پاورپوینت کامل تاریخ، علم زنده ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاریخ، علم زنده ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاریخ، علم زنده ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاریخ، علم زنده ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

آنان که از علم تاریخ و قاعده ها و فایده های آن به درستی اطلاع ندارند، در بیانی عوامانه، همواره این طعن و کنایه را نسبت به این علم شریف و مفید دارندکه تاریخ به مرده ها می پردازد. تصور چنین اشخاصی آن است که بدین ترتیب، تاریخ فاقد پویایی و کارایی است و لذا مرده است.هر چند چنین اظهار نظری حاکی از بی دانشی گوینده و افق بسته و نگرش محدود او است و نزد هیچ یک از عقلای عالم و صا حبان اندیشه و نظر، چنین قضاوتی دیده نشده است. و لذا اعتبار ندارد و برای بحث و نظر، محل اعتنا نیست. اما چون همواره این خطر وجود داردکه این تصور بعضی را نسبت به درس تاریخ دچار مشکل سازد، در این خصوص توضیحی مختصر داده می شود.

تاریخ در بردارنده دانش ما از گذشته است. اما بدون شک تاریخ به تمامی گذشته نمی پردازد. از تمامی گذشته همواره بخشی از آن مورد توجه مورخ قرار می گیرد و بسا که مورخی دیگر، بخشی دیگر را مد نظر قرار دهد. هیچ مورخی نمی تواند ادعا کند که تمامی گذشته را ثبت و ضبط کرده است، زیرا اصولاً چنین امری محال است. لذا گزینش از میان رخدادهای گذشته، امری حتمی است. این سنجش و گزینش محدود و منحصر به منابع دست اول تاریخی که رویدادها را ثبت و ضبط می نماید نیست، بلکه مورخانی که در دنبال می آیند و نظر به منابع دست اول دارند نیز، به سنجش و گزینش درمنابع مقدم دست می زنند.

مردمان هر عصری در رجوع به آثار مورخان، فقط بخشی از تاریخ نوشته ها را که مطلوب و مورد نظر آن ها است، مورد توجه قرار می دهند. ای بسا مردمان عصری گوشه ای از تاریخ نوشته ها را مورد توجه قرار دهند که نسل پیش از آن ها عنایتی بدان نداشته اند. این جریانِ دائمی ادراک مجدد و بازشناسی تاریخ، هیچگاه متوقف نمی شود و همواره پویاو منطبق با شرایط جامعه و خواست هر نسلی، استمرار می یابد.

ایراد کسانی که تاریخ را مرده می پندارند، اگر به گذشته خاموش بشر است ربطی به تاریخنگاری ندارد، کما این که اعمال کنونی بشر نیز، روزی به گذشته سپرده خواهد شد. اما اگر ایراد بر دانش تاریخ است هیچگاه ایستایی و توقف نداشته است. در واقع در ارزیابی رکود یا پویایی تاریخنگاری، نباید به سراغ رخدادهای تاریخی رفت، بلکه باید به سراغ مورخان و مطالعه کنندگان تاریخ رفت. این بخش از دانش تاریخی، یعنی فاعلان شناسایی آن، اصل و اساس تاریخ را تشکیل می دهند، زیرا هم خود بخشی از تاریخند و هم مطالعه کننده آن، رابطه پیچیده و توأم با ظرافت و باریک بینی که در این جا پیش می آید، برای عوام قابل درک و تشخیص نیست و کسانی که به تاریخ عنوان مرده می دهند، از همین گروه هستند

درک اینان از تاریخ استاد و سطحی است، در حالی که ادارک تاریخ مستلزم نگرشی پویا از پدیده ای پویا است و این فرایند ساده ای نیست و در مقام تحلیل نظری، بسیار پیچیده خواهد بود.

اگر تعبیر «ادوارد هالت کار»، مورخ انگلیسی را از تعامل رخداد با فاعل شناسایی تاریخ، به گفت و گوی گذشته و حال تعبیر کنیم، این گفت و گو زنده و پویاست، ولی ادراکی بیش از سطحی نگری می خواهد تا دانسته شود. نیز اگر این سخن «کروچه» مورخ ایتالیایی را بپذیریم که می گوید «هر کسی از کرسی معرفتی روزگار خود به تاریخ می نگرد و لذا، تمامی تاریخ در واقع تاریخ زمان حال است»، در می یابیم که تا چه اندازه فعلیت یافتن دانش تاریخ مستلزم پدیده ای به نام انسان، آن هم انسان اندیشمند و به خصوص انسان مورخ است.گذشته تاریخی بدون مورخ و به طور کلی انسان زنده، نه موجودیت می یابد و نه درک می شود، لذا در ارزیابی دانش تاریخی هر عصر باید به مردمان آن عصر نگریست.

بر این اساس موقعیت علم تاریخ در هر عصروابسته به موقعیت فرهنگی و علمی آن عصر است. این سخن بدان معناست که تلقی مردمان از گذشته در واقع بازگو کننده تعبیر و تفسیر و معنایی است که از خود دارند. اگر ملتی خود را زنده می داند، چگونه ممکن است در تاریخ به امری توجه کند که در اساس مرده است، هیچ خاصیتی ندارد، و هیچ فایده ای هم بر شناخت آن مترتب نیست؟ اصولاً چنین امری حتی قابل تصور هم نیست، مگر برای مردم و فرهنگی که در فضای گذشته زندگی می کنند، برای گذشته و به خاطر گذشته نفس می کشند و اصولاً در حال زندگی نمی کنند، بلکه در گذشته به سر می برند.