پاورپوینت کامل آوارگی، فریاد و درد ۶۰ ساله ملت فلسطین ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آوارگی، فریاد و درد ۶۰ ساله ملت فلسطین ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آوارگی، فریاد و درد ۶۰ ساله ملت فلسطین ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آوارگی، فریاد و درد ۶۰ ساله ملت فلسطین ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

از ۱۹۴۷ که گروههای تروریستی وابسته به آژانس های صهیونیستی کار ترور و قتل عام و تاراندن ملت فلسطین را با هدف فراهم ساختن زمینه های تأسیس اسرائیل تشدید کردند تا امروز، ۶۰ سال از سابقه آوارگی این ملت ستمدیده می گذرد.

از آغاز شکل گیری پدیده آوارگی، فلسطینیان در کشورهای مختلف به ویژه در بلاد همسایه در شرایط غربت توأم با رنج و سختی روزگار خود را سپری می کنند. در این بحث قبل از شرح ماجرا ابتدا باید تعریفی از آواره فلسطینی ارائه دهیم. آنروا یا «آژانس امداد و اشتغال آوارگان فلسطینی سازمان ملل متحد» که طی قطعنامه ۳۰۲ مصوب ۸ دسامبر ۱۹۴۹ تأسیس گردید آواره فلسطینی را اینگونه تعریف می کند:

آواره فلسطینی شخصی است که دقیقاً قبل از سال ۱۹۴۸ برای مدتی بیش از دو سال، فلسطین محل اقامت مستمر وی بوده و طی منازعه صورت گرفته، از وطن خود رانده و محل کسب، روزی و درآمد خود را از دست داده باشد.

آوارگان در تاریخ سیاسی فلسطین از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بوده اند. به طوری که همه ساله در مذاکرات سیاسی یکی از عوامل چالش زا برای تداوم گفتگوها تلقی می شود. همچنین برای حل این مسأله راه حلهای مختلفی پیشنهاد می شود که بعضی از آنها معقول و منصفانه و بعضی نیز صرفاً یک مصلحت اندیشی سیاسی تلقی می شود.

از جمله راه حلهایی که برای این منظور پیشنهاد می گردد، بازگشت پناهندگان به سرزمین و موطن اصلی خود، تشکیل دولت فلسطینی به عنوان مکانی که بتوان به این گروه سامان داده و تابعیت فلسطینی اعطاء کند، پرداخت غرامت به پناهندگان در مقابل صرف نظر کردن از بازگشت و تجدید اسکان پناهجویان. لیکن با عنایت به اینکه این پناهندگان درکشورهایی که هم اکنون زندگی می کنند مورد پذیرش نیستند، لذا اسکان آنها در آن کشورها عملی نیست و این مسأله در خصوص پرداخت غرامت نیز صدق می کند.

این بدان جهت است که فلسطینی ها حاضر به دریافت غرامت در مقابل صرف نظر کردن از بازگشت به موطن اصلی خود نیستند. لذا دو مورد بازگشت پناهندگان و تشکیل دولت فلسطینی برای حل مشکل آنها دو گزینه منصفانه است که منطقی هم به نظر می رسد.این بحث بر آن است تا مسأله آوارگان فلسطینی را در سه بخش پراکندگی آوارگان، مشکلات موجود بر سر راه آوارگان و اقدامات سازمان ملل برای بهبود اوضاع این قشر، مورد بحث و تجزیه و تحلیل قرار دهد.

معرفی آنروا

در ۸ دسامبر ۱۹۴۹ (۱۸ آذر ۱۳۲۸) برای بهبود وضعیت اسفناک آوارگان فلسطینی کمیته ای تحت عنوان آژانس امداد و اشغال سازمان ملل متحد در زمینه های آموزش، بهداشت، امداد خدمات اجتماعی و آگاهی از نیاز مستمر آوارگان فلسطینی در همه مناطق تحت پوشش آژانس از جمله کرانه باختری، نوار غزه، اردن، لبنان و سوریه در خاور نزدیک تأسیس شد.

تاریخچه آوارگی

از اواخر قرن نوزدهم که صهیونیسم شکل گرفت، موج مهاجرت یهودیان به فلسطین آغاز و با صدور اعلامیه بالفور در سال ۱۹۱۷ این روند تسریع گردید و در دوران قیمومیت انگلیس بر فلسطین یعنی از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۸، سیاست های بین المللی همسو با صهیونیسم بین الملل و فعالیت گروه های تروریستی هاگانا، پالماخ و اشترن در تثبیت این مهم، مؤثر بودند.

همچنین کشتار دیریاسین که در ۹ و ۱۰ آوریل ۱۹۴۸ روی داد، زمینه های فرار بیشتر فلسطینی ها را فراهم کرد. از جمله اقدامات گروههای ترور برای پاکسازی فلسطینی ها، اجرای طرحی موسوم به طرح D بود که هدف از اجرای آن تخریب روستاهای اعراب، اخراج اعراب و اسکان یهودیان به جای آنها بود. به نحوی که در سال ۱۹۴۸ مجموعه این اقدامات، فرار چند صد هزار فلسطینی را موجب شد.

البته اسراییلی ها مدعی هستند که آوارگان فلسطینی به دلیل عدم درگیر شدن در جنگ، و به دستور کشورهای همسایه عرب با دستوراتی که از رادیو صادر می کردند خارج شدند تا راه برای ورود ارتشهای آزادیبخش عربی به فلسطین باز شود. در مقابل این دیدگاه، اعراب، صدور چنین دستوراتی را انکار کرده و تأکید می کنند که فلسطینی ها تحت فشار بیرون رانده شدند.

به طور قطع بسیاری، از ترس جان فرار می کردند، به ویژه بعد از قتل عام ۲۵۴ نفر روستایی عرب در دیریاسین توسط سازمان ایرگون، مدارکی وجود دارد که اسراییل با پخش شایعات، چنین عکس العملهایی را هم تشویق می کرد. آنچه مسلم است فلسطینی ها در سال ۴۹ ـ ۱۹۴۸ بر اثر زور و فشار اسراییل مجبور به فرار و ترک خانه و کاشانه خود شدند، آنها بر این اعتقاد بودند که خروج آنها موقتی و گذرا است و هرگز باور نداشتند که این آوارگی بیش از نیم قرن به طول خواهد انجامید.

پراکندگی آوارگان فلسطینی

امروزه بیش از چهار میلیون آواره فلسطینی در سراسر جهان وجود دارند که بیشتر آنها در مناطق اشغالی و کشورهای همجوار، در اردوگاههای آنروا به زندگی مشقت بار خود ادامه می دهند. بسیاری از آنها علیرغم تشکیل دولت باصطلاح خودمختار فلسطین، هنوز اجازه بازگشت به سرزمین خود را ندارند. به همین جهت لازم است تا توضیحات مختصری درباره اوضاع و احوال آوارگانی که در کرانه باختری، نوار غزه، اردن، سوریه و لبنان زندگی می کنند ارائه شود تا با وضعیت این آوارگان بیشتر آشنا شویم:

آوارگان در کرانه باختری

در سال ۱۹۴۹ تعداد جمعیت فلسطینی ها در کرانه باختری به ۸۱۷ هزار نفر بالغ می شد، از این تعداد ۳۲۳ هزار نفر از پناهندگانی بودندکه در سال ۱۹۴۸ توسط اسراییل از سرزمین خود بیرون رانده شدند. برغم اینکه میانگین رشد جمعیت، بین پناهندگان فلسطینی در کرانه باختری بسیار بالا بوده است، اما تعداد آنها براساس آماری که آنروا در سال ۱۹۷۰ منتشر کرده است، تنها ۲۷۳ هزار نفر بود. ذکر این نکته ضروری است که کرانه باختری در خلال سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۸ تحت حاکمیت اردن بود، در حالی که آژانس مزبور در ۱۹۷۰ تعداد پناهندگان فلسطینی در اردن را ۵۰۶ هزار نفر ثبت نموده است.

آنروا تا ژوئن ۱۹۶۷ عملیات سرشماری خود در میان آوارگان ساکن در کرانه باختری را به عنوان بخشی لاینفک از میدان عملیاتی خود در اردن به حساب آورده است. تعداد پناهندگان فلسطینی در کرانه ی باختری از سال ۱۹۶۷ به بعد سیر صعودی را طی کرده است، به طوری که تعداد آنها در سال ۲۰۰۰ به ۵۸۳ هزار نفر رسید که این رقم در حدود ۴۰ درصد کل جمعیت کرانه باختری می باشد و طبق آمار آنروا در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳ این تعداد در کرانه باختری به ۹۷۱/۶۵۴ نفر می رسد.همچنین در کرانه باختری ۱۹ اردوگاه وجود دارد که آنروا آنها را به رسمیت شناخته است بیشتر این اردوگاهها پیش از سال ۱۹۵۰ ایجاد شده اند.

آوارگان در نوار غزه

در سال ۱۹۴۸ حدود ۲۰۰ هزار آواره فلسطینی در نوار غزه وجود داشت و در سال ۲۰۰۰ تعداد آوارگان نوار غزه به ۶۲۲/۸۲۴ نفر رسید. که در اردوگاههای دیرالبلاء، المغازی، نصیرات، بریج شاطی (ساحل)، جبالیه، رفح، خان یونس و تعدادی خارج از اردوگاهها زندگی می کنند. همچنین براساس برآورد آنروا در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳ تعداد این آواره ها در نوار غزه بالغ بر ۲۱۱/۹۰۷ نفر گردید.

این گروه نیز در شرایط بسیار سخت از جمله محدودیت مسکن، جمعیت زیاد، محیط زندگی غیر بهداشتی زندگی می کنند، و روز به روز بر مشکلات روزافزون آنها افزوده می شود. اردوگاهها از نظر جمعیت به حالت اشباع کامل درآمده است و همین مسأله باعث کاهش چشمگیر خدمات رفاهی توسط آنروا گردیده است.

آوارگان در سوریه

در سال ۱۹۶۸ حدود ۹۰ هزار آواره فلسطینی وارد سوریه شدند، بیشتر این افراد در پایتخت این کشور متمرکز شده و تعدادی هم به استانهای مختلف سوریه در شمال، جنوب و مرکز این کشور عزیمت نمودند. به دلیل رشد جمعیت بین اقشار مختلف آوارگان فلسطینی، رقم این عده در سال ۲۰۰۰ در سوریه به ۳۷۶۰۰۰ نفر و در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳ نیز به ۶۶۲/۴۰۹ نفر بالغ گردید.

طبق آمار سال ۲۰۰۰ حدود ۶۷ درصد از کل آوارگان فلسطینی موجود در سوریه در دمشق به سر می بردند، در کنار آنها استانهای درعا و حلب با ۸ درصد، و باقی مانده هم در مناطقی زندگی می کنند که وابسته به استان القنیطره است و این وضعیت اکنون نیز به همین منوال است. حدود ۲۰ درصد از کل آوارگان فلسطینی موجود در سوریه در ده اردوگاهی که رسماً از سوی آنروا، به رسمیت شناخته شده، زندگی می کنند. این ده اردوگاه به ترتیب عبارتند از: خان الشیخ، ذوالنون، سبینه، جرمانا،حمص، حما، درعا، الاذقیه، نیرب و عندرات در حلب.

جامعه آوارگان فلسطینی در سوریه را می توان جامعه ای بسیار جوان دانست، زیرا تعداد جمعیت کودکان از بقیه سطوح آن بسیار بیشتر است به نحوی که ۲/۴۳ درصد از جمعیت آوارگان در سال ۲۰۰۰ را افراد زیر ۱۵ سال تشکیل می دادند، که دلیل آن بالا بودن میزان زاد و ولد در میان آوارگان است.

آوارگان در اردن

در سال ۱۹۴۸ حدود ۵۰۰ هزار آواره فلسطینی وارد اردن شدند. به دلیل رشد جمعیت آوارگان فلسطین، در سال ۲۰۰۰ این تعداد به حدود ۵/۱ میلیون نفر رسید که حدود ۴۱ درصد کل پناهندگان به ثبت رسیده در آنروا را تشکیل می داد. در همان زمان حدود ۲۹۶ هزار آواره ی فلسطینی در ۱۳ اردوگاه روزگار می گذراندند و در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳ بر اساس سرشماری آنروا نیز تعداد کل آوارگان به ۷۶۸/۷۱۸/۱ نفر رسیده است. اردوگاههای آوارگان فلسطینی در اردن عبارتند از: اردوگاه اربد، الزرقاء، حطین، الوحدات، الحین، حیفکین، مادبا، الخنه، الحصن، (عزمی المفتی) جرش، سوف، بقاع، و اردوگاه زیزیاد معروف به الطابیه. در حالیکه بقیه آوارگان موجود در اردن، در شهرهای بزرگ به ویژه امان، الزرقا، الوصفیه و اربد زندگی می کنند.

وضعیت آوارگان در اردن به مراتب بهتر از سایر کشورهای میزبان می باشد، چرا که فلسطینی ها در اردن به عنوان تبعه آن کشور از حقوق کامل اجتماعی و سیاسی به عنوان اتباع اردن برخوردارند، زیرا اغلب فلسطینیان ساکن اردن به تابعیت این کشور درآمده اند. علیرغم این، آوارگان فلسطینی ساکن اردن نیز همانند سایر آوارگان فلسطینی ساکن کشورهای دیگر به ویژه در منطقه خاورمیانه، خواهان بازگشت به موطن خود می باشند.

آوارگان در لبنان

در سال ۱۹۴۸ حدود ۱۲۰ هزار آواره فلسطینی وارد لبنان شدند. در فاصله زمانی ۱۹۴۸ تا ۲۰۰۰ این تعداد به ۴۷۲/۳۷۶ آواره فلسطینی افزایش یافته است و در ژوئن سال ۲۰۰۳ مجموع آن آواره ها به ۶۷۹/۳۹۱ نفر بالغ گردید. بیشتر فلسطینیان در لبنان از جمله آوارگانی هستند که از شمال فلسطین به این مناطق گریخته اند و در اردوگاههایی از قبیل برج البراجنه، شتیلا، بارالیاس، عین الحلوه، رشیدیه، تل الزعتر، نهرالبارد، الدعواق، السیبنس و یفل زندگی می کنند.

وضعیت آوارگان فلسطینی موجود در لبنان بسیار اسفناک است. چراکه آنها از زمان حضورشان در این کشور مورد فشارهای عدیده ای از قبیل: سرکوب، بی احترامی، ظلم و ستم قرار گرفته اند. این گونه اعمال در بعضی مواقع به شکل قبیله ای و گاهی نیز توسط افراد صاحب نفوذ در دولت های مخلتف لبنان روا داشته می شود. به نحوی که آنها از پایین ترین سطح زندگی مناسب بی بهره اند و به دلیل ممانعت مسئولین لبنانی از ساخت و ساز و گسترش در اردوگاهها، مجبورند در همان ساختمانهایی زندگی کنند که در سالهای پیش ساخته شده است.

مشکلات موجود بر سر راه آوارگان فلسطینی (زنان و کودکان)

پس از گذشت