پاورپوینت کامل اشک‌و‌لبخند‌واژگان ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اشک‌و‌لبخند‌واژگان ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اشک‌و‌لبخند‌واژگان ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اشک‌و‌لبخند‌واژگان ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

طرح موضوع عواطف در زبان‌شناسی همگانی به تازگی و بسیار دیر هنگام روی داد. این مسأله از این امر ناشی می‌شد که در تقابلی که بین « عقل و احساس» در فلسفه غرب برقرار بود، مسائل عقلی و استدلالی درخور مطالعه علمی بودند و محل پرداختن به مسائل احساسی و عاطفی «حوزه هنر» تلقی می‌شد.

(زبانشناس و عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی)

آیا زبان متأثر از عواطف و فرهنگ ما است؟

طرح موضوع عواطف در زبان‌شناسی همگانی به تازگی و بسیار دیر هنگام روی داد. این مسأله از این امر ناشی می‌شد که در تقابلی که بین « عقل و احساس» در فلسفه غرب برقرار بود، مسائل عقلی و استدلالی درخور مطالعه علمی بودند و محل پرداختن به مسائل احساسی و عاطفی «حوزه هنر» تلقی می‌شد. با انتشار کتاب دانیل گولمن در ۱۹۹۵ بود که موضوع «هوش عاطفی» برجسته شد و در کانون توجه قرار گرفت. وی به نقش عواطف در ایجاد توان حل مسأله پرداخت و این‌گونه بود که تحلیل علمی عواطف مورد توجه قرار گرفت.امروزه در آواشناسی-واج‌شناسی، استعاره، نحو، ساخت‌واژه، تحلیل گفتمان و شعرشناسی شناختی یا بوطیقا به موضوع عواطف پرداخته می‌شود.

تحولی بزرگ در زبان‌شناسی قرن بیستم

یکی از بزرگ‌ترین تحولات در زبان‌شناسی قرن بیست‌ویکم اهمیت یافتن نقش «فرهنگ» در بررسی‌های زبانی است. زبان‌شناسی اجتماعی و زبان‌شناسی انسان‌شناختی دستاوردی مهم برای تغییر نگرش‌ها در مطالعه زبان در قرن بیست‌ویکم به همراه داشت؛ به گونه‌ای که چرخشی به سمت احیای نظریه ساپیر و ورف صورت گرفت و «زبان‌شناسی فرهنگ‌مدار» قرن بیست‌ویکم خود را با برچسب نئو ورفی معرفی کرد.

بر اساس دیدگاه غالب در تمام نیمه دوم قرن بیستم در زبان‌شناسی همگانی و مطابق آموزه‌های دستور زایا، زبان محصول نظامی فطری، جهانی و محصول عملکرد یک پیمانه معین ذهنی تلقی می‌شد. این دیدگاه که با نام شخصیت‌هایی مانند چامسکی، فودور و پینکر شناخته شده است، در حال حاضر به هیچ عنوان مردود شمرده نمی‌شود، ولی دستاورد زبان‌شناسی قرن بیست‌ویکم برای تکمیل این نگرش این است که نمی‌توان تعاملات دوسویه زبان و محیط و تحولات زبان در بستر فرهنگ را از مطالعه زبان کنار گذاشت. البته همواره باید این نکته را به خاطر داشت که نظریه دستور زایا آن‌گونه که از سوی چامسکی مطرح شد با توجه به چارچوبی که وی برای نظریه‌اش معرفی می‌کند و بخصوص طرح این محدودیت نظری که او به صراحت می‌گوید با توانش سخنگوی آرمانی جامعه زبانی سرو کار دارد، قلمرو توجه او را به روشنی نشان می‌دهد و نظریه زایا را از این ایراد مبرا می‌کند که چرا مؤلفه فرهنگ را به ساخت نظریه زبانی وارد نکرده است.

به هر روی از اواخر قرن بیستم به تدریج در ساخت نظریه‌‌های زبانی چرخشی از بعد روان‌شناختی به سمت بعد جامعه‌شناختی تحلیل زبان صورت گرفت. همواره باید توجه داشته باشیم که چنین چرخشی در نظریه زبانی حرکتی خودجوش در فضای نظریه‌پردازی است و این نظریه‌ها همواره مکمل یکدیگر هستند و یک انتظار واهی خواهد بود اگر ما به دنبال روزی باشیم که یک نظریه واحد مبین تمام جنبه‌های پدیده‌ای در علوم انسانی به‌طور کلی و در زبان‌شناسی به‌طور خاص باشد. این یک باور قرن نوزدهمی است که یک نظریه در عین ایستایی ذاتی‌اش می‌تواند پدیده‌ای در علوم انسانی را در تمام جوانب آن توصیف و تبیین کند. و حتی زبان‌شناسی توصیف‌گرای امریکایی در اوایل قرن بیستم با شعار توصیف‌گرایی به جای نظریه پردازی به شیوه‌ای نمادین و اغراق‌آمیز این مطلب را اعلام می‌کرد.

ارتباط دوسویه زبان با «شناخت» و «فرهنگ»

زبان از یک‌سو با «شناخت» در هم تنیده است و از سوی دیگر با «فرهنگ». از یک‌سو موضوعی آنقدر فردی است که جزو لاینفک اندیشه است و از سوی دیگر ابزاری ارتباطی و جمعی. بنابراین زبان مهمترین عرصه برای مطالعه پیوند میان «فرهنگ» و «شناخت» است.

بر اساس آنچه گفته شد عواطف و احساسات به مثابه خصوصی‌ترین جنبه تجربه زیستی هر انسان، چگونه به وسیله زبان بیان می‌شوند؟ آیا زبان بر عواطف، شناخت و فرهنگ تأثیر می‌گذارد؟

احساسات و عواطف موضوعاتی بسیار لغزنده و فرار هستند. برای نمونه هارکینز و ویرزبیکا(۱۹۹۷) در خصوص تحلیل «خشم » می‌گویند، خشم یک احساس بسیار فردی و درونی است، حتی نزد دو نفر که درون یک فرهنگ و زبان زندگی می‌کنند این احساس نمی‌تواند کاملاً یکسان باشد، فراتر از این، تجربه خشم در طول زمان برای هر فرد متغیر است.

مطالعات بین فرهنگی و بین زبانی نشان داده که برخی احساسات و عواطف پیوند نزدیکی با هویت فرهنگی دارند، مثلاً به نقل از گودار(۲۰۱۰) مفهوم ترجمه ناپذیر

amae

در معنی نسبی محبت، عشق و وابستگی، یا

haji

در ژاپنی در معنی شرم و یا «شرم» در فارسی چنین مواردی هستند. به نظر نمی‌رسد مفهوم «شرم» در ژاپنی و فارسی و «قهر » در فارسی و مالایی برای یک انگلیسی زبان قابل دریافت باشد. بندیکت (۱۹۴۶) توصیفی که از

haji

در ژاپنی به دست می‌دهد مفهومی سیال، میان خجالت، آبرو، غرور و حیا است که به راحتی نمی‌توان آن را معادل خجالت دانست یا در تقابل با گناه معنی کرد.

در اینجا باید به این نکته بپردازیم که حتی در بسیاری از نگرش‌های زبان شناختی ای که بر تفاوت‌های صوری زبان‌ها تأکید دارند، معمولاً حوزه معنی، وجه اشتراک همه زبان‌ها تلقی شده است. در صورتی‌که یکی از وجوه تمایز معنی شناسی قرن بیست و یکم با دیدگاه‌های پیش از آن، باور به گوناگونی معنی در زبان‌های مختلف است. در این میان مکتب استرالیایی به تحلیل معنی اهمیتی ویژه‌ای دارد. بر این اساس، پژوهش‌های معنی شناختی از شکل کیفی صِرف بیرون آمد و به تدریج پیکره‌ای، کمی، و مبتنی بر شواهد بین زبانی و بین فرهنگی شده است.

رشد عاطفی، زبان را تحت تأثیر قرار‌می‌دهد

به لحاظ شناختی، رشد عاطفی فرایندی تدریجی است که طی آن عواطف ساده مبنای شکل‌گیری عواطف پیچیده قرار می‌گیرند. منابع مختلف شادی، شگفت زدگی، غم، خشم، ترس و حسادت را عواطف ساده و مبنا می‌دانند (لوییس ۱۹۹۷؛ پاپالیا ۲۰۰۸). شکل نگرفتن این عواطف یا تأخیر در آن‌ها رشد عاطفی و در نهایت شناخت و زبان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

وقتی کودک خود را به عنوان یک هویت مجزا درک می‌کند، یعنی زمانی که به قول لاکان خود را در آینه می‌بیند ودرک می‌کند و تمایل پیدا می‌کند عکس‌های خود را نگاه کند عواطفی مانند همدلی و حسادت شکل می‌گیرند. در حدود سه سالگی که کودک به سمت شناخت فرهنگ و قواعد اجتماع حرکت می‌کند، قدرت ارزیابی رفتار و خواسته‌ها و انگیزه‌هایش با معیار‌های مطلوب اجتماع کم کم در او حاصل می‌شود. در این مرحله است که عواطفی چون غرور، گناه و شرم شکل می‌گیرند و بروز پیدا می‌کنند، البته هر کودک با کودک دیگر تفاوت دارد و این تفاوتها از یک بافت فرهنگی به بافت فرهنگی و زبانی دیگر نیز