پاورپوینت کامل بررسی شبهه ترک نماز از سوی حضرت سلیمان (ع) ۶۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی شبهه ترک نماز از سوی حضرت سلیمان (ع) ۶۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی شبهه ترک نماز از سوی حضرت سلیمان (ع) ۶۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی شبهه ترک نماز از سوی حضرت سلیمان (ع) ۶۶ اسلاید در PowerPoint :

>

چکیده

از مهم ترین و مؤثرترین اصول و ارکان استوار ادیان، نبوت است؛ و یکی از مسایل مهم نبوت بحث عصمت است وتحقق اهداف نبوت به آن بستگی دارد.

عصمت در سه بخش: دریافت، ابلاغ وحی ودوری از گناه مطرح می گردد. دانشمندان همواره به مسئله عصمت در نبوت پرداخته و آن را مورد بحث و بررسی قرار داده اند و با دلایل نقلی و عقلی اثبات کرده اند.

از سوی دیگر در منابع روایی و تفسیری، مطالبی نقل شده که با اصلِ معصوم بودن انبیا منافات دارد. ارزیابی و بررسی نظریه های تفسیری، برداشت های روایی و یا سند آنها می تواند تا حدودی این تنافی را رفع یا اصلاح کند.

یکی از این مباحث، شبهه قضا شدن نماز حضرت سلیمان (ع)، است که به بخش سوم عصمت مربوط می شود: این شبهه ناشی از برداشت های مختلف از آیه ۳ تا ۳۳ سوره مبارکه«ص» که مقاله حاضر با روش تطبیقی و توصیفی به آن پاسخ داده است.[۱]

مقدمه

از دیرباز در بعضی از ترجمه ها و تفاسیر مطالبی وجود داشته که به ظاهر با مبانی اسلام مغایرند و به اسرائیلیات معروفند. داستان حضرت سلیمان (ع) و اسبان تیزرو که در سوره مبارکه «ص» آیات شریفه ۳۰-۳۳ آمده است یکی از اسرائیلیات است که عصمت انبیاء را خدشه دار می کند.

این بحث در تفاسیر مختلفی مورد ارزیابی قرار گرفته است. ولی معمولاً یا مانند تفسیر قمی و یا هر دو نظر صحیح وضعیف را محتمل دانسته اند. دلایلی نیز که در برخی از تفاسیر آمده کامل نیست.

آیات مورد نظر

«و وَهَبنا لِداودَ سُلَیمان نِعمَ العَبدِ إنّه أوّاب * إذ عُرِضَ علیه بالعشیِّ الصّافناتُ الجیاد * فقال إنّی أحبَبتُ حُبّ الخیرِ عن ذکرِ ربّی حتّی تَوارت بالحجاب * رُدّوها عَلیّ فطَفِقَ مَسحاً بالسوقِ و الأعناق» (ص/۳۰-۳۳).

نظر اوّل قائلین عبارتند از: روزی حضرت سلیمان (ع) هنگام عصر از اسبان تیزرو که برای جهاد آماده شده بود سان می دید. نگاه سلیمان همچنان ادامه داشت تا اسب ها از دیدگان سلیمان پنهان شدند.

او دستور داد بار دیگر اسبان را برگردانید و رژه را تکرار کنید. در سان دوم، سلیمان دستی بر گردن و ساق اسبان کشید و بدین وسیله از مربیان نیز قدردانی کرد (قرائتی، ۱۳۸۳: ۲/ ۸۳) [۲]. علاقه سلیمان به اسبان، جهت اهداف رزمی و برای خدا بود و لذا فرمود: «أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی» سرچشمه علاقه من یادخداست.

نظر دوم قائلین عبارتند از: سلیمان آن چنان در تماشای اسبان غرق شد که خورشید غروب کرد و نماز عصرش از دست رفت. لذا ناراحت شد و دستور داد خورشید برگردد و مشغول وضو شد و سر و گردن و پاهایش را مسح کرد و سپس نماز خود را بجای آورد. (همان).منظور از مسح کردن ساق و گردن، برنامه وضویی بوده که در آیین سلیمان وجود داشت، البته گاهی مسح در لغت عرب به معنی شستن نیز آمده است.

نظر سوم قائلین عبارتند از: یکی از برجسته ترین مفسران شیعه امامیه، علی بن ابراهیم قمی (قرن سوم ق) در تبییناین سه آیه نوشته است:قال علی بن إبراهیم فی قوله: و وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ إلی قوله حَتَّی تَوارَتْ بالحجاب «و ذلک أن سلیمان کان یحب الخیل و یستعرضها فعرضت علیه یوما إلی أن غابت الشمس و فاتته صلاه العصر فاغتم من ذلک غما شدیدا فدعا الله عز و جل أن یرد علیه الشمس حتی یصلی العصر فرد الله علیه الشمس إلی وقت العصر حتی صلاها ثم دعا بالخیل فأقبل یضرب أعناقها و سوق ها بالسیف حتی قتل ها کل ها و هو قوله عزّوجلّ رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ.. . » (قمی، ۱۳۶۷: ۲/ ۲۳۴-۲۳۵).

منظور از جمله «فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ» این است که دستور داد با شمشیر ساق و گردن اسب ها را بزنند و یا شخصا این کار را کرد، چرا که آن ها سبب فراموشی یاد پروردگار و نماز او شده بودند!

نظر چهارم قائلین عبارتند از: به گفته برخی، نماز نافله از او قضا شده است، نه نماز واجب تا فراموش کردن آن مشکلی نداشته باشد (مکارم شیرازی، ۱۳۷۴: ۱۹/ ۲۷۶).

نظر پنجم قائلین عبارتند از:: برخی می گویند زمان اول وقت نماز گذشته بود نه زمان آن نماز. (نمازش آخر وقت شد)؛ (طبرسی، ۱۳۷۲: ۸/ ۷۴۰).

نظر ششم قائلین عبارتند از: معنای «أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ» این است که حضرت سلیمان(ع) در نماز بودند که اسب های غنیمت گرفته شده را برای عرضه کردن به ایشان آوردند و ایشان به وسیله دستشان اشاره کردند که اسب ها را ببرند چون دارند نماز می خوانند تا این که اسب ها پنهان شدند و دیوار اصطبل آن ها را پوشاند پس هنگامی که نمازشان تمام شد فرمودند: «رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً» یعنی شروع کردند به مسح کردن و نوازش آن ها [۳].

با توجه به این شش نظر، مواردی که در آیات مذکور سبب اختلاف در تفسیر شده اند عبارتند از:

۱- حرف جر «عن» ممکن است به معنای «علی» یا «مجاوزه» باشد.

۲- عبارت «ذکر ربی» در آیه دلالت بر نماز واجب می کند یا نماز نافله و یا کتاب تورات؟

۳- مرجع ضمیر فاعلی در فعل «توارت» به «الصافنات الجیاد» برمی گردد یا به «شمس» مقدر که از قرینه «العشـی» مستفاد می شود.

۴- مرجع دو ضمیر فاعلی و مفعولی در عبارت «ردوها علیّ» که معلوم نیست فاعل، ملائکه هستند یا خداوند و یا نگهبانان اسب و مفعول «شمس» است یا «الصافنات الجیاد»؟

۵- معنای «مسح» در آیه شریفه «فطفق مسحا بالسوق و الاعناق» آیا به معنای قطع کردن و بریدن است یا وضو گرفتن، نوازش کردن و یا انفاق کردن؟

بررسی مفهوم عصمت

در بخش قبل مشاهده شد که در تفاسیر مختلف، گناهانی به حضرت سلیمان (ع) نسبت داده شده است که گویی هیچ منافاتی با عصمت ندارد. از این رو ابتدا به بررسی و تعریف مفهوم عصمت می پردازیم.

معنایابی عصمت در نظرگاه لغت دانان

راغب در مفردات می نویسد: عصمبه معنای امساک است و اعتصام به معنای طلب کردن حافظ و نگهدارنده است. وی سپس توضیح می دهد که عصمت انبیا به معنای حفظ و نگهداری خود به وسیله خصوصیت هایی که خداوند به آن ها داده است،

مانند صفای دل و فضایل جسمانی و نفسانی و یاری کردنشان و ثابت قدم کردنشان و به وسیله سکینت و حفظ کردن قلب آن ها و توفیق دادن به آن ها…. [۴]ابن منظور نیز در لسان العرب در معنای عصمت آورده است که عصمت در کلام عرب به معنای «منع» است؛ و عِصْمهُ الله عَبْدَه به این معناست که او را از آنچه که هلاکش می کند منع کرد. عصم از عَصَمه یَعْصِمُه به معنای منع کردن و نگهداری است.

وی پس از توضیحات دیگری می گوید:… و عصمت به معنای حفظ کردن نیز می باشد. [۵]

ابن فارس در مقاییس اللغه در مورد کلمه مذکور چنین بیان کرده است:

ریشه و اصل کلمه عصمت «عَصْم» که مفرد و صحیح است می باشد که به معنای امساک و منع کردن و کلماتی که ملازم این ها می باشد است که معنای آن ها به طور تقریبی همانند است، عصمت به معنای این است که خدای تعالی بنده اش را از واقع شدن در خطر و بدی بازدارد… و عرب زمانی که می گوید «أعصمت فلاناً» به معنای این است که برای او چیزی آماده کردم که به آن تمسک بجوید و خودش را حفظ کند. [۶]

عصمت از دیدگاه متکلمان

۱. متکلمین به طور مطلق عصمت را به صورت قوه ای که انسان را از گناه و خطا منع می کند تعریف کرده اند. [۷]

۲. عصمت عبارت است از لطفی که خداوند آن را در مکلف ایجاد می کند به طوری که مکلف همراه این لطف انگیزه ای برای ترک کردن طاعت و انجام دادن معصیت ندارد درحالی که قدرت بر انجام این کارها را نیز دارد و لطف به این صورت حاصل می شود که شخص ملکه ای دارد که مانع از انجام گناهان می گردد. علاوه برآن ملکه، آگاهی از ثوابِ اطاعت و عذاب گناه، همراه ترساز مؤاخذه به خاطر انجامِ «ترک اولی» و انجام کار سهو نیز سبب ایجاد این عصمت می شود. [۸]

۳. عصمت لطفی است که خدای تعالی اعطا می کند آن را به مکلف، به طوری که مانع از انجام گناه و ترک اطاعت می شود با این که قدرت آن دو را نیز دارد. [۹]

۴. همه پیامبران الهی معصومند؛ یعنی در تمام عمر-چه پیش از نبوت و چه بعد از نبوت- از «خطا و اشتباه» و «گناه» به تأیید الهی مصون و محفوظ می باشند، زیرا اگر مرتکب خطا یا گناهی شوند اعتماد لازم برای مقام نبوت از آن ها سلب می گردد و مردم نمی توانند آنان را واسطه مطمئنی میان خود وخدا بشناسند و آنان را در تمام اعمال زندگی پیشوا و مقتدای خویش قرار دهند (اعتقاد ما، مکارم شیرازی).

پاسخ به شبهه

در این بخش به نقد نظراتی که در بخش اوّل نقل کردیم می پردازیم.

۱. ظاهر آیه دلالت بر انجام فعل قبیحی از طرف حضرت سلیمان(ع) نمی کند و اگر روایتی هم که به ظاهر صحیح و قوی است، مخالف ادله قطعی باشد به آن اهمیت داده نمی شود، حال چه برسد به این که روایت ضعیف و دارای اشکالاتی باشد! [۱۰]

۲. خدای تعالی آیه را با مدح و ستایش حضرت سلیمان (ع) آغاز کرده و فرموده است: «نعم العبد إنه أواب». بر این اساس جایز نیست که ابتدای آیه او را اینگونه ستایش کند و بعد بلافاصله فعل قبیحی (غفلت از نماز) را به او نسبت دهد. [۱۱]

۳. «مگر ممکن است پیامبر معصومی وظیفه واجب خود را به دست فراموشی بسپارد؟ هر چند سان دیدن اسب ها نیز وظیفه دیگری از او بوده است.» (مکارم شیرازی، ۱۳۷۴: ۱۹/ ۲۷۶).

۴. کلمه «صافنات» به طور صریح در آیه ذکر شده است ولی لفظ «شمس» در آیه نیامده است و برگشتن ضمیر به مذکور اولی است تا به سوی مقدر. [۱۲]

۵. ظاهر عبارت «عَنْ ذِکْرِ رَبِّی» این است که محبت این اسب ها ناشی از یاد و فرمان خدا بوده در حالی که طبق تفسیر اخیر باید کلمه «عن» به معنی «علی» باشد یعنی من محبت اسب ها را بر محبت پروردگارم ترجیح دادم و این معنی خلاف ظاهر «است.»(همان).

۶. عجیب تر از همه جمله «رُدُّوها عَلَیَّ» (آن را بر من بازگردانید) با لحن آمرانه است، آیا ممکن است «حضرت سلیمان» با چنین لحنی که با خدمت گذارانش صحبت می کند از خدا یا فرشتگان بخواهد که خورشید را بازگرداند» (همان).

۷. «مسئله» رد شمس «گر چه در برابر قدرت خدا محال نیست، اما مشکلات روشنی دارد که جز در موارد قیام دلیل روشن نمی توان آن را پذیرفت.»(همان).

۸. «اگر در اسناد احادیثی که درباره حضرت سلیمان (ع) آمده است دقت کنیم تصدیق خواهیم کرد که هیچ کدام سند معتبری ندارند و غالبا روایات مرسله هستند.» (همان: ۲۷۷