پاورپوینت کامل بیت‌الغزل حافظ ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بیت‌الغزل حافظ ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بیت‌الغزل حافظ ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بیت‌الغزل حافظ ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

اشاره: دومین مجموعه درس‌گفتارهایی درباره حافظ، به بررسی «بیت‌الغزل در شعر حافظ» اختصاص داشت که با سخنرانی استاد خرمشاهی در مرکز فرهنگی «شهر کتاب» برگزار شد و آنچه در پی می‌آید، بخشهایی از آن است.

اشاره: دومین مجموعه درس‌گفتارهایی درباره حافظ، به بررسی «بیت‌الغزل در شعر حافظ» اختصاص داشت که با سخنرانی استاد خرمشاهی در مرکز فرهنگی «شهر کتاب» برگزار شد و آنچه در پی می‌آید، بخشهایی از آن است.

***

بیت‌الغزل از اصطلاحات ادبی شعر فارسی و عربی است و بیتی را که بنای سرودن غزل بر آن نهاده شده و همچنین بهترین بیت غزل را بیت‌الغزل یا شاه‌بیت می‌نامند. حافظ هم در این معنا می‌گوید که: «شعر حافظ همه بیت‌الغزل معرفت است». قدما از بیت‌الغزل مراد دیگری هم داشته‌اند و آن بیت یا حتی مصراعی است که آگاهانه یا ناآگاهانه به ذهن شاعر می‌زند و اگر شاعر از آن راضی باشد، بر محور آن غزلی می‌سراید.

«بیت‌الغزل» از دیرباز دو معنی داشته است: یکی معنای مشهوری است که حافظ هم به‌‌ همان معنا به ‌کار برده است: «شعر حافظ همه بیت‌الغزل معرفت است»؛ معنای دوم به مصرع یا بیتی گفته می‌شود که محور غزل قرار می‌گیرد. خیلی‌ها فکر می‌کنند که شعرا مثل مقاله‌نویس‌ها کار را از اول شروع می‌کنند؛ اما نه. من معتقدم که نصف بیشتر غزل سه غزلسرای بزرگ زبان فارسی، حافظ و سعدی و مولانا، بیت آغازین بعد گفته شده است.

گاهی وقتها این مقطع غزل است که محور غزل قرار می‌گیرد. به هر حال بنده کمی آزرده هستم از اینکه می‌بینم راجع به «شگرد آگاهی» و «فرم آگاهی» و «ساختار» شعر حافظ در ایران و جهان حافظ‌شناسی کم بحث شده است. در مورد دیگران هم کم بحث شده، اما درباره حافظ که هنرمند بزرگی است و از فرم شعر خود بسیار آگاهی دارد، چندان بحث نشده است.

نقش قافیه در آفرینش معنا

در اینجا اجازه می‌خواهم که از یک مقاله‌ خودم یاد کنم تحت عنوان «نقش قافیه در آفرینش معنا». این را پیش از انقلاب نوشته‌ام و دو بار هم چاپ شده است.‌‌همان موقع هم خوانده بودم که «کانت» می‌گوید که خیلی وقتها قافیه معناآفرین است و این گونه نیست که همیشه غل و زنجیر و پایبند شاعر باشد. بعد مثالی هم زده بود که کبوتر خیال می‌کند که فشار هواست که نمی‌گذارد پرواز کند؛ در حالی که این هواست که به او امکان پرواز کردن می‌دهد. کانت این تمثیل را برای قافیه زده است؛ یعنی فکر نکنید که قافیه دست و پای ما را می‌گیرد. مولانا هم که از قافیه‌اندیشی گله می‌کند، باز قافیه‌ها و ردیفهایی می‌گوید هر بار شیرین‌تر.

از این رو خیلی دلم می‌خواهد درباره شکل شعر حافظ و شگردهایی که دارد، بیشتر بحث بشود و اینکه چه روان‌شناسی در آنها هست که سبب شده‌اند معناآفرین بشوند. غزل این گونه است، اما قصیده خونسردانه گفته می‌شود. قصیده را مثل فرش می‌بافند. می‌شود قصیده را در چند ماه یا سال گفت. برای اینکه هنرمندی لفظ گرایانه‌ای است. البته معنا هم دارد، ولی سرد است؛ یعنی ضروت روحی یکباره گفتن را ندارد.

«حافظ چه می‌گوید؟»

برای اولین‌بار بود که درباره ساختار شعر حافظ سخن گفته می‌شد. این را من با شرمندگی و تاسف می‌گویم. چرا باید آن مقاله اولین نوشته در این باره باشد؟ مگر نزدیک به هفتصد سال نیست که شعر حافظ را می‌خوانیم و روح ما را منبسط می‌کند؟ پس چرا درباره آن بحث نمی‌کنیم؟ درباره «تماشا» در شعر حافظ هم باید بحث کرد. تماشا یعنی «تأمل کردن»، آنجا که می‌گوید: «وندرین آینه صد گونه تماشا می‌کرد». بی‌شبهه تماشا یعنی تأمل کردن.

به هر حال، یک وقتی در آینه نگاه می‌کنیم تا تصویر خودمان را ببینیم. یک وقتی هم به جنس آینه نگاه می‌کنیم. اینجا دیگر خودمان را نمی‌بینیم. باریک می‌شویم تا دریابیم آینه از چه جنسی است و آیا تصویر را تحریف می‌کند؟ ما غزل حافظ را مثل تصویرمان درون آینه نگاه کرده‌ایم. تنها به معنا و الفاظ نگاه کرده‌ایم؛ اما وقتی که برای پی بردن به ساختار غزل حافظ به آن نگاه کنیم، چون و چند آن را درخواهیم یافت. فایده آن هم این است که جلو افراط و تفریط گرفته خواهد شد.

کسروی که تاریخدان بزرگی است، در کتاب «حافظ چه می‌گوید» نوشته: حافظ یک مشت حرفهای بی‌اعتبار گفته است. قافیه را گرفته و شعر را با آن قافیه‌ها پر کرده است!

این سخن کسروی خیلی افراطی است. حتی نازلترین شاعران هم این کار را نمی‌کنند. شاعران سبک هندی هم این کار را نمی‌کنند. شعر هندی برای این سقوط کرد که در مضمون‌یابی افراط کرد؛ هرچند رشحاتی از آن دوام آورد. از فرط مضمون و فقر معنا به پایان رسید. البته ادامه‌اش هست که لفظ‌گرایی است. آنها از حافظ این درس را گرفتند که بیت می‌تواند مستقل باشد، اما در این استقلال خیلی افراط کردند.

من در کتاب «ذهن و زبان حافظ» این بحث را آورده‌ام که حافظ در غزل انقلاب کرده است؛ چون در غزل قدیم تا خواجو و سعدی که دو استاد حافظ بوده‌اند، غزل مغازله‌ای بوده. مضامین عرفانی هم بوده است. این را «آربری» گفته و سرنخ را به دست داده و من هم پی گرفته‌ام و مقاله‌اش را نوشته‌ام. همه می‌گویند که مستشرقان چنین و چنانند؛ اما نه، مستشرقان ـ البته نه همه آنها ـ آدمهای خوبی هم بوده‌اند. بنده پایه‌های این سخن آربری را پیدا کردم. اسم آن هم «پاشانی» است، به جای «پریشانی». پاشانی را پارسی‌زبانان شبه قاره پیدا کردند. چون پریشانی یک مقدار برخورنده است، اما پاشانی این گونه نیست.

حافظ و حدیث مهر و وفا

در اولین مقاله «ذهن و زبان حافظ» از تأثیر قرآن در سبک و ساختار غزلهای حافظ هم بحث کرده‌ام. قرآن بر دو اثر بزرگ ما، دیوان حافظ و مثنوی مولانا، تأثیر عظیم گذاشته است. مولانا در مثنوی از این داستان به آن داستان می‌رود. مثنوی را هم ناتمام می‌گذارد. نمی‌دانیم چه شد که مولانا مثنوی را تمام نکرد. آیا افسرده شد؟ دلزده شد؟ پیر شده بود؟ نمی‌دانیم. به هر حال دفتر ششم را‌‌ رها کرده است.

حافظ هم از قرآن تأثیر بسیار گرفته است. اصلا می‌دانید چرا غزل او پاشانی است؟ چون حافظ می‌دید غزل، که تا آن زمان سنت‌گرا بود و اوجش را در خواجو و سلمان و سعدی می‌شد دید، دیگر راهی نیست که رفتنی باشد. یک کوچه بن‌بست است.

حافظ آمد و بافت پیوندی غزل را، که حدیث مهر و وفاست، حفظ کرد. بعد مضامین غیر شعری، مثل واقعه‌های روز را وارد شعر کرد. «مکتب وقوع» هم از حافظ آب می‌خورد.