پاورپوینت کامل قهرمان سازی از شاهان ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قهرمان سازی از شاهان ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قهرمان سازی از شاهان ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قهرمان سازی از شاهان ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

یکی از نظریات در باب حوادث و جریان های تاریخی نظریه قهرمان و شخصیت در تاریخ می باشد. این نظریه در جاهایی با تبیین های تاریخی علی و معلولی، فردگرایی در تاریخ، دیدگاه مشیت الهی و غیره پیوند می یابد. نخستین کسی که شیفتگی خاصی به نقش قهرمان یا شخصیت در تاریخ داشت، توماس کارلایل مورخ انگلیسی (۱۸۸۱ ـ ۱۷۹۵ م) بود که این جریان را تحت تأثیر افکار فلسفی فیخته آلمانی (۱۸۱۴ ـ ۱۷۶۲ م) به دست آورد.

به عقیده کارلایل تاریخ چیزی جز شرح احوال قهرمانان و مشاهیر نیست، همچنین قهرمان واقعی فرستاده ای بود که از قلمرو اسرار نامحدود ـ مشیت الهی ـ به دنیا گسیل شده است و عامه مردم باید از وی پیروی کنند. از طرفداران دیگر نظریه قهرمان در تاریخ کورت برایزیگ ـ مورخ آلمانی (۱۹۴۰ ـ ۱۸۶۶ م) بود که در کتاب خود کوشید نشان دهد که تمام نهضتهای تازه را نیروی خلاقه افراد و شخصیتها به وجود می آورد. اصولاً قهرمان سازی پدیده ای است که ساخته اراده بشر است و در تاریخ قطعیت ندارد، اما نقش شخصیتها و افراد بزرگ در بهره برداری از فرصت ها را نمی توان نادیده انگاشت، چرا که نادیده گرفتن آن به معنی جبر و نفی اراده انسان است. در این مقاله سعی شده است موضوع قهرمان سازی در تاریخ ایران باستان نوشته حسن پیر نیا ارزیابی گردد.

حسن پیرنیا ملقب به مشیر الدوله در اوایل سال ۱۲۵۲ ش در تهران پا به دنیا نهاد، پدرش میرزا نصرالله خان مشیرالدوله نائینی از اعاظم رجال عصر قاجاریه بود. پیرنیا تحصیلات مقدماتی فارسی و عربی را از معلمین سرخانه فراگرفت. هنگامی که بیش از هفده سال نداشت برای تحصیل عازم روسیه شد و تحصیلات حقوقی را در دانشکده حقوق مسکو به پایان برد و پس از اتمام تحصیل به سمت وابسته سفارت ایران در پترزبورگ تعیین شد. مشیرالدوله در کابینه های مختلف پستهایی چون وزارت عدلیه، وزارت خارجه، وزارت تجارت، وزارت پست و تلگراف و علوم و اوقاف را به عهده گرفت. زندگانی سیاسی مشیرالدوله در سال ۱۳۴۵ ق / ۱۳۰۵ ش پایان یافت.

پیرنیا پس از آنکه به میل یا اکراه دستش از کارهای دولتی کوتاه شد به تألیف کتابی به نام ایران باستانی پرداخت و آن را در سال ۱۳۰۶ ش چاپ کرد. این کتاب شامل وقایع ایران در عصر تمدن های ایلام، بابل، آشور، ماد تا ساسانیان است. مؤلف در این کتاب تنها به ذکر وقایع و حوادث تاریخی و شمردن نام پادشاهان و بزرگان اکتفا نکرده، بلکه به قول خود او، قصدش «نمایاندن ایران قدیم است به طوریکه بوده»…

از لابه لای نوشته های پیرنیا می توان یک خط و گرایش فکری فلسفی را دریافت و آن توجه بیش از حد به شخصیت های باستانی ایران به خصوص از دوره هخامنشیان به بعد می باشد. وی بیشتر اعمال و کارها را مدیون ذوق، اندیشه و عملکرد این پادشاهان می داند، به طوری که بدون آنها این اعمال و کارها صورت نمی پذیرند.

پیرنیا با ستایش پادشاهانی چون کوروش و داریوش و دفاع از اقداماتشان در شمار پیروان «قهرمان سازی» در تاریخ قرار می گیرد، برای نمونه در خصوص تسخیر لیدیه توسط کوروش و افسانه سوزاندن کرزوس توسط وی اظهار می دارد که این امر صحیح نیست چون: «کوروش در کلیه موارد نسبت به پادشاهان مغلوب، رئوف و مهربان بود.» در عنوان دیگری با عنوان «قضاوت درباره کوروش» از قول اسکاریگر می نویسد: «هیچگاه قبل از کوروش چنین دولت بزرگی به وجود نیامده بود، عظمت شخصی را که چنین دولت بزرگی تأسیس کرد ما فقط از سایه ای که او در تاریخ انداخته است می توانیم بسنجیم.»

بدین ترتیب پیرنیا پیشرفت سیاسی ایران در آغاز عهد هخامنشی و گسترش قلمرو آن سلسله را به شخص کوروش منسوب می دارد و عوامل دیگر را نادیده می انگارد، گویی خود کوروش به تنهایی این پیشرفتها را برای دولتش به ارمغان آورده است. وی در ادامه نه تنها در مسائل سیاسی و اجتماعی به نقش بی مانند کوروش در تحولات اشاره می کند بلکه به لحاظ معنوی نیز او را شاهی با عزم و جزم، عاقل و رئوف معرفی می نماید. به نظر می رسد پیرنیا در میان شخصیتها و قهرمانان کتابش به کوروش بیش از دیگران اهمیت می دهد و می خواهد به نوعی او را یک ابرقهرمان معرفی نماید. وی در تعریفی دیگر از کوروش اظهار می دارد: وی از عناوین و القاب مطنطن که سلاطین هخامنشی و ساسانی معمول کردند احتراز داشته و در کتیبه هایش تنها این عبارات ساده دیده می شوند: «من کوروش شاه هخامنشی هستم، یا من کوروش شاه ممالکم.»

قهرمان دیگری که پیرنیا در کتابش به آن اشاره دارد و او را ستایش می کند داریوش اول هخامنشی (۵۲۱ ـ ۴۸۶ ق. م) است که همه جا او را با عنوان بزرگ خطاب می کند. وی تجدید پادشاهی هخامنشی و ایجاد تشکیلات نوین که مایه اقتباس اشخاص و دولتهای بعدی گردید را به داریوش نسبت می دهد و دوران پادشاهی وی را اوج عظمت هخامنشیان می شمارد. در ادامه مطالب نقش اسکندر مقدونی در فروپاشی هخامنشیان مد نظر قرار می گیرد.

هر چند به واسطه فتوحاتش او بزرگ شمرده می شود اما در زمینه ایجاد تشکیلات از داریوش پایین تر قرار می گیرد، چون با مرگ اسکندر امپراطوری او یکباره رو به زوال می رود. اما حکومت هخامنشی پس از مرگ داریوش تقریباً دو قرن پابرجاست. شخصیت پردازی و قهرمان ستایی پیرنیا نسبت به ساسانیان نیز در خور توجه است.

او وجود دو پادشاه نخستین سلسله یعنی اردشیر و شاپور اول را خوشبختی سلسله ساسانیان می داند که این حکومت را در انظار عالم، بزرگ و مبانی دولت را محکم نمودند. در اینجا باید اشاره کرد هر چند بنیانگذاران حکومتها در ایران نقش مهم و سترگی در بنای سلسله ها داشتند، اما تمام اقدامات و پیشرفتها را به یکباره نمی توان به آنها منسوب داشت از یک طرف ما در طول دوران های مختلف یک قهرمان نداریم، چون شخصیت ها و افراد بزرگی نقش آفرین بوده اند. به طور نمونه اردشیر بابکان سلسله ساسانی را بنیان گذارد و شاپور اول آن را استحکام بخشید ولیکن از نقش و شخصیت قدرتمند دیگری چون شاپور ذوالاکتاف نمی توان غافل بود چنانکه