پاورپوینت کامل نقاب برداشتن از راز هستی با شعر ۳۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نقاب برداشتن از راز هستی با شعر ۳۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نقاب برداشتن از راز هستی با شعر ۳۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نقاب برداشتن از راز هستی با شعر ۳۰ اسلاید در PowerPoint :

مارتین هایدگر در سال ۱۹۱۹ در فرایبورگ وارث جنبشی در فلسفه شد به رهبری ادموند هوسرل به نام «پدیده شناسی». هدف این جنبش آن بود که تا جایی که ممکن است پدیدار و ساختار تجربه آگاهانه را بدون توسل به پیش‌فرض‌های علمی یا فلسفی توصیف کند.

رمزگشایی از نوشته‌های یکی از بزرگترین فیلسوفان قرن

مارتین هایدگر در سال ۱۹۱۹ در فرایبورگ وارث جنبشی در فلسفه شد به رهبری ادموند هوسرل به نام «پدیده شناسی». هدف این جنبش آن بود که تا جایی که ممکن است پدیدار و ساختار تجربه آگاهانه را بدون توسل به پیش‌فرض‌های علمی یا فلسفی توصیف کند.

او از هوسرل روش تقلیل پدیده شناسانه را آموخت که بر اساس آن این پیش‌فرض‌ها کنار گذاشته می‌شوند تا به ذات یا حقیقت اولیه دست پیدا کنیم. این روش را او در پرده برداشتن از رویکردهای سنتی متافیزیک غربی به کار گرفت. در ۱۹۲۳ به سمت دانشیاری فلسفه در دانشگاه ماربورگ ارتقا یافت. در همین دهه هانا آرنت که بعدها یکی از بزرگترین فیلسوفان سیاسی قرن بیستم نام گرفت در کلاس‌های وی حضور یافت و آشنایی‌شان به روابط نزدیک‌تری ختم شد.

هایدگر، خود علاقه اش به فلسفه را ملهم از خواندن کتاب «معانی چندگانه وجود نزد ارسطو» نوشته فرانتز برنتانو فیلسوف آلمانی(۱۸۳۸-۱۹۱۷) می‌دانست. او در نوشته‌ها و سخنرانی‌های بعدی اش به وضوح تحت تأثیر برخی اندیشمندان قرار داشت: فیلسوف دانمارکی سورن کی‌یرکگور و دغدغه‌اش برای یکتایی تقلیل ناپذیر فرد، که در اگزیستانسیالیسم اولیه هایدگر اهمیتی حیاتی داشت؛ مفهوم ارسطویی فرونسیس (حکمت عملی) که به او کمک کرد «هستی» خاص افراد انسانی را در قالب دسته‌ای از درگیری‌ها و تعهدات این جهانی تعریف کند، تصور ویلهلم دیلتای از «تاریخمندی» که در دیدگاه هایدگر نسبت به زمان و تاریخ به‌عنوان مقومات وجود انسانی نمود بارزی یافت.

هستی و زمان

شاهکار مارتین هایدگر، «هستی و زمان» (۱۹۲۷) هیجانی در محافل فلسفی پدید آورد. علی‌رغم ابهام در متن کتاب، این اثر، او را به دریافت مقام «استاد تمام» رهنمون شد و موقعیت وی را به‌عنوان یکی از بزرگترین فیلسوفان قرن استحکام بخشید. غلظت متن کتاب تا اندازه‌ای ناشی بود از امتناع هایدگر از اصطلاح شناسی سنتی فلسفه و استقبال وی از زبان محاوره‌ای آلمانی، مثلاً واژه «دازاین». او این فن را برای دیگر هدفش نیز به کار گرفت و آن نقاب برداشتن از نظریه‌ها و چشم اندازهای فلسفی سنتی بود. این کتاب با یک پرسش فلسفی سنتی آغاز می‌شود: پرسش از وجود؛ معنای بنیادین وجود چیست؟ هستی یعنی چه؟ برای نیل به پاسخ، هایدگر انجام پژوهشی پدیده شناسانه درباره هستی فرد انسان را که او «دازاین» می‌نامیدش به عهده گرفت.

رویکرد دکارت در یافتن مبنایی محکم برای دانش انسان نسبت به جهان، تصوری از فرد انسانی را پیش فرض می‌گرفت که ذاتاً «سوژه‌اندیشنده» و متمایز و منزوی از جهان بود. به‌نظر هایدگر ولی خودِ هستی انسان مشتمل بر درگیری وی با جهان است و مشخصه ذاتی او «هستی – در –جهان»، وجودی متعهد و درگیر با دیگر افراد و چیزها است. بر همین اساس، هستی و زمان مفاهیم هستی شناختی‌ای چون «جهان»، «روزمرگی» و «بودن-با-دیگران» را مقامی رفیع بخشید. چارچوب کتاب «هستی و زمان» همچنین با نوعی حساسیت به گونه‌ای پروتستانیزم سکولار شده در هم بافته بود که در آن مفهوم «گناه اولیه» محوریت داشت. مفاهیمی مثل «اضطراب»، «گناه» و «سقوط» در کتاب هستی و زمان چنین کارکردی داشتند.

ظاهراً هایدگر نقد «جامعه توده ای» را از نیچه و کی‌یرکگور پذیرفته بود، این نقد جایگاه مهمی در گروه‌های آکادمیک ضدلیبرال آلمان در اوایل قرن ۲۰ داشت. مفهوم «اصالت» در هستی و زمان در جهت چنین نقدی عمل می‌کرد. از دید او اکثریت انسان‌ها وجودی غیر اصیل دارند و به خاطر ترس از روبه‌رو شدن با تناهی و سرنوشت نهایی شان که «مرگ» است در پناه اموری چون «کنجکاوی»، «ابهام» و «وراجی» می‌گریزند. او از این پدیده با نام «آنها»

das man/the they

یاد می‌کند. وجود اصیل مستلزم توانایی در تحقق فراخوان وجدان است به فعلیت بخشیدن به ظرفیت فرد برای یک- خود- بودن.

او در دیدگاهش نسبت به زمانمندی نیز از دیگر فیلسوفان تاریخ فلسفه متمایز می‌شود. به‌نظر وی فلاسفه از افلاطون تا کانت تصویری ایستا و نابسنده از انسان را پرورانده‌اند. این متفکران، هستی انسان را در قالب صفات و جهاتی از شیئیت که حاضر-در-دست است می‌دیدند. در برابر، هایدگر بر بودن-در- جهان به‌مثابه اگزیستانس تأکید می‌کند، نوعی بودن که برون خویشانه و وجدآمیز/

ecstatically

اس