پاورپوینت کامل بررسی اجمالی یقینیات ۶۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی اجمالی یقینیات ۶۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی اجمالی یقینیات ۶۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی اجمالی یقینیات ۶۰ اسلاید در PowerPoint :

>

چکیده

در این تحقیق، به بررسی مسائل یقینیات پرداختیم که یکی از مهم ترین مسائل در منطق است و از حیث عملی، کاربرد فراوانی دارد و در بسیاری از مباحث مطرح می شود. از آنجا که تغییراتی در آرای بزرگان در رابطه با مبحث یقینیات صورت گرفته است، لازم دیدیم یک بررسی در نقل و نقد آرای آن ها داشته باشیم.

تحلیل و بررسی

یقینیات

یقین بر دو معنا به کار می رود: یقین به معنای عام که همان مطلق اعتقاد جازم باشد و یقین به معنای خاص که منظور، اعتقاد مطابق با واقع که احتمال صدق نقیض آن وجود ندارد و از روی تقلید به دست نیامده است، می باشد. [۱]یعنی در یقین به معنای اخص، اولاً باید یک اعتقاد جازم بالفعل داشته باشیم که نقیض آن، کاذب است و ثانیاً این اعتقاد جازم، امکان زوال را نیز نداشته باشد. به همین دلیل است که قید تقلیدی نبودن بیان شده است. منظور از یقینیات، قسم دوم از آن است.

یقینی منطقی به چند دسته تقسیم می شود. علامه مصباح، یقینیات را فقط دو دسته ی اولیات و وجدانیات می دانند. زیرا مابقی، به قیاس خفی منتهی می شود و در واقع همگی، نظری اند نه بدیهی و اقسام دیگر را در صورتی که یقینی باشند، از قضای «قریب به بدیهی» بنامیم. [۲]

محقق طوسی فقط اولیات و مشاهدات را از مبادی به شمار آورده و چهار دسته ی دیگر را، نظری دانسته است که به دلیل این که بدون رنج و سختی، استدلال معلوم می شود، از بدیهیات شمرده اند. [۳]

الف) بدیهیات اولیه(اولیات)

گروهی از یقینیات وجود دارند که صرفاً با تصور موضوع و محمول و توجه به نسبت بین آن ها، آن ها را تصدیق می کنیم. مثل «اجتماع نقیضین محال است»[۴]و یا «کل بزرگ تر از جزء است»[۵]

اگر قضیه ی اولی مورد وثوق تمام مردم نباشد، به این علت است که طرفین آن را صحیح تصور نکرده اند– علامه طباطبائی بزرگ ترین دلیل اشتباه فلاسفه و.. . را از ناحیه ی تصورات می دانند[۶]– وإلا اولیات در نزد همه ی مردم پذیرفته شده می باشند.

نمونه ی این اشکالات که ناشی از تصور اشتباه موضوع و محمول بوده است، قضیه ی «وجود، موجود است» می باشد که بحث های فراوانی را در میان فلاسفه ایجاد کرده و به همین دلیل شیخ اشراق، به دلیل قبول نداشتن این قضیه، قائل به «اصالت الماهیه» شده و مابقی «اصاله الوجود» را اختیار کرده اند. [۷]

لازمه ی اولی بودن یک قضیه این نیست که تصورات آن نیز بدیهی باشند، همان طورکه تصورات اولیات، غالباً نیازمند تبیین دقیق است. بلکه منظور این است که اگر تصورات درست فهم شوند، حکم به سرعت در نفس ایجاد می شود.

تصور مفردات قضیه ی اولیه، بدیهی نیستند و این لطمه به بداهت آن ها نمی زند. چون تصور قضیه ی اولیه، از تصور اجزای قضیه حاصل می شود. ولی گاهی ابهام در تصور موضوع و محمول است.

قضایای زیر از قضایای هستند که منطقیون آن ها را از اولیات برشمرده اند:

هرگاه از دو شیء مساوی، به یک مقدار کم شود، باز هم برابرند. [۸]

شیء یا موجود است و یا غیرموجود. [۹]

کل از جزء خود، بزرگ تر است. [۱۰]

دو شیء مساوی با شیء سوم، با هم برابرند. [۱۱]

دو از یک، بیشتر است. [۱۲]

سه به علاوه سه، مساوی شش است. [۱۳]

یک شیء، هم قدیم و هم حادث نیست. [۱۴]

سلب و ایجاب، با هم صادق نیستند. [۱۵]

دو نقیض با هم، جمع و رفع نمی شوند. [۱۶]

هر کس به ذات خود، عالم است. [۱۷]

سفیدی و سیاهی، در محل واحد جمع نمی شوند. [۱۸]

یک شخص در دو مکان قرار نمی گیرد. [۱۹]

ممکن در وجودش، به مرجح نیازمند است. [۲۰]

یک، نصف دو است. [۲۱]

دو ضد در محل واحد شخصی و در زمان واحد، جمع نمی شوند.

ممکن، به مؤثر نیاز دارد. [۲۲]

وجود ممکن بدون علت، محال است.

هر معلولی با وجود علتش، به ضرورت موجود است. [۲۳]

وجود، موجود است. [۲۴]

هر حادثی، محدثی می خواهد.

ترجیح بلامرجح، محال است.

ثبوت شیء برای شیء ضروری و سلب هر چیزی از خودش، محال است.

دو جسم در یک زمان، شاغل یک مکان نمی گردند.[۲۵]

اول الاوائل

یکی از مباحث مهمی که در مورد اولیات مطرح است، این است که منطقیون قائل به این هستند که خود اولیات، از لحاظ بداهت به یک نحو نمی باشند و بدیهی ترین اولیات، اصل امتناع اجتماع نقیضین است.

منطقیون می گویند که همه ی اولیات به این اصل بازمی گردند و انکار این قضیه، موجب سفسطه ی مطلق می باشد و خلاف وجدان. اما چگونه همه ی اولیات، به این نوع بازگشت دارند؟ دراین باره چند نظر مطرح است:

همه ی اولیات از این اصل به دست می آیند. یعنی این اصل، غیر اکتسابی و مابقی اکتسابی و برگرفته از این اصل می باشند. به همین دلیل است که بعضی، ملاک اولی بودن را این می دانند که عقل ابتداً و بدون واسطه، محمول را بر موضوع حمل کند. [۲۶]

اشکال:

اولاً این سخن، خلاف وجدان است.

ثانیاً در هر استدلالی، دست کم دو مقدمه نیاز است و اجتماع نقیضین یکی از آن هاست و به ناچار باید مقدمه ی دیگری نیز داشته باشیم که به مانند آن بدیهی باشد.

ثالثاً باید شکل اول قیاس نیز بدیهی باشد و نیازمند اثبات نباشد. [۲۷]

همه ی اولیات صورت های خاصی از اصل امتناع نقیضین هستند. به طور مثال اصل امتناع در مورد مقادیر، به صورت قانون مساوات و در باب علیت، به صورت اصل امتناع صدفه تعبیر می شود.

اشکال:

اولاً این سخن، خلاف وجدان است.

ثانیاً اختلاف قضایا، تابع اختلاف اجزاء آن هاست و در بین این قضایا، موضوع ها و محمول ها با هم متفاوت اند. بنابراین اصل قضایا نیز با یکدیگر تفاوت دارند. [۲۸]

شاید اگر ما بتوانیم فقط چند اولی درست کنیم، در این صورت بشود این توجیه را آورد که دلیل این رجوع این است که ما یک حقیقتی را در وجودمان درک می کنیم و تعبیرات ما از آن حقیقیت و نیاز و کاربرد آن، باعث اختلاف در بیان و موضوعات و محمول ها می شود. وگرنه بسیاری از اولیاتی که بیان شده، قابل اتحاد در تعبیراند. مثال: «شی ء یا موجود است و یا غیر موجود.»

همه ی اولیات بدیهی اند. ولی همگی به اصل اجتماع نقیضین متکی می باشند. این اتکا، به مانند نیاز و اتکا نظریات به بدیهیات نیست(برخلاف قول اول). بلکه این نوع اتکا برای حصول یقین یا مانع شدن علمی، از حصول علم دیگر است. [۲۹]

«تفاوت بین اولیات در وضوح حکم نیست. بلکه در وضوح تصور طرفین آن قضایا است. به همین دلیل است که بعضی از اولیات را، مقدم بر دیگری می کنند. شاید از این سخن بتوان این حرف را برداشت کرد که اولیات گرچه در شدت وضوح، با یکدیگر متفاوت اند، اما لزوماً به هم منوط نمی باشند.

بدیهیات ثانویه

در بدیهیات ثانویه، صرفاً با تصور موضوع و محمول، تصدیق ایجاد نمی شود و در گرو به کارگیری اندام های حسی یا چیز دیگری غیر از اجزای قضیه می باشد. خود بدیهیات ثانویه به چند دسته تقسیم بندی می شوند:

مشاهدات(حسّیات): قضایایی که عقل به آن ها به واسطه ی آن چه با حواس خود آن را درک کرده، حکم می کند. حس بر دو نوع است. حس ظاهری(شامل بینایی و شنوائی و.. .) است. مثلاً «خورشید، پرتوافکن است» حس باطنی که به واسطه ی حس باطن، مورد اذعان واقع می شود که شامل حس مشترک، خیال، واهمه و… می باشد. مثل« علم به داشتن فکر، ترس، درد و…. »[۳۰]

اما علامه مصباح قائل به این هستند که این دو باید از هم تفکیک شوند و هر کدام در یک دسته قرار گیرند. علت هم این است که حسیات، به طور مطلق یقینی نیستند. چون خطای قضایای حسی کم نیستند و ضمانتی برای مطابقت با خارج ندارند و همان طور که بزرگان فلاسفه گفته اند که یقین در مدرکات حسی، جز به وسیله ی برهان ثابت نمی شود، از این رو حس، نقش مقدماتی و ضمنی دارد نه تام. اما وجدانیات چون انعکاس علم حضوری اند، یقینی می باشند. [۳۱]

وجدانیات: قضایای هستند که انعکاس علم حضوری در ذهن می باشند. یعنی نه تنها تصدیق آن ها به واسطه ی علم حضوری است، بلکه تصور طرفین آن ها نیز، از علم حضوری گرفته شده است و حس اصلاً در آن راه ندارد. [۳۲]مثلاً « من ترس دارم»

مجربات: قضایایی هستند که نفس در اثر تکرار مشاهدات، حکمی راسخ را در مورد چیزی پیدا کند. منشأ این حکم نیز، استقراء ناقص مبتنی بر علت می باشد که با تکرار مشاهدات ایجاد شده است. [۳۳]

این قسم مبتنی بر یک قیاس مرکب است (استثنائی – اقترانی) که بدین شرح است:

استثنائی: «اگر پیدایش این امر تصادفی باشد و نه به خاطر علتی است که آن را ایجاب کرده است، در این صورت این اثر به طور همیشگی و مستمر تحقق نمی یافت.(مقدمه خارجی) اما این اثر مستمراً تکرار شده است. درنتیجه حصول این اثر تصادفی نیست، بلکه به خاطر علتی است که آن را ایجاب کرده است. »

بعضی به جای استفاده از این مقدمه ی خارجی برای رفع اتهام از ایرادات علامه مصباح، از قضیه ی «حکم الامثال فی ما یجوز و فی مالا یجوز واحد» استفاده می کنند که ایشان ایراداتی را به این نوع از استدلال را بیان می کنند. ۳۴

اقترانی: «پیدایش این اثر معلول یک علت است. هر معلول، محال است از علت خود جدا شود. درنتیجه این اثر محال است از علت خود جدا شود. »[۳۴]

دو دسته ایراد به این نوع از یقینیات وارد شده است. گروهی اصل کاشفیت از واقع این نوع را زیر سوأل برده اند و بیان کرده اند که مجربات ظن آور است نه علم آور و گروهی نیز بداهت آن ها را نیز