پاورپوینت کامل مادرانه های استاد ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مادرانه های استاد ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مادرانه های استاد ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مادرانه های استاد ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

>

مقدمه

در آموزه های دینی مادر جایگاهی بسیار والا و ارزشمند دارد. عبارت های قرآنی در این زمینه زیباترین مفاهیم را در قوه ی ادراک آدمی رقم می زند؛ آنجا که شخص در قنوت خود فرازی از دعای ابوحمزه را که برگرفته از جملات قرآن کریم است، می خواند و لب به دعا می گشاید و می گوید: «رَبِّ ارحَمهُما کَما رَبیانی صَغیراً»؛ یکی از زیباترین تصویرهای محبت به والدین خلق می شود.

در خصوص مادر فضا عاطفی تر است؛ زیرا نام او اکسیر زیبایی می شود که عطرش همه جا را فرا می گیرد. با آمدنش نسیم محبت می وزد، نظیر آنچه در صحنه ی بسیار حساس و موقعیت دشوار رویارویی دو برادر (موسی و هارون(ع) در حالت خشم و غضب اتفاق افتاده است. حضرت موسی ع پس از میقات چهل روزه از کوه طور به همراه تورات برمی گردد و با گوساله پرستی قومش روبه رو می شود. این در حالی است که هارون را جانشین و مقتدای خود قرار داده و اکنون با این فهم از ماجرا که کم کاری شده است عتاب آلود برادر را مورد سرزنش قرار می دهد. هارون(ع) با زیرکی تمام برای گفتن واقعیت با نام مادر فرصت ایجاد کرده و می گوید؛ «یا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیتِی» (طه/ ۹۴)؛ نام و یاد مادر فضا را آن چنان عاطفی می کند که آتش غضب فرومی نشیند.

با این مقدمه می توان گفت مربیگری همراه با مقام مادری سرمایه ای غنی و پربار است که می تواند سودهای فراوانی نصیب نسل آینده نماید. مربیان شایسته با استفاده از رویکرد مادری می توانند تحولی عظیم در ساختار تعلیم و تربیت دینی ایجاد نمایند. چنان که استاد طاهایی(رحمه الله علیها) از این مسیری بهره ها جسته اند.

روش تربیتی استاد فرزانه در سخن و رفتار به گونه ای بود که همه ی خود را جزء خانواده بزرگ نرجس می دانستند. ایشان همواره با تعابیری همچون «دختر من» و «همه ی دخترانم» نهایت محبت مادری را در بحث تعلیم و تربیت نشان می دادند. به عنوان مثال وقتی یکی از طلاب مدرسه ازدواج می کرد با شیرینی و تبسم خاص، خبر را به دیگران اطلاع داده و می گفتند: «دخترمان» عروسی کرده یا این که این «دخترمان» به مشکلی گرفتار شده است.

سیره ی مادرانه ی استاد در تعامل با مخاطبان خود به خصوص طلاب، دستمای این نوشتار گردید که «مربی به مثابه ی مادر» را با نگاه به روش تربیتی استاد طاهایی به رشته ی تحریر درآید.

مربی صالح

«مربی» عنوانی است برای تمام کسانی که به نوعی ارشاد و هدایت مردم را بر عهده می گیرند. صلاحیت مربیان یک واقعیت مسلم عقلانی است زیرا تا انسان خودش چیزی را نداشته باشد نمی تواند به دیگران اهدا کند (مکارم شیرازی، ۱۳۹۰، ج، ص ). علاوه بر عقل، نقل نیز بر این مسئله صحه می گذارد؛ مولا علی(ع) می فرمایند: «مَن نَصَبَ نفسه لِلناسِ اماماً فَلیبدأ بِتعلیم نفسه قَبل تعلیمِ غیرِه… »؛ کسی که خود را در مقام پیشوایی و امامت بر مردم قرار می دهد باید پیش از آن که به تعلیم دیگران بپردازد به تعلیم خویش بپردازد (نهج البلاغه، حکمت ).

استاد معتقدند عملکرد و خودسازی ارشادکننده در تأثیرگذاری موعظه بسیار مهم است و می فرمایند: “وقتی مربی متقی و اهل عمل شد کلامش بر دل می نشیند این وعده ی خداوند است: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا»” (مریم/).

ایمان و عمل صالح کششی فوق العاده دارد و همانند نیروهای عظیمی مغناطیسی کشنده و رباینده است، حتی افراد ناپاک و آلوده از پاکان لذت می برند (رک. خاموشی، ۱۳۹۳، ج ، ص ).

علامه طباطبایی معتقد است تربیت صحیح فقط از مربی شایسته و صالح تحقق می پذیرد و بر تربیت فاسد چیزی جز اثر فاسد مترتب نمی شود؛ حتی اگر مربی تظاهر به صلاح کند و در تربیت ملازم روش صحیح باشد و صدها و هزارها پرده روی فساد باطن خود بیندازد و کارهایش را به صورت حق جلوه دهد باز هم اثر فسادش ظاهر خواهد شد و کار تربیتی اش بی نتیجه خواهد ماند! (رک. طباطبایی، بی تا، ج ، صص – ).

مراتب مقام مادری

محور و منشأ تشکیل جامعه ی کوچک یعنی خانواده، زن است و این از نشانه های عظمت بانوان و اثرگذاری آن هاست. آنچه بستگان را به هم پیوند داده و محرم می کند، رحم زن است. از این رو به بستگان به هر فردی یعنی فرزندان، عمو، عمه، خاله و دایی ارحام می گویند چون به یک رحم مرتبط می شود (رک. جوادی آملی، ۱۳۹۰، ج ، ص -).

مرتبه ی دیگری از مادری بر طبق آموزه های دینی عنوان «مادر رضاعی» است. بنا بر آنچه در فقه، شرایط و احکامش به تفصیل آمده شیر دادن و دایگی نیز محرمیت می آورد و مقام مادری ایجاد می نماید (رک. همان، ص ).

علاوه بر مادران نسبی و رضاعی در عرف دینی عنوان «مادر معنوی» نیز کم وبیش به کار می رود. این اصطلاح به همراه واژه ی «امت» برای صدیقه ی طاهره در نوشتار و گاهی در کلام نیز دیده می شود. این مرتبه اشاره به یکی دیگر از مراتب مادری دارد که از حیث جنس مسئولیت و… بسیار متفاوت است. کاربرد مضاعف «مادر معنوی» برای مربیان و زنان عالمه ای است که کمر همت به تربیت نسل ها بسته اند و همچون مادران نسبی «یطعمون الطعام» هستند. با این تفاوت که طعامی که آن ها سر سفره ی رزق افراد قرار می دهند از جنس نورانیت و علم است که روح ها و جان ها را صیقل می دهد.

دشواری مسیر مربی به مثابه ی مادری

«مربی» به مثابه ی «مادر» یکی از مراتب والا و بالای مادری کردن است. زیرا علاوه بر این که باید از صلاحیت و شایستگی و تهذیب نفس برخوردار باشد، با اختیار و انتخاب به همراه صبر و استقامت و پایداری در مسیر صراط الهی، رنج های طاقت فرسای تعلیم و تربیت را پذیرفته و خستگی ناپذیر در میدان علم و عمل حضور پیدا می کند.

باید توجه داشت شرایط در مادران نسبی کاملاً متفاوت است، زیرا طبیعت مسیر را هموار می کند. در واقع آنان برای اثبات محبت و دلسوزی خود نیاز به معونه ی زیادی ندارند، محیط و اطرافیان همه یک صدا بر مهربان بودن مادران طبیعی صحه می گذارند، رسانه ها این عطوفت مادرانه را با انواع روایت ها به تصویر می کشند، نگاه های پر محبت، تماس ها و معاشرت های طولانی، خاطرات، همه و همه رأفت و شفقت را به زیبایی نشان می دهند.

اما وقتی مربی علاوه بر نقش و مسئولیت تربیت، در جایگاه مادری می ایستد با اختیار و انتخاب خود دشواری های فراوانی را بر دوش می نهد چون نیازمند سرمایه ی بسیاری از انواع مهربانی هاست و باید این سرمایه ها را تحصیل کند.

در ادامه ی این نوشتار با این ذخیره های ارزشمند یک به یک آشنا می شوید.

سرمایه ی خلق نیک

همگان با تجربه ی زیستی خود می دانند که مهربانی و حسن خلق برای ارتباط و معاشرت با دیگران بسیار ارزشمند است. بنا به گفته ی قرآن کریم نرمش یک هدیه ی الهی است (قرائتی، ۱۳۷۴، ج ، ص ). زیرا خداوند به پیامبر اکرم می فرماید: «فبِما رَحمَه مِن الله لنتَ لَهُم و لَو کُنتَ فَظاً غَلیظ القَلبِ لَانفَضوا مِن حَولِک… »؛ (ای رسول ما) پس به خاطر رحمتی که از جانب خدا شامل حال تو شده با مردم مهربان گشته ای و اگر خشن و سنگدل بودی مردم از دور تو پراکنده می شدند. رسول رحمت با این هبه ی الهی و سرمایه ی “خُلُق عظیم” در سخنان زیبا می فرمایند: «شما البته قادر نیستید که همه ی مردم را با پول و مال از خود راضی کنید ولی می توانید با اخلاق و رفتار خود طوری عمل کنید که همه ی مردم را از خود راضی سازید».

سرمایه ی اخلاق مانند مال محدود نیست که به دست یک نفر برسد و هزاران نفر دیگر از آن محروم بمانند. نیک خو و پاک سرشت بودن، مزین بودن به صفات عالی انسانی، خیرخواه دیگران شدن، خدا را بندگی کردن و مطیع امر او بودن از اموری هستند که می توانند به شخص معلم و مربی رفعت و عظمت بخشیده و آنان را همچون ستارگان درخشان در تلألو کنند (مطهری، بی جا، ص).

سرمایه ی خلق نیک اقتضائات و لوازمی را به همراه دارد؛ از جمله اهتمام به امور دیگران، خیرخواهی برای همه و بارش های فراوان از خیر وجودی، مقتدا و پیشرو جامعه شدن و….

استاد طاهایی (رحمه الله علیها) از این سرمایه بهره و حظ فراوانی داشته و اخلاق نیک ایشان با تبسّم و نشاط روحی بهترین گواه آن است. ایشان می فرمایند: «مدارا کردن با مؤمنین و اخلاق خوش داشتن، رحمتی است از سوی پروردگار که آدمی مشمول آن شده است و وسیله ای برای جلب قلوب و جذب مردم. کسی که از این موهبت الهی بهره مند شده باید خدا را سپاسگزار باشد و لطف خدا را هر لحظه شکر نماید» (سید خاموشی، ۱۳۹۰، ج ، ص ). ایشان در بیان دیگری حسن سیرت را ناشی از حسن باطن می دانند (رک. همان، ج ، ص ).

گفتنی است که رفق و مدارا که از جلوه های حسن خلق است در تعاملات اجتماعی استاد بیشتر مشهود بود تا شیوه ی ایشان در رفتار با طلاب و تذکرات اخلاقی_ تربیتی که در همه ی این ها نشان دهنده ی ظرافت و دقت های ایشان است.

سرمایه ی محبت

مربی و مادر بدون ذخیره ی ارزشمند محبت همچون مسافری است که بی زاد و توشه می خواهد سفری پرخطر را آغاز کند. آیت الله جوادی آملی در این باره می فرمایند: «محبت الهی بزرگ ترین سرمایه ای است که سالک الی الله می تواند تحصیل نماید» (جوادی آملی،