پاورپوینت کامل بر سر دو راهی ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بر سر دو راهی ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بر سر دو راهی ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بر سر دو راهی ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

اظهارنظرهای پرشماری که از ۲۵ خرداد و ساعاتی پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری از زبان اهالی سیاست در ایران شنیده شده، با نادیده گرفتن تفاوت‌هایی جزئی، تقریبا حاوی این مضمون مشترک بوده است: «انتخاب دکتر حسن روحانی به ریاست‌جمهوری ایران، محصول توافقی ملی برای فائق آمدن بر مشکلاتِ پرشمار کشور است.

اظهارنظرهای پرشماری که از ۲۵ خرداد و ساعاتی پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری از زبان اهالی سیاست در ایران شنیده شده، با نادیده گرفتن تفاوت‌هایی جزئی، تقریبا حاوی این مضمون مشترک بوده است: «انتخاب دکتر حسن روحانی به ریاست‌جمهوری ایران، محصول توافقی ملی برای فائق آمدن بر مشکلاتِ پرشمار کشور است. ویژگی مشترک رای‌دهندگان به ایشان، فارغ از گرایش‌های سیاسی اعتدالی و اصلاح‌طلبی و اصولگرایی و ارزشمداری و امثالهم این است که می‌خواهند قوه مجریه کشورشان عرصه تخصیص بهینه منابع در حوزه‌های اقتصاد و سیاست و فرهنگ باشد.»
این سخنان در وهله نخست و به‌ویژه ادای آنها بر زبان کسانی که از پیروزی روحانی خرسندند، معنایی روشن و آشکار دارد: حامیان رئیس‌جمهور امیدوارند دولتِ برآمده از ائتلافِ گسترده، چاره‌ساز مشکلات کشور شود. این سخنان، از این منظر، شاید اهمیت چندانی نداشته باشد؛ زیرا وقتی ائتلافی از نیروهای سیاسی نزدیک به هم- و البته دارای اختلاف‌های بنیانی- پیروز می‌شود، طبیعی است که فعالان آن ائتلاف، جهان را از منظر امید بنگرند و از تجسم روزهای خوش آینده، نیرو بگیرند.

اما ژرف‌اندیشی بیشتر در این سخنان و به‌ویژه ادای آن بر زبانِ کسانی که قاعدتا نباید از آمدن روحانی خرسند باشند، معنایی دیگر دارد و البته بسیار مهمتر از گفته‌های حامیانِ رئیس‌جمهور منتخب است. زیرا معنای مضمرِ این سخنان از ابهامی عمیق در رابطه نیروهای سیاسی کشور حکایت دارد و تالی محتوم آن، غلبه عدم شفافیت بر کنش‌های سیاسی است.

اگر این قاعد مشهور و عمومیت‌یافت سیاست را بپذیریم که روابط گروه‌های اجتماعی در قاب جامعه سیاسی، مبتنی بر یکی از کردارهای سه‌گانه «همکاری، رقابت، خصومت» است، با این پرسش مواجه می‌شویم که اکنون دولت آتی چگونه می‌تواند این سه نیرو را از هم تشخیص دهد و بینشان آشتی برقرار کند؟

پاسخ اجمالی به این پرسش این است که چنین تشخیصی هرگز به دست نخواهد آمد. یعنی دولت روحانی هرگز این را نخواهد فهمید که مخالفان نسبتا جدی وی در ایام تبلیغات انتخاباتی که حالا خود را حامی او می‌نمایانند- یا واقعا حامی‌اش شده‌اند- از وی چه انتظاری دارند. این ابهام، روحانی را پاورپوینت کامل بر سر دو راهی ۲۶ اسلاید در PowerPoint مهمی قرار داده است. اگر بخواهد قدرت دولتش را بر حامیان و همکارانِ قطعی‌اش استوار کند، از هدف اجماع ملی که جانمایه برنامه‌های انتخاباتی‌اش بوده است، دور می‌شود؛ و اگر دامنه ائتلاف را فراخ‌تر کند، خانه سیاسی‌اش به علت همنشینی همکاران و رقیبان و –احیانا- دشمنان، ناامن می‌شود.

بنابراین، کابینه روحانی به هر طریقه‌ای که چیده شود، پرسش در باب نسبت نیروهای سیاسی، به قوت خود باقی خواهد ماند و احتمالا در تمام دوران ریاست‌جمهوری‌اش بر همه برنامه‌های دولت سایه خواهد انداخت. معمایی که پیش روی روحانی است، همان معمای دیرینه «مدیریت منافع معارض» است که همه دولت‌های پیشین نیز با آن دست و پنجه نرم کرده‌اند و تقریبا کسی از این میدان، کامیاب بیرون نیامده است: کابینه جنگ، محل ائتلاف انقلابیون و اوج آمیختگی سیاست و جامعه در ایران بود. آمیختگی سیاست و جامعه در ایران، امری ممدوح و مثبت انگاشته می‌شد و البته هنوز هم می‌شود.

نتیجه بلافصل این آمیختگی، رجحان وظیفه بر حق است و طرفِ اجتماعی این شراکت یعنی مردم زیر ذمه وفاداری به طرفِ سیاسی شراکت یعنی دولت قرار دارد. از این بابت، کابینه جنگ نماد وجدان انقلابی و همپوشانی تقریبا مطلق سیاست و جامعه یا به تعبیر دیگر، معاضدت قدرت سیاسی و جامعه مدنی بود. چنین فضایی به دولت امکان می‌داد فارغ از دغدغه افکار عمومی، نیرویش را صرف کشاکش‌های درون سراپرده کند.

از