پاورپوینت کامل بازگشت فوکو از هایدگر به نیچه ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازگشت فوکو از هایدگر به نیچه ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازگشت فوکو از هایدگر به نیچه ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازگشت فوکو از هایدگر به نیچه ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

دهه ۷۰ در تفکر فوکو دهه خاصی بود، زیرا اصطلاح تبارشناسی را در این دهه وارد فلسفه می‌کند. ورود اصطلاح تبارشناسی در زبان فوکو به یک معنا نشانه زبان نیچه است.او با این اصطلاح از وجهی، تفکر خود را از تفکر رایج زمانه یعنی فنومنولوژی غالب (پدیدارشناسی) و هرمنوتیک (تفکر هایدگر) جدا می‌کند. در واقع نظر او به رابطه میان دانش و قدرت معطوف می‌شود

دهه ۷۰ در تفکر فوکو دهه خاصی بود، زیرا اصطلاح تبارشناسی را در این دهه وارد فلسفه می‌کند. ورود اصطلاح تبارشناسی در زبان فوکو به یک معنا نشانه زبان نیچه است.
او با این اصطلاح از وجهی، تفکر خود را از تفکر رایج زمانه یعنی فنومنولوژی غالب (پدیدارشناسی) و هرمنوتیک (تفکر هایدگر) جدا می‌کند. در واقع نظر او به رابطه میان دانش و قدرت معطوف می‌شود. تبارشناسی در واقع بیان هرگونه رابطه در جامعه است. بیان این است که همه رابطه‌ها در جامعه، استراتژیک و معطوف به قدرت است. از طرفی تبارشناسی آشکارکردن شأن تاریخی تفکر و مناسبت تفکر با زمان و مکان است. در واقع، نقد هرگونه الزامی فراتر از تاریخ است. مختصر آنکه در تبارشناسی فوکو به تفسیری از قدرت و دانش و حقیقت دست پیدا می‌کنیم. فوکو در مصاحبه‌ای که در ۲۹ ماه می سال ۱۹۸۴، یعنی کمی قبل از فوتش انجام داد، چنین گفت: «از نظر من هایدگر همیشه اندیشمند مهمی بوده است. در سال‌های ۱۹۵۱ یا ۵۲ خواندن آثار هایدگر را آغاز کردم و در سال‌های ۵۲ یا ۵۳ به مطالعه آثار نیچه پرداختم. هنوز هم یادداشت‌هایم بر نوشته‌های هایدگر را در اختیار دارم. سیر و سلوک فلسفی من سخت از اندیشه هایدگر تاثیر گرفته است. اما باید اعتراف کنم نیچه تاثیر عمیق‌تری بر من گذاشته است. اگر با اندیشه‌های هایدگر آشنا نشده بودم، موفق به مطالعه آثار نیچه نمی‌شدم.» گفتم که با تولد اصطلاح تبارشناسی، نیچه در تفکر فوکو حضور پیدا می‌کند. این سوق و التفات به جانب نیچه در این نقل قول ملاحظه می‌شود.

در این نقل قول آمده است: «حقیقت، نه پاداش جان‌های آزاده و نه امتیاز کسانی است که موفق به رهایی خود شده‌اند. حقیقت به این جهان تعلق دارد و فقط به یُمن شکل‌های گوناگون الزام و اجبار تولید می‌شود. حقیقت، تولید می‌شود. حقیقت باعث پیدایش اثرات عادی قدرت است. هر جامعه‌ای، رژیم ویژه خود را از حقیقت دارد. یعنی نوع گفتمان و دیسکورسی که در مقام حقیقت پذیرفته می‌شود و عمل می‌کند. (موثر است) حقیقت نیز مانند سربرگ تولید می‌شود.»

حقیقتی که تولید می‌شود به وجه بسیار بارزی جداشدن از تفکر هایدگر است. در تفکر هایدگر، تفکر تولیدشدنی نیست. نزد همه اقوام شرقی و یونانیان باستان، حقیقت نوعی انکشاف بوده است. هایدگر توجه ما را به نقشی که یونانی‌ها برای حقیقت به کار می‌بردند معطوف می‌دارد: نامستوری و ناپوشیدگی. یونانیان در واقع این امر را نبود حجاب، انکشاف حجاب و مرتفع شدن حجاب می‌دانند یعنی وقتی که چیزی به عرصه ناپوشیدگی و نامستوری می‌آید. از کجا به عرصه ناپوشیدگی و نامستوری می‌آید؟ از پوشیدگی و مستوری. بنابراین باید در حقیقت مستوری تامل کرد. هایدگر در رساله «شواهد اثر هنری»، برای پوشیدگی دو معنا ذکر می‌کند که از آن به پوشیدگی مضاعف یاد می‌کند. که حقیقت؛ برآمدن از این پوشیدگی مضاعف است. در نقدهای انگلیسی یک بخش از این پوشیدگی را به انطباق تعبیر می‌کنند. به بیان دیگر، حقیقت که پوشیدگی ناپوشیدگی است، حقیقت وجود است. اینکه خود وجود و هستی چیست، هایدگر درباره آن بحثی نمی‌کند. همه سخن هایدگر در مورد حقیقت، ناپوشیدگی و نامستوری است. آنچه در این ناپوشیدگی به ظهور می‌رسد، خود هستی است. خود هستی است که ظهور کرده و به عرصه ناپوشیدگی می‌آید و با همین ظهور خودش مختفی می‌شود و در پرده خفا می‌رود. یعنی آن حجابی که هستی را مختفی کرده، خود ظهور هستی است.

این معنا در معارف اسلامی- عرفانی ما هم دیده می‌شود: «منزه است او که وجه او هیچ حجابی ندارد مگر ظهورش.» یعنی ظهور او در عرصه روشنی و پدید آمدن اشیا، خود موجب خفائش می‌شود. این پوشیدگی‌‌ای است که هایدگر می‌گوید. از این معناست که ناپوشیدگی حاصل می‌شود. به بیان دیگر هایدگر سخن از یک کشمکش، تنازع و ستیز می‌کند که از آن به ستیزه اساسی و بنیادین میان ظهور و خفا یاد می‌شود. میان مستوری و نامستوری. این نزاع و کشمکش در ذات حقیقت خانه دارد. بنابراین تحقق حقیقت ی