پاورپوینت کامل آسیب‌شناسی نظام آموزش عالی در ایران ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آسیب‌شناسی نظام آموزش عالی در ایران ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آسیب‌شناسی نظام آموزش عالی در ایران ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آسیب‌شناسی نظام آموزش عالی در ایران ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

قصد این است که نشان دهیم نظام آموزش عالی در ایران ساختارهای خود را متناسب با ظهور استعدادها و علایق دانشگاهیان همسو و سازگار نکرده است.

هدف این گفتار، طرح مسأله‌ای اساسی در نظام آموزش عالی ماست؛ مسأله‌ای که کم و بیش همه ما به آن اذعان داریم و آن را با وضوح هر چه تمام‌ می‌بینیم: مسأله کم‌توجهی یا تا حدودی حذف فردیت و عاملیت توسط ساختارهای آموزشی، پژوهشی و پرورشی دانشگاه. منظور از عاملیت در اینجا عبارت است از توانایی‌ها، استعدادها، خواست‌ها و علایق فردی و اجتماعی که دانشجویان و استادان دانشگاه واجد آن هستند.
قصد این است که نشان دهیم نظام آموزش عالی در ایران ساختارهای خود را متناسب با ظهور استعدادها و علایق دانشگاهیان همسو و سازگار نکرده است.
نمی‌خواهم سخن تازه یا شگفت‌ انگیزی را بیان کنم، بلکه می‌خواهم از نوعی درد یا مشکل عمومی،‌ همگانی، همه‌جایی و همیشگی آموزش عالی در ایران که به صورت امری پیش پا افتاده، طبیعی و روزمره شده است، «آشنایی‌زدایی» کنم. در اینجا نمی‌خواهم نتایج تحقیقات میدانی و پیمایش‌های ملی را اعلام کنم، بلکه می‌خواهم با تکیه بر «تجربه زیسته» و شخصی‌ام،‌ نشان دهم که چگونه «فردیت» و «عاملیت» در نظام آموزش ایران کم‌ارزش انگاشته می‌شود.

از دانشگاه‌ها در جهان امروز انتظار می‌رود که بتوانند چند نیاز مشخص جوامع انسانی شامل «تربیت نیروی متخصص و ماهر»، «تولید دانش» مورد نیاز انسان و جامعه امروز، «کمک به توسعه همه‌جانبه جامعه» یعنی توسعه اجتماعی، ‌سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را تأمین کنند.
نظام‌های آموزش عالی برای تحقق این کارکردها و اهداف لاجرم باید سیاست‌ها و خط‌مشی‌های آموزشی و پژوهشی و پرورشی خود را بر «توانمندسازی نیروی انسانی»، «افزایش سرمایه انسانی»، «شکوفایی استعدادها»، «رشد قابلیت‌ها» و «افزایش بهره‌وری» از مجموعه تمام نیروهایی که ما آن را انسانی تلقی می‌کنیم، قرار دهند.
بنابراین دانشگاه‌ها کارکردهای خود را تنها از یک مجرا می‌توانند تحقق ببخشند: توانمندسازی و شکوفا کردن استعدادها و توانمندی هر چه بیشتر نیروی انسانی دانشگاهی.
اگر نهاد دانشگاه بخواهد به چنین هدفی پاسخ دهد- یعنی تحقق استعدادها و توانایی‌های نیروهای انسانی- باید همه توان خود را برای خودشکوفایی و بروز استعدادها و توانایی‌های بالقوه افرادی که عضو دانشگاه هستند، یعنی دانشجویان و مدرسان بسیج کند.
معنای دیگر این حرف این است که ساختارها و سازمان‌های دانشگاهی و آموزش عالی در تمام زمینه‌های آموزشی (برنامه‌ریزی درسی)، پژوهشی (سیاستگذاری علمی) و پرورشی (سیاستگذاری فرهنگی) باید به گونه‌ای طراحی شوند و قوام یابند که این ساختارها در مسیر خودشکوفایی و بروز خلاقیت‌ها، توسعه استعدادها و به طور کلی افزایش سرمایه انسانی جامعه باشند.
اگر از این زاویه به آموزش عالی نگاه کنیم، می‌توانیم به دو گزاره بسیار ساده و روشن در زمینه دانشگاه برسیم؛ نخست این که اگر نیروی انسانی موجود در جامعه‌ای توانایی‌های لازم برای پاسخگویی به نیازهای رشد و توسعه اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را ندارند، اگر در جامعه‌ای توسعه علمی و فرهنگی و به طور کلی «توسعه همه‌جانبه» رخ نداده است، می‌توان نتیجه گرفت که ساختارهای نظام آموزش عالی موجود در آن جامعه حداقل از یک ایراد اساسی و ساختاری برخوردار است.
این ایراد عبارت است از ناتوانی ساختارها در شکوفایی استعدادها؛ انعطاف‌ناپذیری ساختارها برای بروز عاملیت فرد.
در جامعه جهانی امروز، ۱۶ هزار دانشگاه شناخته شده در آن وجود دارد و کم و بیش عمده نیروهای انسانی فعال و نیروی انسانی بالقوه جامعه در چارچوب نظام‌های دانشگاهی، راه زندگی خود و مشارکت در زندگی اجتماعی را طی و تجربه
می‌کنند.
در چنین جهانی، هر جامعه‌ای از جمله جامعه ایران، ‌اگر توسعه همه‌جانبه نداشته باشد، قطعاً یکی از دلایلش این است که ساختارهای دانشگاهی و آموزش عالی آن مشکل دارند و این ساختارها نمی‌توانند نیروی انسانی را شکوفا کنند.
گزاره دوم و مهم‌تر این است که در نظام‌های آموزشی بویژه آموزش عالی باید ساختارها و سازمان‌ها به گونه‌ای طراحی شوند که برمبنای توانایی‌ها، ارزش‌ها، استعدادها، قابلیت‌ها و مهم‌تر از همه «ایجاد امنیت» و «تأمین آزادی»های لازم برای خودشکوفایی
افراد باشند.
به عبارت دیگر، دانشگاه نوعی «سازمان خلاقه» است؛ در چنین سازمان خلاقه‌ای نمی‌توان «ساختاری اجتماعی» و «سازمان اداری» ایجاد کرد که بخواهد صرفاً از راه اجبار، زور، نیروی پلیس یا حتی نیروی قانون یا هر شکل دیگری از «الزام بیرونی» به وظایف اصلی خود به عنوان یک سازمان خلاقه برسد و آن وظایف را تحقق ببخشد.

جایگاه عاملیت در آموزش عالی ایران
در ایران از ابتدای تشکیل دانشگاه یعنی از زمان تأسیس دارالفنون در ۱۵۰ سال پیش تا به امروز در «سازمان دانشگاه» در ایران،‌ همواره غلبه سازمان اداری بر نیروی انسانی و عاملیت بوده است.
به عبارت دیگر، ساختارها بیش از آن که در خدمت خودشکوفایی و بروز خلاقیت‌ها، ‌ایجاد امنیت و آزادی برای بیان، فراهم کردن تسهیلات برای بروز خلاقیت‌ها و ایجاد محیطی ترغیب کننده برای آموزش فکر و خلاقیت باشند، در خدمت هدف‌ها و آمال‌ها و ایده‌آل‌های غایی نیروهای بیرون از نظام دانشگاهی بودند.
مخالف «ارتباط ارگانیک» و «مناسبات کارکردی» بین نظام علمی و دانشگاهی با نظام سیاسی نیستم، بلکه معتقدم باید از «ارتباط مکانیکی» مبتنی بر اعمال عریان قدرت پرهیز کرد.
بدون تردید یکی از راه‌های توسعه دانشگاه‌، توسعه تعامل ارگانیک آن با نظام سیاسی است. دانشگاه در ایران از همان ابتدای تأسیس به عنوان بخشی از نظام دیوان‌سالار حکومتی تعریف شد. این نظام اداری وظیفه دانشگاه را نه شکوفایی استعدادها بلکه تربیت نیروی انسانی ماهر و در عین حال مطیع و خادم نظام سیاسی در نظر داشت.
در این نظام دانشگاهی، افراد باید استعدادها و تجربه‌های قومیتی، جنسیتی و اجتماعی و فرهنگی خود را کنار می‌گذاشتند و به جای آن جامه «شهروند مطیع» را به تن می‌کردند.
در این شرایط، نظام برنامه‌ریزی درسی، روش‌های آموزش، پژوهش و دیگر مؤلفه‌های ساختاری دانشگاه، به گونه‌ای طراحی می‌شوند که به جای توجه به خواست‌ها، نگرش‌ها و توانایی‌های افراد، بیش از هر چیز به مثابه «دستگاه ایدئولوژیک دولتی» به تلقین ایدئولوژی‌های سیاسی و درون‌سازی ارزش‌های سیاسی در دانشجویان و استادان بپردازد.
همچنین در این شرایط، هویت‌های فرهنگی و «زیست جهان دانشگاهی» توسط سیستم، تحت کنترل و انقیاد سیاسی درمی‌آید.
سیاست‌های انضباط بخش و کنترلی آموز