پاورپوینت کامل تجربیات معنوی: صحّت یا بطلانِ انتشار آن ۳۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تجربیات معنوی: صحّت یا بطلانِ انتشار آن ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تجربیات معنوی: صحّت یا بطلانِ انتشار آن ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تجربیات معنوی: صحّت یا بطلانِ انتشار آن ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

>

کشف و شهود یا تجربه های معنوی از جمله خواب، مکاشفه یا تجربه های نزدیک به مرگ در افرادی که برهه ای در کُما فرورفته اند، از راز آمیزترین جلوه های حیات معنوی و دینی بشر است.

بازشناسی ماهیت و سرشت این تجربه ها و سنجه های تشخیص سره از ناسره در میان انبوه دعاوی موجود در زمان معاصر باعث دل مشغولی بسیاری از اندیشه وران و خردورزان شده است. در این نوشتار برآنیم تا به اختصار ماحصل تکاپوی مطالعاتی بعضی از محقّقان را تقدیم خوانندگان نماییم.

مقدمه

از منظر درون دینی، «کشف» در لغت یعنی رفع غطاء و پوشش از شیء (قرشی،۱۳۷۱، ج۶، ص۱۱۱) در جای دیگر آمده است کشف و شهود به معنی رفع حجاب است و عرفا مکاشفه را رفت و آمد بین دو باطن (باطن کاشف و باطن مکشوف) می دانند و مراد در باب سیر الی الله، رسیدن به ماوراء حجاب از مشاهد الهیه است (راغب اصفهانی،۱۴۱۲، ج۲، ص۳۵۱). نیز گفته شده: کشف و شهود رفع حجاب و مشاهده ی حقایق بدون واسطه ی مفاهیم و صورت های ذهنی است.

از کشف و شهود معنوی در گزاره های اندیشمندان غربی به تجربه ی روحانی یا معنوی یاد می شود که ویلیام جیمز (۱۹۱۰) در کتاب «گوناگونی تجربه های دینی» به این دست مطالب اشاره دارد. وی می گوید: ویژگی تجربه های معنوی دینی این است که بیان ناپذیرند، زود گذرند، انفعالی و اِعطایی است و از عقل گریزان هستند (شاکرین، ۱۳۸۷، ص۸۱).

البته بعضی دیگر، حیات پس از مرگ و تجربه های نزدیک به مرگ را هم در دایره ی تجربیات معنوی می افزایند و نظریه های فراشخصیتی در باب این تجارب بر آنند که اثبات کنند این دریافت ها نه تنها ناشی از توهمات و اختلالات روانی نیست، بلکه برگرفته از ساحت روحانی و فراشخصیتی انسان هاست (اعتمادی نیا، ۱۳۹۱، ص۸۰).

در دهه های اخیر شاهد شکل گیری و افزایش جنبش های معنوی جدید هستیم و تأثیرپذیری افراد و گروه های مختلف از این فرآیند نیز در حال فزونی است، به طوری که با نوعی بحران معنا و تجربیات از این دست در مکاتب و عرفان های نوپدید مواجهیم که به دنبال آن، بعضاً تخریب ارزش ها و باورها و افکار رخ می دهد؛ زیرا بشر در جهان حاضر به نیاز ذاتی خود در بُعد معنوی پی برده است، بنابراین به دامن این افکار پناه می برد.

البته این احساس نیاز معنوی، هم فرصت است و هم تهدید. فرصت است جهت بازسازی هویت معنوی و دینی، تهدید است زیرا فراوانی معنویت ها و تجربه های عرفانی تلفیقی و ترکیبی و بعضاً ساختگی، جوامع را به انحطاط معنویت می رساند (فرهمند، ۱۳۹۱، ص۲۰-۳۲).

روش آزمون صدق کشف و شهود، تجربه های معنوی و مکاشفات با توجه به وجود مدّعیانی در تمام ادیان و مکاتب و عرفان های جدید ضروری است. زیرا تجربه های عرفانی دارای سبقه ای در عرفان شیعی، تصوّف سنّی، مسیحیت، یهودیت و عرفان های نو و… می باشد.

حال سؤال این است که: کشف و شهود علم حضوری است؛ پس آیا می توان گفت خطاناپذیر است؟

با توجه به تقسیم بندی درون دینی کشف و شهود از نظر اعتبار، تقسیم می شود به: ۱. کشف و شهود انبیاء ع ۲. کشف و شهود ائمه ی معصومین ع، ۳. کشف و شهود عرفا و پیروان آنان.

باید گفت کشف انبیاء و ائمه ع هم برای خود آن ها و هم برای مردم حجّت است، زیرا آنان معصوم هستند و دخالت ابهامات شیطانی و جن و وهم و خیال در آنان راه ندارد؛ اما کشف و شهود و تجربیات عرفانی غیر معصوم که در مرتبه ی عرفا و پیروان آنان و خصوصاً افراد عادی به تفکیک رتبه دیده می شود،

با این که به نحو علم حضوری است احتمال خطا در آن راه دارد؛ زیرا در عوالم کشف و شهود یافته ها فقط از طریق شرعی و راه درست حاصل نمی گردد، بلکه گاهی با ریاضت های غیرشرعی انجام می شود و افراد، دارای تجربه ی شهود یا حالات شبه عرفانی می گردند و گاه با ریاضت هایی که می بینند توانایی تصرّف در طبیعت را پیدا می کنند: آیات قرآن در کلام وحی این گونه شهود را زیر سؤال می برد (انعام/۱۲۱؛ حج/ ۵۲-۵۳؛ مجادله/۱۰)

و هیچ گاه توصیه ای برای ترویج این حالات در آموزه های وحیانی نداریم و روش انبیاء و اولیای الهی نیز چنین بوده است؛ چرا که اگر جلوی انتشار و توزیع این دست مطالب گرفته نشود، این تجربیات منجر به بروز و ظهور عرفان های منهای ضابطه و قانون و شریعت گریز می شود.

متکلّمین و فلاسفه در شرح منظومه و اسفار تصریح می کنند که شهودهای جزئی (در عالم طبیعت یا عالم مثال) دارای محدودیت هایی هستند و در معرض تغییر و تبدیل می باشند. از آن جا که انسان علاوه بر قوای ظاهری و حواس پنج گانه، دارای قوای باطنی پنج گانه نیز هست: (۱. حس مشترک ۲. قوه واهمه ۳. قوه متخیّله ۴. قوه متصرّفه ۵. قوه عاقله)

دریافت های قوای باطنی متخیّله و متصرّفه وقتی از عالم مثال به عالم طبیعت آید و از علم حضوری به علم حصولی تبدیل شود و فرد به بیان تجربیات معنوی و شهودی خود بپردازد، امکان اشتباه و خطا در آن وجود دارد؛

زیرا تسویلات انسانی و ابلیس در عالم ماده در کمین است و چه بسا تجربه گر در تشخیص حق (نفحات رحمانی) و باطل (اغواهای شیطانی) و آن چه مشاهده کرده، گرفتار شک و تردید گردد و یا حتی ممکن است متوجّه اشتباهات در وصف شهود خود نگردد (جوادی آملی، تبیین براهین اثبات خدا، ص۲۶۲)

و شهود را به لفظ و تفسیر درآورد و ناخواسته خطاهایی در وصف مکاشفات عرفانی پدید آید. پس بنا بر توصیه ی علما باید مراقب تفسیرهای ذهنی مقارن شهود و مکاشفه بود