پاورپوینت کامل اشاره ای به میراث شعاعیان ۶۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اشاره ای به میراث شعاعیان ۶۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اشاره ای به میراث شعاعیان ۶۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اشاره ای به میراث شعاعیان ۶۳ اسلاید در PowerPoint :

مصطفی شعاعیان از جمله مبارزان جنبش چپ ایران در دهه های چهل و پنجاه است که در طول زندگی کوتاه اما پرفراز ونشیب خود درتوضیح وتشریح نظرات خود زمینه های مباحث نظری ، تاریخ معاصر ایران، وقایع منطقه ای وجهانی، هنر وادبیات و … چهار کتاب وبیش از سی مقاله نوشت، برای تحقق هدفها وآرمان هایش تلاش کرد ودر این راه جان باخت؛ با این حال، همواره در حاشیه جنبش چپ بود ودرحاشیه هم ماند. نه در زمانه خود ونه در سال های بعد نظریاتش مورد توجه قرار نگرفت وبه جریان فکری وسیاسی تبدیل نشد.

مصطفی شعاعیان از جمله مبارزان جنبش چپ ایران در دهه های چهل و پنجاه است که در طول زندگی کوتاه اما پرفراز ونشیب خود درتوضیح وتشریح نظرات خود زمینه های مباحث نظری ، تاریخ معاصر ایران، وقایع منطقه ای وجهانی، هنر وادبیات و … چهار کتاب وبیش از سی مقاله نوشت، برای تحقق هدفها وآرمان هایش تلاش کرد ودر این راه جان باخت؛ با این حال، همواره در حاشیه جنبش چپ بود ودرحاشیه هم ماند. نه در زمانه خود ونه در سال های بعد نظریاتش مورد توجه قرار نگرفت وبه جریان فکری وسیاسی تبدیل نشد. این وضعیت پیش از هرچیز ناشی از اندیشه و عمل شعاعیان در سال های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۴ است. در حوزه اندیشه شعاعیان به نقطه نظرهایی رسیده بود و مواضع نظری داشت که مغایر مواضع نظری حاکم بر چپ ایران بود و در عرصه عمل سیاسی و مبارزاتی از خط مشی حاکم بر مبارزه با رژیم شاه تبعیت می کرد و ابتکاری از خود ارائه نکرد تا احتمالا رهروی بیابد.

حوزه اندیشه

ویژگی بارز اندیشه شعاعیان در ذهن پرسشگر و انتقادی او، برخورد غیر جزمی ، مستقل و همراه با اعتماد به نفسش به نظرات و مواضع کلاسیک های مارکسیسم وجنبش جهانی کمونیستی است،وگرنه به گواهی آثارش شناخت و آگاهی او از مارکسیسم و نحله های گوناگون آن مانند بیشترمارکسیست های ایرانی آن دوره ـ بخصوص آنهایی که در ایران و در اختناق دیکتاتوری شاه زندگی می کردند ـ اندک بود .

شعاعیان بر این نظر بود که اساسا آزادی اندیشه ضروری است و نباید از آن هراسید:” طبقه کارگر به درستی می داند که تیرباران کردن مغزها به بهانه زیان بخشی اندیشه ها،خود به سهم خویش گواه درماندگی در برابر منطق نیرومندی است که نیرومندیش از نیروی تاریخی متکامل تر از آن تراویده است و از آنجا که پرولتاریا به استواری استخوانبندی منطق و فرهنگ خود از یکسو و فراز تاریخش از سوی دیگر آگاهی دارد ، پس هرگز از برخورد اندیشه ها هیچ دهشتی ندارد.«بر همین اساس، شعاعیان از نقد اندیشه و عمل دیگران ـ دوست و دشمن ـ ابایی نداشت و خواستار نقد نظراتش از سوی دیگران بود و با اعتماد به نفسی که داشت نه تنها از آن استقبال می کرد بلکه به اصرار خواستار آن بود. زیرا ،براین باور بود که:”انتقاد رفیقانه و دوستانه ،اصولی تر و واجب تر از انتقاد به دشمان خلق است.وگرنه سهل انگاری و چشم پوشی و ماستمالی انتقاد دوستان و بویژه رفقا ،هرچه هست ،عملی کمونیستی نیست و هرچه نیست عملی منحط هست.»(۱)

از نظر شعاعیان مهم ترین آفت های اندیشه و تفکر عبارت است از : جزم اندیشی وعدم برخورد انتقادی ،نقل قول پرستی ،شخص پرستی.

درباره آفت جزم اندیشی که آن را “خواری دهشتناک” می دانست ، می نوشت:«همه کس در نهایت هنرمندی آماده است هزاران بحر طویل غرا درباره اینکه مارکسیزم، شریعتی جامد نیست بنویسد ودکلمه کند و در کمال سخنوری در پیرامون اینکه دیگر مرام ها و همه کیش ها به گوهر خشک و جامدند داد سخن دهند؛ولی همین که در کردار،کسی کوچکترین خرده ای می خواهد به مارکسیزم یا لنینیزم بگیرد بدون درنگ مشت ها گره می شود و قنداقه های تفنگ بالا می آیند و با نیرویی هرچه تمام تر به دهان گوینده کوبیده می شود یعنی که گُه مخور!” حال آنکه ” بنابر گوهر دانش، همواره می توان درباره هر بررسی شک کرد » و این شک شامل همه اندیشه ها و نظرات می شود و استثنا بردار هم نیست .بنابراین «همواره می توان بررسی های مارکس و انگلس و لنین و مائو و دیگران را بر پایه نتایجی که در کردار داده اند و برپایه واقعیات عینی به بررسی نوینی گرفت.»شعاعیان در ریشه یابی علت جزم اندیشی در ایران به “سنت اندیشه کشی” می رسد و در این باره می نویسد: «زندگی و بارآمدن در پهنه ای سرشار از زبونی و توسری خوری های بیشمار استبداد بی پیر،بریدن زبان به کمترین بهانه ،کوبیدن مغز حتی برای شادی و تفریح ،خفه کردن هرگونه اعتراض برای “امنیت”،به گور سپردن هراندیشه نوینی بدین منطق آزادمنشانه که “تورا چه به این غلطا؟!”. سخن کوتاه :فرمانروایی دیرپای خودکامگی پلیدانه شاهنشاهی ارتجاع ـ استعمار برجامعه باعث شده است که حتی پیکارگران با این پدیده ننگین و تباهی بار، خود نیز به آلودگی های آن آلوده باشند.کما اینکه حتی بسی از آنها که می خواهند با این خودکامگی سیاه و تباهی آفرین نیز نبردکنند خود در عین حال با همان شیوه ها با اندیشه ها و اعتراض های نوین ، با اندیشه ها و اعتراض هایی که دلپسندشان نیست روبرو می شوند و می کوشند تا به شیوه های گوناگونی که سراپا پیراسته از هرگونه منطق و دلیل است و در عوض یکپارچه مشت و بهتان و سرنیزه و هوچیگری است ، آنها را به گور سپارند.»

در حقیقت در چنین جوامعی استقلال اندیشه وبرخورد انتقادی امری نادر می شود و جزم اندیشی و نقل قول و شخص پرستی جایگزین تفکر می گردد. شعاعیان درخصوص نقل قول پرستی نزد مارکسیست های ایرانی که از آن به عنوان”آیه پرستی” یاد می کرد، چنین می نویسد:«نمود دیگری از استعمارزدگی مغزی و فرهنگی است که آدمی به جای اینکه آزمون های عینی و خرد ناشی از آن را همچون اصولی ترین افزارهای شناخت خود برگزیند نخست بیاید و کسانی را بمانند پیامبر در دل خود بیاراید و سپس هیچ چیز را نپذیرد و رد نکند مگرآنکه انگ آن پیامبرانی درپای آن خورده باشد که از سوی نیروهای جادویی جهانی در فراسوی همه جهان ها و از ازل برای پیامبری برگزیده شده اند. چنین رفتاری در هر مرام و فلسفه ای ، به هر رو، بنیادی و یا انگیزه داشته باشد راستی را که در مارکسیزم و مرام طبقه کارگر هیچ گونه ، حتی مویرگی را که ندارد پیشکش ،درست ضدآنست.آیه و مارکسیزم از بُن دشمن یکدیگرند.» شعاعیان از مارکسیست های ایرانی انتقاد می کرد که همین تعلق خاطر آنهابه نقل قول پرستی مانع می شود که مستقل بیندیشند و اندیشه و اثری فارغ از نقل قول های متعدد، با ربط و بی ربط را مورد تامل و توجه قرار دهند.در این باره می نوشت:«بسیاری از آنهایی هم که دوست دارند در راه طبقه کارگر ستیزه کنند و مبشر مارکسیزم و آرمان کارگری باشند آیه پرستی را پیشه کرده اند.ولی این کمترین در متن های پیشین[کتاب]انقلاب کوشید که از آیه آوری بپرهیزد؛یعنی برای اثبات اینکه فلان اندیشه کارگری هست یا نیست خود را ناگزیر نکند که یک کامیون سنگ نوشته از گوشه و کنار کتاب های این و آن بیرون کشد و همچون برگه هایی بی چون و چرا به دادگاه ذاوری خواننده پیشکش کند.این کار از بن نکوهیده بوده و هست.»

در مورد “شخص پرستی ” نیز که یکی دیگر از آفت های اندیشه می دانست ،می نوشت:«راستی را که اغلب آیه پرست نیستند،پیامبر پرستند.به چه معنا؟بدین معنا که اغلب سخن بر سر گوهرآرمان یا ایدئولوژی نیست ،سخن برسر آدم معینی با ابعاد فیزیکی و زندگی و خودویژگی های مادی ثابت است.» هرچه آن آدم معین بگوید درست است و چند وچونی هم در نظراتش لازم نیست .به عبارت دیگر شخص پرست در مرتبه نازل تری از نقل قول پرست جای می گیرد .زیرا اگر نقل قول پرست با ارائه نقل قول هایی می خواهد گفته خود را اثبات کند شخص پرست چنین دغدغه ای ندارد بلکه صرفا به دنبال موضع افراد در قبال آن شخص خاص است تا نسبت خود را با افراد مشخص کند.

در آثار شعاعیان کمابیش پایبندی او را به دوری جستن از این آفت ها می توان دید.یکی از نتایج فارغ بودن شعاعیان از جزم اندیشی ، برخورد او با لنین و لنینیسم است.

شعاعیان در جریان نوشتن کتاب نگاهی به روابط شوروی ونهضت انقلابی جنگل به رد لنینیسم می رسد وبعداً درکتاب شورش(که درپی تذکرات چریک های فدایی مبنی براینکه آنچه تو شورش می خوانی درمارکسیسم انقلاب نامیده می شود،نام آن را به انقلاب تغییر داد) نظریاتش را در این زمینه به طور مشروح بیان کرد. اگرچه رد لنینیسم و تأکید بر «دگردیسی لنین به اندیشه مندی ضد انقلابی [….] در حوالی ۱۹۲۰» نشان از استقلال فکری وجسارت وشهامت زیاد شعاعیان داردواو را از همتایان خود متمایز می کند اما در همین جا می توان به کاستی های سواد تئوریک واندیشه شعاعیان نیز پی برد.مسئل بنیادین درحوز اندیشه ،شهامت بیان نظر نیست بلکه بنیان و اساس استدلال و چیستی آن اندیشه است و در اینجا،این است که شعاعیان برچه اساس واستدلالی لنین را اندیشه مند ضد انقلابی دانسته ولنینیسم را رد کرده است. شعاعیان تعریف مشخصی از لنینیسم ارائه نمی دهد؛ گاه آن را مترادف با نظری سوسیالیسم در یک کشور می داند وگاه آن را مساوی با همزیستی مسالمت آمیز سرمایه داری وسوسیالیسم ودر مواردی مترادف با سیاست خارجی دولت شوروی و …محسوب می کند.به عبارت دیگر شعاعیان چندان شناخت وتسلطی بر آثار و نظرات لنین ندارد تا بتواند لنینیسم را تعریف کند.گواینکه همین کاستی را به صورت جدی تر و ریشه ای تر در مورد مارکس ،کمینترن و متفکران مارکسیست قرن بیستم نیزدارد.آنچه موجب شد شعاعیان لنین را اندیشه مند ضد انقلابی بداند و لنینیسم را رد کند آن بود که انتظار داشت لنین به محض پیروزی، عَلَم مبارزه با جهان سرمایه داری را برافروزد نه این که بخواهد تضاد خود با جهان سرمایه داری را به روش همزیستی مسالمت آمیزحل نماید وبه این ترتیب تا سطح قابل سازشی، با جهان ضد انقلابی، پایین بیاید. به عبارت دیگر، شعاعیان که تصور می کرد شرایط عینی انقلاب در جهان مهیا