پاورپوینت کامل نعمت بیماری ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نعمت بیماری ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نعمت بیماری ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نعمت بیماری ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

>

سلامتی جسمانی نعمت خاصی است که خداوند سبحان به افراد سالم عطا فرموده است. رسول خدا ص فرمودند: «الحَسَنهُ فی الدُّنیا الصِّحهُ و العافیهُ و فی الآخِرهِ المغفرهُ و الرَّحمَهُ»؛

خوبی در دنیا، سلامت جسم و عافیت و در آخرت، آمرزش و رحمت حضرت حق است (انصاریان، ۱۳۸۹، ج ۷، ص ۲۲۸). حضرت صادق (ع) نیز از پدرانش از رسول خدا (ص) روایت می کند:

«نِعمَتانِ مکفورتانِ: الاَمنُ و العافیهُ»؛ قدر و ارزش دو نعمت از نظر مردم پنهان است: امنیت و سلامتی (ممدوحی کرمانشاهی، ۱۳۸۳، ج ۲، ص ۵۸؛ انصاریان، ۱۳۸۹، ج ۷، ص ۲۲۶).

رعایت بهداشت در تمام امور زندگی از آثار ایمان و معرفت است و چه بسا که حفظ بهداشت در پار ه ای از امور، واجب شرعی باشد. انسان تا ممکن است باید خود را از افتادن در بیماری نگاه دارد و از عواملی که باعث هجوم مرض است بپرهیزد،

چرا که هر کس به طور عمد خود را در مسیر بیماری و مرض قرار دهد، دچار گناه و معصیت شده و روز قیامت نزد حضرت حق مسئول خواهد بود. اما اگر ناخودآگاه یا بر اثر غفلت یا حادثه ای طبیعی برای انسان بیماری و مرض پیش آید و در آن مدت برای خدا صبر کند،

بر اساس روایت یا آن مرض کفاره ی گناه است یا باعث عنایت و رحمت الهی و صبر بر آن، لطف خاص حق به بیمار است. از رسول خدا ص روایت است: «حُمّی یومٍ کفّاره سنهٍ»؛

تب یک روز کفاره ی یک سال است. همچنین امام باقر (ع) می فرمایند: «اذا احبَّ الله عبداً نظرَ الیه اتحفَه من ثلاثهٍ بواحدهٍ: إمّا صُداعٍ و إمّا حمّیً و إمّا رَمَدٍ»؛ زمانی که خداوند بنده ای را دوست داشته باشد به او نظر می کند، چون به او نظر کند یکی از سه چیز را به او تحفه دهد: سردرد، تب، چشم درد (انصاریان، ۱۳۸۹، ص ۲۲۸ – ۲۳۱).

امام زین العابدین (ع) به هنگام بیماری دست به دعا برده و از حقایقی راجع به بیماری پرده برمی دارند که نشان از دیدگاه توحیدی ایشان دارد. مثلا در فراز اول دعای پانزدهم صحیفه ی سجادیه می فرمایند: «اَللَّهُمَّ لَک الْحَمْدُ عَلی ما لَمْ اَزَلْ اَتَصَرَّفُ فیهِ مِنْ سَلامَهِ بَدَنی، وَ لَک الْحَمْدُ عَلی ما اَحْدَثْتَ بی مِنْ عِلَّهٍ فی جَسَدی، فَما اَدْری، یا اِلهی، اَی الْحالَینِ اَحَقُّ بِالشُّکرِ لَک؟ وَ اَی الْوَقْتَینِ اَوْلی بِالْحَمْدِ لَک؟»

در واقع حضرت سجاد (ع) درست به همان میزان که برای سلامتی، خداوند متعال را سپاس می گوید، به همان مقدار بر پیش آمدن بیماری و ناگواری ها از خداوند سپاسگزاری می کند و این درسی است که بدانیم بیماری نیز خود آکنده از مصالح خاصی است که خداوند متعال برای انسان مقرر داشته است و امام (ع) این مصالح را آنچنان می بیند که می فرماید: خدایا در حیرتم که بر کدام یک از این دو نعمت بیشتر سپاس گزارم؛ بر سلامتی و امن و عافیت و یا پیدایش بیماری و پدیدآمدن نارسایی و اختلال بدنی.

با تأمل در سخنان حضرت می توان از برخی رموز خلقت آگاه شد. زیرا همسان دیدن سلامتی و بیماری در لزوم شکر نشان از احاطه ی علمی آن امام همام به ازل و ابد عالم است.

چرا که او می داند رنج دنیا ذخیره ای برای ابدیت است و هیچ مصیبتی نیست مگر آن که به عدل و رحمت حضرت حق به نحو اکمل جبران خواهد شد (ممدوحی کرمانشاهی، ۱۳۸۳، ص ۵۹ -۶۰)

رسول خدا ص به علی (ع) فرمود: «یا علی أنینُ المریضِ تسبیحٌ و صیاحُهُ تهلیلٌ و نومُه علی الفِراشِ عبادهٌ و تقلّبُه جنباً إلی جنبٍ فکأنّما یجاهدُ عدوّالله و یمشی فی الناسِ و ما علیه ذنبٌ»؛

ای علی (ع) ناله ی مریض، تسبیح و فریادش تهلیل و خوابش در رختخواب، عبادت و از این پهلو به آن پهلو غلتیدنش همچون جهاد با دشمن خداست. او در بین مردم حرکت می کند در حالی که به خاطر آن بیماری گناهی بر او نیست (انصاریان، ۱۳۸۹، ص ۲۳۵).

امام سجاد (ع) در فراز بعد می فرمایند: «أوَقْتُ الصِّحَّهِ الَّتی هَنَّاْتَنی فیها طَیباتِ رِزْقِک، وَنَشَّطْتَنی بِها لِابْتِغآءِ مَرْضاتِک وَ فَضْلِک، وَقَوَّیتَنی مَعَها عَلی ما وَفَّقْتَنی لَهُ مِنْ طاعَتِک»؛

عافیت و سلامت و گشایش روزی و نشاط روحی نباید موجب غرور و فراموشی خداوند سبحان گردد بلکه لازم است به عنوان فرصت به آن ها نگاه شود و در راه جلب خشنودی و فضل خدای بزرگ مورد استفاده قرار گیرد.

بنابراین، نشاط و عافیت که موجب اطاعت الهی می شود، خود مستوجب شکرانه ی بزرگی است و این بدان معناست که صرف کردن نشاط و عافیت در عبادت و بندگی نه تنها نباید مایه ی عجب و طلبکاری از خدا شود، بلکه خود منت و رحمت جداگانه است که سپاس و حمد دیگری را می طلبد (ممدوحی کرمانشاهی، ۱۳۸۳،