پاورپوینت کامل ضرورتهای پژوهش درباره تاریخ وفرهنگ مردم کرد ۷۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ضرورتهای پژوهش درباره تاریخ وفرهنگ مردم کرد ۷۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ضرورتهای پژوهش درباره تاریخ وفرهنگ مردم کرد ۷۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ضرورتهای پژوهش درباره تاریخ وفرهنگ مردم کرد ۷۵ اسلاید در PowerPoint :

دبا: دکتر اسماعیل شمس، مدیر بخش پژوهش های کرد مرکز دائرهالمعارف بزرگ اسلامی، در «سرسخن» شماره ۱۸۸ «کتاب‌ماه تاریخ و جغرافیا» با عنوان «ضرورت پژوهش درباره تاریخ و فرهنگ مردم کرد» نوشته است. اصل مقاله به شرح زیر تقدیم خوانندگان می شود:

دبا: دکتر اسماعیل شمس، مدیر بخش پژوهش های کرد مرکز دائرهالمعارف بزرگ اسلامی، در «سرسخن» شماره ۱۸۸ «کتاب‌ماه تاریخ و جغرافیا» با عنوان «ضرورت پژوهش درباره تاریخ و فرهنگ مردم کرد» نوشته است. اصل مقاله به شرح زیر تقدیم خوانندگان می شود:

کرد و کردستان از ابتدای تاریخ پیوندی عمیق با واژگان آریایی و ایران زمین داشته است. گر چه دیدگاه‌های متعددی دربار ریشه و تبار کردان مطرح شده ولی به نظر می‌رسد که درست‌ترین تعبیر متعلق به مینورسکی باشد که کردها را آریایی و «نوادگان مادها» می‌خواند (ن. ک مینورسکی، کردها نوادگان مادها، ص عنوان) از این زاویه می‌توان گفت که ابتدای تاریخ سکونت کردها در جغرافیای ایران زمین، همزمان با نخستین ایّام ورود آریاها به این سرزمین و به موازات پارس‌ها و پارتها بوده است. مناطق کردنشین غرب ایران و کشورهای ترکیه، عراق، سوریه و ارمنستان در منطقه‌ای قرار دارند که چند هزار سال پیش قلمرو مادها بود. از زمان مادها تا کنون مناطق کردنشین ایران شامل استانهای کردستان و کرمانشاه و ایلام و بخش‌هایی از آذربایجان غربی و همدان در قلمرو دولتها و خاندانهای حکومتگر ایران زمین قرار داشته‌اند و سرنوشت تاریخی آنان با دیگر ایرانیان مشترک بوده است کردهای ترکیه و سوریه و عراق امروزی نیز تا دوره صفویه جزء ایران بوده و از آن زمان تحت سلطه امپراتوری عثمانی درآمدند و با تجزیه این امپراتوری پس از جنگ جهانی اول میان سه دولت تازه تأسیس ترکیه و عراق و سوریه تقسیم شدند اما آنان نیز با وجود جدایی پانصد ساله از ایران و زندگی در داخل قلمرو جغرافیایی اعراب و ترکها همچنان پیوستگی خود را به تاریخ و فرهنگ کهن دیار آریایی حفظ کرده و در فرهنگ همسایگان و حتی دولتهای حاکم بر خود نیز ادغام نشدند. این امر پیش از هر چیز ایجاب می‌کند که به تاریخ و فرهنگ مردم کرد به عنوان بخشی از میراث کهن آریایی‌ها و فلات ایران زمین نگاهی دوباره شود. به یقین بررسی علمی و پژوهشی تاریخ و فرهنگ کرد از زوایای مختلف، دریچه‌های جدیدی را بر روی ایران‌شناسی می‌گشاید و برخی از زوایای کمتر شناخته شده این علم را آشکار می‌کند. در این مقاله به اختصار از برخی ضرورتهای پژوهش درباره فرهنگ و تاریخ مردم کرد برای ارتقای دانش ایران‌شناسی سخن می‌رود. نویسنده امیدوار است این مقاله زمینه بحث‌های جدید تکمیلی و انتقادی در این حوزه را فراهم کند و باعث توجه ایران‌شناسان به این مقوله بسیار مهم شود.

در این نوشتار، ضرورتهای مطالعه تاریخ و فرهنگ کرد در چند بخش مورد بررسی قرار می‌گیرد.

۱- ضرورت تاریخی و باستان‌شناختی: تاریخ کرد از ابتدا با تاریخ ایران زمین گره خورده است . امروزه در هر گوشه‌ای از سرزمین‌های کردنشین ده‌ها کتیبه و دیگر یادگارهای دولتهای مختلف باستانی و اسلامی ایران وجود دارد نخستین دولت تاریخی که در ایران شکل گرفت، دولت ماد است. تمام جنگهای مادها با آشوری‌ها و سکاها در مناطق کردنشین امروزی رخ داد. هر چند امروزه آثار مکتوب و مستندی از تاریخ دولت و مردم ماد باقی نمانده است ولی نکته جالب و قابل توجه، باقی ماندن نام ماد به همان شکل و تلفظ در میان ایلات کرد است. منابع تاریخی از برخی طوایف کرد به نام‌های «مادلو» و «مدانلو» [مادانلو] نام برده‌اند که حتی پیش از صفویه در مناطق کردنشین زندگی کرده و بعدها به مناطقی مانند شمال ایران هم مهاجرت کرده‌اند. (طهرانی، دیاربکریه، ۱۸۷-۱۸۸ ،ساروی ۶۱؛ ملگونف، ۲۰۸). شهر میدیات در کردستان ترکیه هم از جمله شهرهایی است که همچنان نام ماد را با خود دارد. پس از حمل اعراب هم، مورخان و جغرافیدانان عرب، برای غرب ایران از نام «ماه» استفاده می‌کردند که معرّف و محرّف ماد بود از این نظر، انجام هر پژوهشی درباره تاریخ و تمدن ماد، بدون شناخت قلمرو اصلی این دولت ایرانی، یعنی مناطق کردنشین امکان پذیر نیست. پس از سقوط ماد و روی کار آمدن هخامنشیان مناطق کردنشین بخشی از قلمرو آنها شد. داریوش کبیر، مهم‌ترین و بزرگ‌ترین منشور تاریخی خود یعنی کتیبه بیستون را در مناطق کردنشین (اطراف کرمانشاه) به یادگار گذاشت. سقوط هخامنشیان و حمله اسکندر مقدونی به ایران نیز تاریخ مناطق کردنشین را بیش از پیش به یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ ایران تبدیل کرد. یکی از مهم‌ترین جنگهای اسکندر با داریوش سوم که به قول پیرنیا جریان تاریخ را تغییر داد، جنگ «گوگمل» بود. (پیرنیا، ج۲/۱۳۷۸) از قضا همین جنگ یکی از بهترین نمونه‌ها برای نشان دادن میزان اهمیت بررسی تاریخ و فرهنگ محلی کرد در ارتقای دانش ایرانشناسی است. پیرنیا که نخستین کتاب مدّون در تاریخ ایران باستان را نوشته به نقل از پلوتارک، گوگمل را واژه‌ای پارسی و به معنای خانه شتر دانسته ولی چند سطر بعد، مدعی شده که «گمل» لغتی پارسی نیست. (همان، ۱۳۷۷-۱۳۷۸) او بدون هیچ توضیح بعدی خواننده کنجکاو را بی‌پاسخ رها کرده و مشخص نمی‌کند که بالاخره گَمَل فارسی است یا نه و آیا اثری از نام آن و قلمرو دقیق جغرافیایی‌اش باقی است. اینجا دقیقاً همان جایی است که شناخت تاریخ محلی کرد لازم و ضروری می‌شود. پژوهشگر محلی کرد می‌تواند آنچه را که پیرنیا به دلیل کاملاً طبیعی و قابل توجیه عدم اطلاع از موضوع، در کتابش نیاورده، روشن کند و از این نظر بخشی از کاستی‌ها و اشتباهات مربوط به موضوع مهم سقوط هخامنشیان در جنگ گوگمل را رفع نماید.او می‌تواند، بگوید که گوگَمَل یا گوگا ملا (گرشویچ، ۲/۵۱۹، زرین کوب، تاریخ مردم ایران، ج۱/۲۰۹) امروزه با همان شکل و تلفظ در زبان کردی باقی مانده (ریچ، ۳۴۴) و نام روستایی در ۷۰ کیلومتری شهر اربیل در کردستان عراق است. (گرشویچ، همانجا) حتی در میان مردم این منطقه داستانهایی وجود دارد که بنای شهر اربیل را به داریوش نسبت می‌دهند ۰ریچ، همانجا) گذشته از آن واژه گَمَل [گمال] هم امروزه در زبان کردی به کار رفته و به معنای سگ نر است (هژار، ۷۳۴). جالب آن است که حتی پیشوند «گو» هم دقیقاً به همین شکل در کردی باقی مانده و یکی از معانی آن «محل اجتماع» (هژار، ۷۱۰۱) یا همان خانه است. بدین ترتیب، پژوهشگر آشنا به تاریخ و فرهنگ محلی کرد می‌تواند این گونه اطلاعات را به بررسی‌های پیر نیا درباره جنگ گوگمل اضافه کند و حتی اشتباهات او را تصحیح نماید. تنها به این دلیل که با تاریخ و زبان و جغرافیای آن منطقه آشنایی بیشتری دارد. از آنجایی که در دوران اشکانیان و ساسانیان مناطق کردنشین قلمرو اصلی جنگهای پانصد ساله آنها با رومیان بود، ده‌ها جنگ از نوع جنگ گوگمل در این مناطق رخ داده و در مورد هر کدام می‌توان اطلاعات محلی زیادی به دست آورد. در اینجا صرفاً به جنگ حرّان یا کاره به فرماندهی سورنا میان اردکیانی و کراسوس رومی اشاره می‌شود که به پیروزی ایران و قتل کراسوس انجامید. امروزه حران در کردستان ترکیه قرار دارد. فرایند سقوط ساسانیان پس از سقوط هخامنشیان دومین واقعه بسیار مهم در تاریخ ملی ایران است. اعراب مسلمان در محرم ۱۴ه در جنگ قادسیه پیروز شده و رستم فرخزاد فرمانده سپاه ساسانی را کشتند و یزگرد سوم را فراری دادند.(شهیدی، ۱۲۰) اما جنگ نهاوند که به آن لقب فتح‌الفتوح دادند در سال ۲۱ه یعنی ۷ سال بعد رخ داد. (همان، ۱۲۱) نکته مهم آنجاست که در فاصله قادسیه تا شهر نهاوند، کوهستانهای مناطق کردنشین قرار داشت و مورخان عرب مانند طبری و ابن‌اعثم جزئیات کشمکش‌های این هفت سال را نقل کرده‌اند. از مهم‌ترین وقایع، جنگ جلولا بود (همان، ۱۲۱) جلولا شهری است کردنشین و از توابع خانقین در کردستان عراق

امروزه در این مناطق بسیاری از اسامی شهرها، روستاها، دره‌ها، کوهها، راه‌ها و قبایل کرد که در منابع عربی فتوحات اسلامی ذکر شده باقی مانده‌اند و در میان عامه مردم ده‌ها قصه و افسانه و منظومه درباره جنگهای اعراب و ایرانیان سینه به سینه منتقل شده است. پژوهشگر آگاه به این مسائل محلی می‌تواند با بررسی آنها خدمت زیادی به موضوع مهم سقوط ساسانیان کند چنین حالتی در دوره پس از اسلام هم ادامه یافت. مناطق کردنشین در حد فاصل دنیای عرب و مرکز خلافت و سرزمین مرکزی ایران قرار داشتند. آنان نخستین ضربه‌گیر اعراب در حمله به ایران بودند و با وجود مجاورت با جغرافیا و فرهنگ عربی هرگز زبان و فرهنگ باستانی خود را تغییر نداده و عرب نشدند. کردها در طول تاریخ همواره نقش واسط را میان فرهنگ عربی و فرهنگ ایرانی ایفا کردند. هرچند از ورود اسلام به ایران تا عصر صفویه نیز میان تاریخ ملی ایران زمین و تاریخ محلی مناطق کردنشین پیوستگی کامل برقرار بود، ولی بهترین نمونه برای نشان دادن این پیوستگی تاریخ دوره صفوی است. تقریباً تمام جنگهای صفویان با امپراتوری عثمانی در مناطق کردنشین رخ داد. این روند در جنگهای نادر شاه افشار و حتی قاجارها با عثمانی‌ها همچنان ادامه یافت. در منابع آن دوره اسامی بسیاری از ایلات کرد و سایر عناصر مناطق کردنشین آمده است. بدون تردید هیچ پژوهشی درباره تاریخ ایران از عصر صفوی تا قاجار بدون شناخت تاریخ، جغرافیا و ایلات و عشایر مناطق کردنشین امکان پذیر نیست. علاوه بر آن بخش مهمی از رخدادهای مربوط به این دوران در منابع محلی تاریخ کرد مانند شرفنامه نگارش شرف خان بدلیسی (متوفای ۱۰۱۲ق) و مورخان کرد پس از او آمده است. همچنین شرح بسیاری از وقایع تاریخ این زمان در منظومه‌های عامیانه محلی مانند «قلعه دمدم» و «حمزه آقای منگور» و … ذکر شده است (محمودزاده، ۸) در دیوانهای شعر کردی هم بسیاری از جزئیات مسائل تاریخی دوره صفوی تا قاجار ذکر شده است (ن.ک دیوان جزیری، دیوان مهجور، دیوان نالی و…).

نتیجه آنکه شناخت دقیق تاریخ محلی مناطق کردنشین بهترین کمک برای ارتقای سطح تاریخ ملی ایران به ویژه در برخی مقطع‌های تاریخی است. از این نظر تاریخ محلی این مناطق نه تنها جدای از تاریخ ملی نیست بلکه یکی از مهم‌ترین ابزارهای شناخت تاریخ ملی است.

۲- ضرورتهای فرهنگی و مردم شناسانه

از نظر فرهنگی، مناطق کردنشین به ویژه روستاهای دور افتاده آن، یکی از کانونهای اصلی حفاظت از فرهنگ کهن و اصیل آریایی‌اند. مهم‌ترین نمادهای ملی و فرهنگی ایران زمین مانند نوروز و چهارشنبه سوری ومواردی از این سنخ در میان کردها کاملاً محفوظ مانده‌اند. حبیب یغمایی در مقدمه کتاب نوروز در کردستان نوشته مصطفی کیوان می‌نویسد: «کردها از پاک‌ترین شاخه‌های نژاد آریائی‌اند… آداب و مراسم و اعیاد آنان را نیز همین برتری است زیرا رنگ آمیختگی و تقلید کمتر در آن راه یافته و دلبستگی به عقاید و آداب نیاکان در هر بخشی از آن جلوه‌گر است و تصور نمی‌رود هیچ ایرانی کشور دوست از دانستن و بیاد آوردن این همه بی‌نیاز باشد. (یغمایی، مقدمه نوروز در کردستان، پ) همچنین در جشن چهارشنبه سوری کردها نه تنها این آیین کهن را به همان شکلی که در سایر نقاط ایران است برگزار می‌کنند بلکه حتی شکل اصیل و کهن واژه یعنی («سور»=سرخ) را هم در زبان خود نگه داشته‌اند. (بلوکباشی، ۵۴)

جالب آن است که ترکیب باستانی این دو یعنی برگزاری عید نوروز (سرسال) و چهارشنبه سوری در یک روز در میان کردهای یزیدی (ایزدی) رایج است آنان عید نوروز (سرسال) خود را در نخستین چهارشنبه سال برگزار می‌کنند. (تونجی، ۲۰۴-۲۰۵) و گاه به