پاورپوینت کامل تاویل در قرآن ۶۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاویل در قرآن ۶۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاویل در قرآن ۶۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاویل در قرآن ۶۲ اسلاید در PowerPoint :

تاویل در لغت عرب به معنى «مآل شىء و سرانجام آن است، گاهى تاویل در مقابل تنزیل به کار مى‌رود و گاهى در مورد متشابه استعمال مى‌شود، بنابراین باید در دو مورد سخن بگوییم. هر یک از دو تاویل براى خود معنى خاصى دارد.

تاویل در لغت عرب به معنى «مآل شىء و سرانجام آن است، گاهى تاویل در مقابل تنزیل به کار مى‌رود و گاهى در مورد متشابه استعمال مى‌شود، بنابراین باید در دو مورد سخن بگوییم. هر یک از دو تاویل براى خود معنى خاصى دارد.

تاویل در مقابل تنزیل

مفاهیم کلى که در قرآن وارد شده، بر دو نوعند؛ گاهى مصادیق روشن و گاهى مصادیق مخفى و پنهان دارند. تطبیق آیه بر مصادیق روشن «تنزیل» آن و تطبیق آن بر مصادیق مخفى و بالاخص مصادیقى که در طول زمان پدید مى‌آیند و در زمان نزول وجود نداشته‌اند، «تاویل» آن است. و به دیگر سخن: تطبیق مفهوم کلى آیه بر مصادیق موجود در زمان نزول آن «تنزیل» و تطبیق آن بر مصادیقى که به مرور زمان پدید مى‌آیند «تاویل» آن مى‌باشد.

استفاده از مباحث اجتماعى قرآن و بهره بردارى مستمر از آن بر این اساس استوار است و هرگز صحیح نیست که در بهره گیرى از قرآن بر مصادیق موجود در عصر نزول آیه یا بر مصادیق واضح اکتفا ورزید.

امام صادق (ع) در حدیثى قرآن را چنین توصیف مى‌کند: «ظهره تنزیله، وبطنه تاویله، منه ما مضى، و منه ما لم یجئ بعد، یجری کما تجری الشمس والقمر۱: برون قرآن «تنزیل» آن و درون آن «تاویل» آن مى‌باشد، قسمتى از تاویل قرآن گذشته و برخى دیگر هنوز نیامده است. قرآن مانند خورشید و ماه در حال جریان مى‌باشد (همان طور که خورشید و ماه در انحصار منطقه اى نیست) همچنین قرآن نیز در انحصار افراد خاصى نمی‌باشد.»

در این حدیث تاویل در مقابل تنزیل وارد شده و تاویل به معنى تطبیق مفاهیم کلى بر افرادى گرفته شده که بخشى از آنها در گذشته بوده و بخشى دیگر در آینده تحقق مى‌پذیرند. امام صادق (ع) در حدیثى مى‌فرماید: «اذا نزلت آیه على رجل ثم مات ذلک الرجل ماتت الآیه من الکتاب؟! و لکنه حی یجری فی من یاتی کما یجری فی من مضى۲:اگر آیه اى درباره کسى نازل گردد آنگاه آن شخص بمیرد (مفاد آیه به صورت قانون کلى باقى مى‌ماند) و اگر با از بین رفتن آن شخص آیه نیز از بین برود، قرآن نیز به تدریج از بین مى‌رود، بلکه قرآن زنده است، درباره آینده همان را حکم مى‌کند که درباره گذشته آن را حکم مى‌کرد.»

تنها این دو حدیث نیست که قرآن در آنها به آفتاب و ماه تشبیه شده است، بلکه در این مورد احادیثى وارد شده که همگى حاکى از آن است که قرآن پیوسته زنده و در هر زمان تر و تازه است و ابداً مندرس وکهنه نمی‌گردد.۳

حیات و تحرک قرآن در سایه همین تاویل در مقابل تنزیل است و هرگز نباید مفاهیم کلى قرآن را در انحصار گروهى دانست، بلکه باید آن را بر آیندگان به نحوى تطبیق کرد که بر گذشتگان تطبیق مى‌شد. قرآن مجید در سوره «رعد» آیه هفتم چنین مى‌فرماید: «انما انت منذر و لکل قوم‌هاد. . . : تو اى پیامبر بیم دهنده اى و براى هر گروهى هدایت کننده اى است.» خود پیامبر گرامى (ص) طبق روایات متواتر جمله «و لکل قوم‌هاد» را بر امیرمؤمنان تطبیق کرد و فرمود: «انا المنذر وعلی الهادی الى امری۴: من بیم دهنده و على هدایت کننده به دستورهاى من است.» به طور مسلم پس از امیرمؤمنان، آیه مصادیقى نیز دارد که به مرور زمان بر آن منطبق مى‌باشد.

بخشى از تحرک و روشنگرى قرآن در این است که به مرور زمان بر مصادیق آن تطبیق گردد، از این جهت امام باقر (ع) فرمود: «رسول الله المنذر، وعلی الهادی، وکل امام‌هاد للقرن الذی هو فیه۵: پیامبر خدا بیم دهنده و على هدایت کننده و هر امام، ‌هادى مردم آن عصرى است که در آن زندگى مى‌کنند.»

یادآور شدیم که مقصود از تاویل در مقابل تنزیل آن رشته از مصادیق آیه یا آیات است که هنگام نزول قرآن نبوده و بعدها تحقق پذیرفته است و اگر هم در زمان نزول وجود داشته، مصداق مخفى بوده و نیاز به تذکر داشته است، اکنون براى هر دو مورد، مثالى را یادآور مى‌شویم:

۱ در جنگ جمل سپاه ‌امام در برابر سپاه پیمان شکن «طلحه» و «زبیر» که بیعت خود را با امام شکستند، قرار گرفت. پیش از آغاز جنگ، امام به مردم بصره چنین خطاب کرد: «مردم بصره آیا از من در داورى ستم دیده‌اید؟آیا در تقسیم مال مرتکب ظلم شده‌ام؟ آیا مالى را بر خود و اهل بیت خود اختصاص داده‌ام و شما را از آن محروم ساخته‌ام؟ آیا حدود الهى را در حق شما اجرا کرده‌ام و درباره دیگران تعطیل کرده‌ام تا به خاطر این امور یا یکى از آنها پیمان خود را با من مى‌شکنید؟» آنان در پاسخ گفتند: «نه، هیچ کدام از این کارها انجام نگرفته است.» در این موقع که‌امام حجت را بر آنان تمام نمود، به تنظیم صفوف سربازان خود پرداخت و این آیه را تلاوت کرد: «وان نکثوا ایمانهم من بعد عهدهم وطعنوا فى دینکم فقاتلوا ائمه الکفر انهم لا ایمان لهم لعلهم ینتهون: اگر آنان سوگندهاى خود را شکستند و به آیین شما طعنه زدند، با سران کفر نبرد کنید. براى آنان پیمانى نیست، شاید آنان باز داشته شوند.» (توبه ر۱۲)

آنگاه‌امام افزود: «به خدایى که دانه را شکافت و انسان را آفرید و محمد را براى نبوت برگزید، آنان مورد این آیه هستند و از روز نزول این آیه با پیمان شکنان نبرد نشده است.» ۶ تطبیق این آیه بر این گروه تاویل آن و بیان مصداقى است که در روز نزول آیه وجود نداشته است.

۲ در روز «صفین» سپاه على (ع) که در میان آنان «عمار یاسر» نیز بود، در برابر سپاه معاویه قرار گرفت. سپاه اسلام با حزب اموى که در راس آنان ابوسفیان و بعد معاویه قرار داشت، دو بار نبرد کرده است:

الف) در زمان رسول گرامى (ص) آنگاه که ابوسفیان نبرد «احزاب»را رهبرى مى‌کرد.

ب) در زمان على بن ابى طالب(ع) که فرزند ابوسفیان زمام امور را به دست گرفت و حزب اموى را به صورت یک حزب زیرزمینى هدایت مى‌کرد. عمار در این جنگ به سپاه معاویه حمله کرد و رجزى خواند که نخستین بیت آن این است:

نحـن ضربناکم على تنزیله

فالیوم نضربکم على تاویله۷

«در گذشته با شما بر اساس تنزیل قرآن نبرد مى‌کردیم و امروز با شما بر اساس تاویل آن نبرد مى‌کنیم.»

در این شعر تاویل در مقابل تنزیل قرار گرفته است و تطبیق آیه (جاهد الکفار) بر حزب اموى که در زمان پیامبر آشکارا کافر بودند، تنزیل قرآن، و تطبیق آن بر آن حزب در زمان على (علیه السلام)که در باطن کافر بودند و تظاهر به اسلام مى‌کردند، تاویل قرآن معرفى شده است. این بیان مى‌رساند که تاویل در مقابل تنزیل جز تطبیق آیه بر مصادیق مخفى یا مصادیقى که پس از نزول آیه تحقق مى‌پذیرد، چیز دیگرى نیست.

پیامبر گرامى(ص) به امیرمؤمنان خطاب مى‌کند و مى‌فرماید: «فتقاتل على تاویل القرآن کما قاتلت على تنزیله ثم تقتل شهیدا تخضب لحیتک من دم راسک۸ : تو بر تاویل قرآن (با ناکثین، قاسطین و مارقین) نبرد مى‌کنى، همچنان که در کنار من با تنزیل آن نبرد کردى، آنگاه محاسن تو با خون سرت خضاب مى‌گردد.»

ملاحظه‌این روایات این مطلب را ثابت می کند که تاویل در برابر تنزیل همان تطبیق مفاهیم و احکام کلى بر مصادیق مخفى و پنهان، و غیر موجود در روز نزول قرآن است. و اگر آن را «تاویل در مقابل تفسیر» بنامیم، بر خلاف ظهور این روایات، نام گذارى کرده‌ایم، بلکه‌ این نوع تاویل، تاویل در مقابل تنزیل است.

تاویل در مورد متشابه

متشابه از مواردى است که تاویل در آنجا به کار مى‌رود و براى تحلیل تاویل متشابه در این مورد ناچاریم به تفسیر متشابه در مقابل محکم بپردازیم. قرآن مجید آیات را به دو قسم تقسیم مى‌کند و مى‌فرماید: «هو الذى انزل علیک الکتاب منه آیات محکمات و اخر متشابهات. . .: اوست که کتاب را بر تو نازل کرد، بخشى از آن محکم و استوار، و قسمتى از آن متشابه است».(آل عمرانر۷)

اکنون باید دید مقصود از این تقسیم چیست؟

دلالت آیات قرآن بر مقاصد خود یکنواخت نیست گاهى دلالت آنها بر معانى خود روشن بوده و شک و تردید برنمى دارد و در نخستین برخورد مفهوم روشن آن وارد ذهن مى‌شود، مانند نصایح حضرت لقمان به فرزند خود، یا سفارشهاى حکیمانه قرآن در سوره اسرا که در آیه‌هاى ۲۲ تا ۳۹ وارد شده است. لقمان در ضمن نصایح خود به فرزندش چنین مى‌گوید: «. . . لا تشرک بالله ان الشرک لظلم عظیم: به خدا شریک قرار مده، شرک بر خدا ستم بزرگى است».(لقمانر۱۳) یا مى‌فرماید: «. . . اقم الصلاه و امر بالمعروف و انه عن المنکر واصبر على ما اصابک. . .: فرزندم نماز بپادار به نیکى‌ها فرمان ده و از بدیها باز دار، و در برابر مصایب بردبار باش.»(لقمانر۱۷)

و همچنین است آیات سوره نحل که به عنوان نمونه یکى را یادآور مى‌شویم: «و قضى ربک الا تعبدوا الا ایاه وبالوالدین احسانا. . . : پروردگار تو فرمان داده است که جز اورا نپرستید و به پدر و مادر نیکى کنید».(اسراءر۲۳) همه‌این آیات، آیات محکم قرآنند که ریشه و ام الکتاب به حساب مى‌آیند.

در این میان، یک رشته آیاتى است که دلالت آنها بر مقصود به روشنى این آیات نیست و در برخورد نخست احتمالات متعددى بر ذهن انسان نقش مى‌بندند، و معنى واقعى در محاق ابهام و تشابه قرار مى‌گیرد، و چون مقصود واقعى به غیر واقعى تشابه پیدا مى‌کند، این آیات را متشابه مى‌خوانند. در اینجا وظیفه افراد واقع گرا این است که ابهام این آیات را از طریق مراجعه به آیات محکم برطرف کنند و تشابه و تردید را از چهره آیه بردارند تا آیه متشابه در پرتو آیات محکم، در عداد محکمات درآیند و این کار از