پاورپوینت کامل امان از دست انگلیسی ها… ۴۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امان از دست انگلیسی ها… ۴۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امان از دست انگلیسی ها… ۴۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امان از دست انگلیسی ها… ۴۶ اسلاید در PowerPoint :

فریاد روزنامه های ایران از دست انگلیسی ها بلند است. انگلیسی ها از وقتی که دیدند نفوذ روس در ایران دارد نقصان می یابد و ممکن است ایران سر و صورتی گرفته و درصدد پرداختن خانه ی خود از بیگانه برآید بر شدت عملیات خود افزوده و چنان می نماید که حزم و احتیاط معمولی خود را کنار گذاشته و درصدد باشند که از گیرودار این معرکه ی جهانگیر، که هر چه باشد عمر کوتاهی خواهد داشت، استفاده نموده و تا حد مقدور نفوذ خود را درجنوب ایران جایگیر نمایند، که اگر فردا در موقع صلح بنا شد دستشان از مداخله های نامشروع در جنوب ایران کوتاه گردد، اقلاً میخ خوبی در آن سرزمین کوبیده باشند.

برای این مقصود از همان اوایل جنگ در صفحه جنوب ایران شروع به یک رشته عملیاتی نمودند که کم کم دامنه ی آن به ایجاد پلیس جنوب کشید، که در حقیقت ساخلو دادن دسته ی مهم قشون مسلح و منظم انگلیسی است در ایالات جنوب ایران.

انگلیسی ها تا کنون مشغول انجام نقشه ی دیرینه ی خود هستند و آن نقشه عبارت است از تسلط بر خلیج فارس و ایالات مجاور آن، تاریخ دو قرن اخیر، ایالات جنوبی ایران نموداری است از پخت و پزهای سیاسی و نظامی انگلیس در راه اجرای مقصود فوق.

ایران که به قول خود انگلیسیها «جاده ی ملل» است مخوفترین وآسانترین راه حمله به هند است. سیروس (۱۱۴۲ ـ ۱۱۰۶ قبل از هجرت) و اسکندر (۹۵۰ قبل از هجرت) و نادر (۱۱۵۱ ه‍ ) در چندین قرن فاصله از همین راه بر هند تاخته بودند و ناپلئون نیز عبور از همین راه را برای شکست دادن عظمت انگلیس در دیگ کله ی خود می پخت.

انگلیسیها از همان وقتی که با شاه عباس بزرگ همدست شده و پای پرتغالیها را پس از بیشتر از یک قرن تسلط در جزیره ی هرمز (۹۱۳ تا ۱۰۳۲ ه‍ )، در سال ۱۰۳۲ بریدند در خیال دست یافتن به خلیج فارس و سرزمینهای مجاور آن بودند و این مسئله را نوشتجاتی که از آن تاریخ در دست است تأیید می نماید، چنانکه یکی از وکلای معتبر شرکت هند شرقی در موقع عهدنامه با شاه عباس (۱۰۳۰ه‍ ) برای بیرون نمودن پرتغالیها از جزیره ی هرمز که انگلیسیها را در خلیج فارس دارای بعضی حقوق می نمود نوشته: «فتح هرمز برای انگلیس مترتب فایده نمی شود مگر آنکه جزیره ی مذکور بکلی در تصرف انگلیس آید، مخصوصاً که شاه عباس مانع است که ما در هرمز و در سایر بنادر خلیج فارس استحکامات برپا کنیم.»

تا وقتی که پادشاهان صفویه را اقتداری بود، انگلیسیها را میسر نگردید که در ایران قدی علم نمایند و دوره ی قتل و غارت افغان (۱۱۳۵ ـ۱۱۴۳) و جهانگیری نادر (۱۱۴۸ ـ ۱۱۶۰) تقریباً پای آنها از ایران بریده بود، ولی در دوره ی سلطنت کریمخان زند (۱۱۶۲ ـ ۱۱۹۳) از نو پروپائی گرفتند، و فرمانهای تجارتی به دست آوردند و دوباره بازارشان رواجی گرفت، ولی عمده ی پیشرفت سیاست و نفوذ انگلیس را باید در ایران عموماً و در جنوب خصوصاً، از دوره ی پادشاهان قاجاریه دانست، که جلوی سیل روسها را نتواستند بگیرندو لشکرهای اولاد رومانوف به رهنمایی پطرکبیر مانند بهمنهای خزانی و گردبادهای بهاری از دامنه های اورال و دشتهای روسیه به طرف جنوب سرازیر شدند و کم کم تمام صفحات شمالی ایران را از منتهای نقطه ی غربی ماوراء ارس تا بحر خزر و ترکستان فراگرفتند و انگلیسیها را بیش از پیش مضطرب و ملتفت خطری که متوجه هند بود، نمودند.

از همان وقت که پطرکبیر در سال ۱۱۳۵ دربند را که به قول مورخین دروازه ایران است در ساحل غربی بحرخزر تسخیر نموده کم کم بر باکو و گیلان نیز دست یافته بود و در ۱۱۳۸ ضعف و ناتوانی شاه طهماسب دوم صفوی را غنیمت شمرده و با عثمانی عهدنامه ای برای قسمت نمودن ایران می بست و جانشین وی کاترین در سال ۱۱۹۸، در اشرف تجارتخانه برپا می نمود، و خیالات تصرف و تسخیر می پخت، انگلیسیها هراسناک گشته و بر توسعه ی نفوذ خود در ایران به هر ترتیبی که باشد کمر بستند، از اینرو کم کم چه با بهانه ها و دست آویزهای گوناگون و چه به وسیله قراردادها و عهدنامه ها بر اغلب جزایر مهم خلیج فارس و سواحل جنوبی و غربی آن دست یافتند، و یا آنها را در زیر حمایت خود کشیدند، چنانکه مثلاً در سال ۱۲۳۶ به اسم جلوگیری از دزدان دریائی، در جزیره ی قشم ساخلوئی اقامت دادند که کم کم صاحب اختیار جزیره مذکور گردید.

ولی عمده ی پیشرفت نفوذ انگلیسیها را در ایران باید از آن وقتی دانست که ناپلئون را خیال هند به سر افتاد و در ۲۵ صفر ۱۲۳۲ با فتحعلی شاه عهدنامه اتحاد و مودت معروف را بست و با فعالیت مخصوصی شروع به انجام مقصود نمود. انگلیسیها سراسیمه شده و در آن واحد دو سفیر یکی از هند و یکی از انگلستان با هزاران وعده های چرب و نرم به ایران گسیل داشتند و چندان نمودند تا در ۱۲ ذی الحجه ی ۱۲۲۹ عهدنامه ای با ایران بستند که فصل اول بخوبی ترقی ناگهانی فوق العاده ی سیاست انگلیس را در ایران می رساند و فصل مذکور از این قرار است:

«اولیای دولت علیه ی ایران برخورد لازم داشتند که از تاریخ این عهدنامه ی فیروز هر عهد و شرطی که هر یک از دولتهای فرنگ، که با دولت بهیه ی انگریز در حال نزاع و دشمنی باشد بسته اند، باطل و ساقط دانند، لشکر سیار فرنگیان را از حدود متعلقه ی به خاک ایران راه عبور به سمت هندوستان و طرف بنادر هند ندهند و احدی از این طوایف را که قصد هندوستان و دشمنی با دولت بهیه ی انگریز است نگذارند که داخل مملکت ایران شود».

انگلیسیها پس از این نمایش اخیر نمایش تاریخی دیگری که در ایران دادند در سال ۱۲۵۵ ه‍. در موقعی بود که محمد شاه هرات را پس از ۱۰ ماه، که از ۲۳ شعبان ۱۲۵۴ تا ۱۷ جمادی الاخر ۱۲۵۵ باشد، محاصره نموده بود و نزدیک بود شهر تسلیم شود که انگلیسیها در جزیره ی خارک قشون وارد نمودند و محمد شاه را مجبور نمودند که دست از محاصره بردارد.

نیرنگهای انگلیسیها در این موقع نمونه ای است از سیاست و حیله گری آنها وانگهی انگلیسیها در این موقع رسماً نقض عهد نمودند، چنانکه فصل نهم عهدنامه ای که در ۱۲ ذی الحجه ۱۲۲۹ ه‍ با ایران بسته بودند، دلیل این مدعی است و فصل مذکور از این قرار است:

«اگر جنگ و نزاعی فیمابین دولت علیه ی ایران و افغان اتفاق افتد اولیای انگریز را در آن میان کاری نیست و هیچ طرفی را کمک و امداد نخواهند کرد، مگر آنکه به خواهش طرفین واسطه ی صلح گردد.»

خلاصه آنکه در این مورد انگلیسیها موقعی برای آشنا شدن به اوضاع جنوب ایران به دست آوردند ولی آشنائی عمده ی آنها با مردم جنوب ایران چند سالی دیرتر در ۱۲۷۳ به عمل آمد که قشون ناصرالدین شاه در تحت فرمان سلطان مرادمیرزای حسام السلطنه پس از محاصره ی هرات، در ۲۵ صفر سال مزبور، شهر را به تصرف در آورد.

در این موقع باز انگلیسیها به جنوب ایران قشون کشیدند و پس از تصرف جزیره ی خارک قریب پنج هزار قشون در بوشهر پیاده کردند و شهر را در تحت اختیار خود قرار داده و در آن واحد به طرف شمال و مغرب رانده محمره را نیز گرفتند و بالاخره ایران را مجبور به عهدنامه ی ننگین ۸ رجب ۱۲۷۳ ه‍. نمودند که مطابق فصل ششم آن: «اعلیحضرت پادشاه ایران قبول می فرمایند که از هر نوع ادعا به سلطنت شهر و خاک هرات و ممالک افغانستان صرف نظر نموده و هیچ وقت از رؤسای هرات و ممالک افغانستان هیچگ