پاورپوینت کامل مردی‌که ما را با تاریخ آشتی داد ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مردی‌که ما را با تاریخ آشتی داد ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مردی‌که ما را با تاریخ آشتی داد ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مردی‌که ما را با تاریخ آشتی داد ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل مردی‌که ما را با تاریخ آشتی داد ۴۷ اسلاید در PowerPoint / دکتر منصور رستگار فسایی

کاروان «شهید» رفت از پیش
وان ما، رفته گیر و می‌اندیش
از شمار دوچشم یک تن کم،
وز شمار خرد، هزاران بیش
(رودکی)
دکترمحمد ابراهیم باستانی پاریزی، استاد ممتاز دانشگاه تهران، نویسنده و تاریخدان بزرگ ایران، درگذشت و با رفتن وی، میهن ما یکی بزرگترین فرهنگوران صادق و میهن دوست خود را که در شصت سال اخیر حضوری مستمر در عرصه فرهنگی سرزمین ما داشت، از دست داد.دکتر باستانی پاریزی،بر عکس بسیاری از اهالی حوزه تاریخ، با نگاهی عالمانه و عمیق و جهان‌شمول و نو، به تاریخ و تحولات اجتماعی و سیاسی و فرهنگی جوامع انسانی می‌نگریست و نتیجه‌گیری‌های خاص و مستقل خویش را در دهها کتاب و صدها مقاله، منعکس می‌کرد، درس تاریخ و نتیجه گیریهای علمی تاریخی را از صورت خشک و بی‌روح آن، بیرون آورد و مردم را با تاریخ و درس‌آموزی از آن، آشتی داد، تاریخ نویسی راساده و همه فهم و بی‌تکلف ساخت وتوانست تاریخ محلی و عمومی ایران را حلاجی کند و نتایج آموزنده و مفید آن را در قالب نثری دلنشین و شیرین و ساده و همه فهم به خوانندگان آثارش ارمغان دهد، آن چنان که همگان به مقاصد وی راه برند و سخن وی را در دل جا ی دهند.
باستانی به همگان یاد داد که در پهنه گسترده حیات انسانی، هیچ اتفاقی،کاملاً بی‌سابقه نیست اگر چه اغلب مردم درهر دوره‌ای که حوادثی را تجربه می‌کنند، می‌پندارند که آن چه برایشان می‌گذرد، تازه و بی‌نظیر است، اما باستانی تاریخ‌شناس، در نوشته‌ها و گفته‌هایش، خوانندگان و شاگردانش را در برابر آیینه‌ای می‌نشاند که می‌توانستند خود و دیگران را در آن ببینند و عبرت روزگار و معنای تاریخ اندیشی را تماشا کنند و دریابند و بدانند که پیر تاریخ چه حکایتهای تلخ و شیرین و درس‌آموزی را به خاطر دارد که آنها را بارها دیده و آزموده و به خاطر سپرده است که با درک پیام وی و به کاربستن حقایق آن، می‌توان بر قله افتخار برآمد و خوب زندگی کرد، مقاوم و نستوه و استوار بود و در توفانهای زمانه خود را نباخت و با تفکر و تدبرراه زندگی را به سوی کمال دنبال کرد.
باستانی از پرکار‌ترین مورخان و وقایع‌نگاران سده اخیر ایران بود که «خودساخته»، «متکی به نفس» و صاحب مکتبی تازه و نگرشی نو به تاریخ محلی و عمومی ایران بود، او مردم را با تاریخ الفت داد و هزاران ایرانی را که خوانندگان آثار پر طرفدارش بودند، درکلاسهای صمیمی و آموزنده خود نشانید و عصاره آن چه راکه از حقایق تاریخی آموخته بود، به آنها آموخت، نوشته‌هایش اگر چه به قول برخی منتقدان، گاهی مطنب به نظرمی رسد و لی باید دانست که باستانی مردی نکته سنج و سخن شناس بود واصول فصاحت و بلاغت کلام را بخوبی می‌شناخت و طبعاًً به نیکی می‌دانست که چگونه باید با مخاطبانش سخن بگوید تا کلامش در آنها تأثیربگذارد ودل نشین و دل نشان گردد.
حافظه شگفت باستانی، آن قدر خوانده و دیده و شنیده در گنجینه خود داشت که وصف آن امکان پذیر نیست، ذهنش چنان با سرعت حوادث و وقایع و مثالها و داستانهای جدّ و طنز را به یاد می‌آورد که انسان باید می‌بود و می‌دید ومی شنید و باور می‌کرد، به همین جهت است که اگر چه نوشته‌هایش تودر تو و داستان در داستان است، اما هرگز رابطه منطقی خود را با خواننده قطع نمی‌کند و همیشه شکوفایی و تازگی دارد و می توان از خلال آن نکته‌ها آموخت و دانشها اندوخت.
باستانی از وقتی که در سال ۱۳۲۱ خورشیدی کار نویسندگیش را در روزنامه‌های محلی آغاز کرد، تا هفتاد واندی سال بعد، یک لحظه آرام و قرار نگرفت و قلم از دستش نیفتاد، مردی که ۸۹ سال زیست، همیشه گویی جوانی استوار و پا بر جا بود که زمان هر گز نتوانسته بود، او را درهم بشکند و نیروی اندیشیدن و خواندن و نوشتن و سفر کردن و زنده بودن را از وی بگیرد،تا زنده بود، خاموشی و خستگی را نشناخت، در هر کنگره داخلی و خارجی که او را با افتخار دعوت می‌کردند، با دستی پر حضور می‌یافت و سخنرانیهای وی یکی از پر طرفدار‌ترین سخنرانیهای آن انجمنها بود، او همیشه می‌خواند و پیوسته می‌نوشت و شاید از معدود استادانی بود که سخنش در کلاس و نوشته‌هایش در جامعه، خوب شنیده وخوب خوانده می‌شد، همیشه کلاسهایش پر بود، واین استاد ساده پوش،ساده زیست،شیرین زبان، می‌توانست دانشجویانش را حتی در روزهای جمعه به مکتب خویش بیاورد.
باستانی زندگی را آسان می‌گرفت، قانع و سخت کوش بود و عمر خود را وقف علم و ادب و تاریخ کرده بود و از سال ۱۳۳۸ تا سال ۱۳۸۷ که بازنشسته شد، هرگز وقفه‌ای در فعالیتهای آموزشی و پژوهشی وی ایجاد نشد و اگر ما قدر بزرگانی چون اورا می‌شناختیم و بردگان خشک مقررات ناسازگار با روحیه دانش پژوهی و تعلیم وتعلم سازنده نبودیم، و چون حوزه‌های علمیه خودمان و برخی از دانشگاههای معتبر جهان،حرمت استادان کهنسال را رعایت می‌کردیم و ملاحظات و مصلحت اندیشی‌های غیر علمی را رها می‌کردیم، شاید دانشگاههای ما کار آمدتر و پربار‌تر می‌شدند و باستانی حتی می‌توانست تا روز پیش از مرگش، به فیض بخشی و دانش گستری خود در دانشگاه ادامه دهد.
علم و ادب، نظم وترتیب، خوشخویی و فروتنی،شرافت و طهارت اخلاقی، بلندنظری و زندگی شناسی توام با خلق خوش و زبان شیرین، باستانی را، به شمع هرجمع بدل می‌کرد،با بسیاری از بزرگان علم و ادب معاشرت داشت و سفر کرده بود و اگر بخواهیم خاطرات خواندنی این قبیل سفر‌های وی را از خلال نوشته‌هایش استخراج کنیم، مثنوی هفتاد من کاغذ می‌شود.
در وجودش، عشق به کرمان و زادگاهش «پاریز» با شیر اندرون شده بود و تا به هنگام رحیل از وی دور نشد ه بود، لهجه کرمانی‌اش، علی رغم بیش از نیم قرن اقامت در تهران، تفاوتی پیدا نکرده بود،وصفایی که در رفتار و کردار و گفتارش دیده می‌شد، چنان بود که گویی هنوز در «پاریز» نود سال پیش زندگی می‌کند.
برای باستانی، مخاطبانش، چه در «پاریز» بودند و چه در «پاریس»، شریک صمیمی یافته‌های آن مردی بزرگ بودند که همیشه قلم وقدمش را در خدمت به آگاهی و دانایی و هشیار کردن خوانندگانش به کار می‌گرفت، فریفته جاه و مال نبود و در طول همکاری‌هایش با مجلات ادبی، مطبوعات و رسانه‌ها، همیشه زبان حق ستا و بیان حقیقت جویی داشت که از یک منتقد و عالم تاریخ دان انتظار می‌رود.
باستانی تاریخ دان و ادیبی فراموش نشدنی است که مرگ او پایان داستانش نیست، او در هر سطر سطر نوشته‌هایش، زندگی خواهد کرد و با ما و نسلهای آینده خواهد بود و نوشته‌هایش راهنمای همگان به سوی سر فرازی و بهرروزی و شناخت حقایق انسانی، در هر روزگاری خواهد بود.ضایعه در گذشت این استاد گرانقدر بسیاردان سخت‌کوش و تکرار ناشدنی را به اهل ادب و فرهنگ و تاریخ تسلیت می‌گویم و از خدای بزرگ آرزو می‌کنم که او را با فرشتگان و پاکان و نیکان همنشین بداراد.
منبع: روزنامه اطلاعات

دکترمحمد ابراهیم باستانی پاریزی، استاد ممتاز دانشگاه تهران، نویسنده و تاریخدان بزرگ ایران، درگذشت و با رفتن وی، میهن ما یکی بزرگترین فرهنگوران صادق و میهن دوست خود را که در شصت سال اخیر حضوری مستمر در عرصه فرهنگی سرزمین ما داشت، از دست داد.دکتر باستانی پاریزی،بر عکس بسیاری از اهالی حوزه تاریخ، با نگاهی عالمانه و عمیق و جهان‌شمول و نو، به تاریخ و تحولات اجتماعی و سیاسی و فرهنگی جوامع انسانی می‌نگریست و نتیجه‌گیری‌های خاص و مستقل خویش را در دهها کتاب و صدها مقاله، منعکس می‌کرد، درس تاریخ و نتیجه گیریهای علمی تاریخی را از