کرد.

برخی دیگر می گویند به این معناست که مرا به شکر یاد کنید تا شما را به زیادی نعمت یاد کنم. چنانچه می فرماید: «… لَئِنْ شَکرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکمْ وَلَئِ