پاورپوینت کامل به مناسبت خاموشی احمد محمود ۴۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل به مناسبت خاموشی احمد محمود ۴۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل به مناسبت خاموشی احمد محمود ۴۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل به مناسبت خاموشی احمد محمود ۴۹ اسلاید در PowerPoint :

احمد محمود یک واقع‌گرا نویس صادق بود. با عناصری از نبوغ گاه گزارش گونه می‌نوشت و گاه به ادبیتِ ادبیات نزدیک می‌شد. صاحب نوعی از احساس قصه‌گویی بود که بسیاری از نویسندگان امروز ایران یا فاقد آن هستند یا مردودش دانسته‌اند. نوعی احساسِ خالص که هر نویسنده‌ی تثبیت‌شده‌ای به طور حسی یا غریزی آن را می‌شناسد و گاه با بکار گیری آن مشکل دارد.

احمد محمود یک واقع‌گرا نویس صادق بود. با عناصری از نبوغ گاه گزارش گونه می‌نوشت و گاه به ادبیتِ ادبیات نزدیک می‌شد. صاحب نوعی از احساس قصه‌گویی بود که بسیاری از نویسندگان امروز ایران یا فاقد آن هستند یا مردودش دانسته‌اند. نوعی احساسِ خالص که هر نویسنده‌ی تثبیت‌شده‌ای به طور حسی یا غریزی آن را می‌شناسد و گاه با بکار گیری آن مشکل دارد.

احمد محمود بیشتر از هر نویسنده‌ی معاصر ایرانی به احساسات اساسی (اعم از شادی و غم) دسترسی داشت. گاه سئوال برانگیز بوده است که چرا احساسات او فرم ادبی پیشرفته‌تری نیافته است؟ این پرسشی اساسی است. هنر او ممکن است خیلی طبیعی باشد اما فاخر نیست. احمد محمود گاهی ادراکات خود را با انبوهی از لغات منتقل می‌کند و در این گرایش به حجم دچار لغزش می‌شود، ولی عمد تا در جهت بازگویی حقیقت است و نتیجه‌اش اینکه خوانندگانش بی‌واسطه تحت تأثیر لحن شخصیت های داستانی‌اش قرار می‌گیرند. همان طور که هر یک از خوانندگان نخبه، گاه تحت تأثیر زندگی قرار می‌گیرند، اما بعد می‌گویند که این نوشته‌ها تکه‌هایی از زندگی هستند و بن ابر ادبیات نیستند ولی از خواندن همان رمان‌ها گریزی ندارند.

احمد محمود بدون ریزه‌کاری های بسیار عمیق و یا بهره بری از تکنیک های پیچیده، احساسی را منتقل می‌کند که معمولاً خوانندگان حرفه‌ای آنها را با نویسندگان قرن گذشته مرتبط می‌دانند؛ اما چیزی که احمد محمود را متمایز می‌کند و بر می‌کشد، همان احساس های بی‌واسطه‌ای است که در رمان‌هایش به وفور و به وضوح به چشم می‌خورد. او این عقیده و روش را ساده‌دلانه بکار می‌بست بدون اینکه زحمت تسلط یافتن و ارتقاء به هنر خویش را به خود بدهد. احمد محمود در زندگی واقعی نیز هرگز ژست های روشنفکرانه به خود نگرفت. از مدهای هنری و حتی مجلات روشنفکری و شبه روشنفکری پیروی نکرد. احمد محمود در واقع یک هنرمند طبیعی و خیلی طبیعی بود. من برای سادگی هنر او احترام فراوانی قائل هستم و معتقدم که ارزش آن بیشتر از خیلی چیزهای دیگری است که به‌عنوان هنر متعالی در رمان‌های مثلاً مدرن ایرانی مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است.

احمد محمودِ مورخ:

احمد محمود داستان‌نویسی مورخ است، گر چه هر نویسنده‌ای به گونه‌ای مورخ زمانه‌ی خویش است. احمد محمود رمان تاریخی با شخصیت‌های برجسته‌ی تاریخی ننوشت، اما به گواهی آثارش، او مورخ تاریخ شفاهی (غیررسمی) نیم‌قرن اخیر ایران است. او هم روی اوضاع و احوال محیطی و فرهنگی و اجتماعی کارگران تمرکز داشت و هم به مسائل اجتماعی فرودستان با دیدی انتقادی می‌پرداخت و همواره به کشمکش های درونی و بیرونی افکار نیروهای ظالم و مظلوم در جامعه توجه نشان می‌داد. نگاهی اجمالی به مضمون و محتوای داستان‌های احمد محمود بیانگر علاقه‌ی او به ثبت تاریخ شفاهی و سرگذشت مردمان کوچه و بازار سرزمین آبا و اجدادی در خطه‌ی جنوب ایران کام لا مشهود است. نگاه کنید به:

* مجموعه داستانِ مول (۱۳۳۸) هر چند موفقیتی را نصیب او نکرد اما سمت و سوی پسند او نسبت به زندگی محرومان و مطرودان جنوب کشور را نشان می‌دهد.

* دو مجموعه داستانِ دریا هنوز آرام است (۱۳۳۹) و بیهودگی (۱۳۴۱) هر چند آمیخته به نگاه بدبینانه‌ی صادق هدایت و صادق چوبک و بدبینی رایج در دوره‌ی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ نوشته می‌شود اما کماکان حاوی نگاه خاص روایتگری او به حوادث جنوب کشور است.

* مجموعه داستانِ زائری زیر باران (۱۳۴۷) از منظری تازه به توصیف فضای طبیعی و اجتماعی جنوب ایران و عمق رنج مردمِ آن منطقه می‌پردازد.

* مجموعه داستان غریبه و پسرکِ بومی (۱۳۵۰) با استفاده از امکان ادبی نهفته در نحوه‌ی روایت کودکان، احمد محمود قادر می‌شود کشف نفت و ورود خارجی‌ها و گسترش مونتاژ در صنعت کشور را بخو بی‌نشان دهد.

* رمان همسایه‌ها (۱۳۵۳) مراحل رشد و آگاهی جسمی و روحی نوجوانی بنام خالد را طی سال های ملی شدن نفت ایران و فعالیت های حزبی در دهه‌ی ۱۳۲۰ را بازآفرینی می‌کند. در این رمان شخصیت‌پردازی استادانه، دقت در ریزه‌کاری های داستان، مطابقت گفتارها با هویت گویندگان، احتراز از درازگویی و سرانجام دل مشغولی دائمی با سیاست و زندان و شکنجه و مسائل پیرامون ساواک و ساواکی‌ها با توصیفی دقیق و مبتنی بر تجربه‌ی شخصی نویسنده صورت می‌گیرد.

* رمانِ داستان ِ یک شهر (۱۳۶۰) قادر می‌شود حوادث و پیامدهای کودتای سال ۱۳۳۲ را در تهران و بندرلنگه به تصویر بکشد و بیانگر شکست سیاسی و روحی – روانی یک نسل بشود. این رمان را می‌توان تک مله ای بر رمانِ خوب همسایه‌ها بشمار آورد.

* رمانِ زمین سوخته (۱۳۶۱) از نخستین گزارش های ادبی در باره‌ی جنگ ایران و عراق تلقی می‌شود و خود از جهت توصیف فضای دو سال نخست جنگ بیشتر ارزش تاریخی دارد تا ادبی.

* مجموعه داستانِ دیدار (۱۳۶۸) در مجموع پیرامون تحول شخصیت‌هایی است که واخوردگی و رخوت را از وجود خود دور می‌کنند و طی تلاشی رنج بار به آگاهی تازه‌ای می‌رسند. داستانِ «دیدار» این مجموعه تکان دهنده است. از اندوه پیرزنی سخن می‌گوید که هیچ دوست و آشنا و خویشاوندی نمی‌یابد و هم صحبتی ندارد.

* مجموعه‌ی قصه‌ی آشنا (۱۳۷۰) جنوب آسیب‌دیده بر اثر جنگ را بخو بی توصیف می‌کند و به کشمکش های درونی انسان های سرگشته‌ای می‌پردازد که می‌کوشند با حفظ غرور زخم‌خورده‌ی خود اسیر مقتضیات زمانه‌ی خود نشوند. محور داستان‌های این مجموعه نیز اغلب حول ویرانی و مرگ می‌گردند و نگاهی عمیق دارند به وضع آوارگانی که پس از پایان جنگ به موطن خود (جنوب کشور) بازمی‌گردند.

* رمانِ مدارِ صفر درجه (۱۳۷۲) چگونگی در گیر شدن اعضای یک خانواده در ماجراهای سیاسی و رخدادهای سال های منتهی به ۱۳۵۷ را نشان می‌دهد.

* رمانِ آدمِ زنده (۱۳۷۶) داستانی است در باره‌ی وضعیت مردم عراق در دوران جنگ با ایران که به‌صورت ترجمه از عربی ارائه شده است که بعدها کاشف به عمل آمد که نویسنده‌ی آن احمد محمود است.

* رمانِ درختِ انجیر ِ معابد (۱۳۷۹) با تمثیلی کردن ماجرایی واقعی به توصیف سرگشتگی جامعه‌ای می‌پردازد که با وجود کسب جلوه‌های نوگرایی در اصل متحول نشده است. درخت انجیر معابد شاید از نظر احمد محمود پاسخی باشد به آن دسته از خوانندگانِ حرفه‌ای که در آثار او دنبال شگردهای فرمی و طرح مسائل درونی آدم‌ها می‌گشتند و دنبال ادبیت ادبیات بودند.

با نگاهی اجمالی به مضامینی که احمد محمود طی چهل و سه سال نویسندگی به آن پرداخته است این حقیقت آشکار می‌شود که او جز به طرح مسائل معیشتی، اجتماعی و سیاسی و بیان فقر منطقه‌ی جنوب، به هیچ یک از دیگر مضامین مطرح در جهان ادبیات داستانی علاقه نشان نداده است.

احمد محمود، صاحب لحنی تکنیکی:

شخصیت هر گوینده‌ای از خلال گفتارش آشکار می‌شود. شیوه‌ی صحبت کردن هر فرد از تفکر، پیشینه‌ی خانوادگی و تربیتی و قرار گرفتن در موقعیت های گوناگون و بسیاری موارد دیگر تأثیر می‌پذیرد. نویسنده با آگاهی به این عوامل تأثیر گذار می‌تواند گفت و گو هایی جذاب و متناسب ارائه دهد که بخشی از آن مربوط می‌شود به لحنی که برای شخصیت‌هایش انتخاب می‌کند.

لحن، شیوه‌ی پرداخت نویسنده نسبت به اثر است