پاورپوینت کامل تراوشات یک ذهن زیبا ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تراوشات یک ذهن زیبا ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تراوشات یک ذهن زیبا ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تراوشات یک ذهن زیبا ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

«احمدرضا احمدی». این نام، از چیزی حدود پنجاه سال پیش که جوانکی بود به قول خودش با ته لهجه کرمانی، تا به امروز به شکلی سفت و سخت با شعر معاصر فارسی گره خورده است، از همان دفتر شعر اولش، «طرح»، که انقلابی بود در شعر، پس از نیما و شاملو و دیگر نسل اولی های شعر نو. شعرهایی با فضایی عجیب و دیگرگونه که تفاوتی جدی با میراث گذشتگان داشت، شعری که از میان نسل اولی ها، فروغ فرخزاد به درستی اهمیت و ضرورتش را دریافت و دیگرانی چون، مهرداد صمدی، نوری علا، آیدین آغداشلو و بیژن الهی پر و بالش دادند.

«احمدرضا احمدی». این نام، از چیزی حدود پنجاه سال پیش که جوانکی بود به قول خودش با ته لهجه کرمانی، تا به امروز به شکلی سفت و سخت با شعر معاصر فارسی گره خورده است، از همان دفتر شعر اولش، «طرح»، که انقلابی بود در شعر، پس از نیما و شاملو و دیگر نسل اولی های شعر نو. شعرهایی با فضایی عجیب و دیگرگونه که تفاوتی جدی با میراث گذشتگان داشت، شعری که از میان نسل اولی ها، فروغ فرخزاد به درستی اهمیت و ضرورتش را دریافت و دیگرانی چون، مهرداد صمدی، نوری علا، آیدین آغداشلو و بیژن الهی پر و بالش دادند.
احمدرضا احمدی، درست از همان سال ها، که با شعرهای «طرح» و «روزنامه های شیشه ای»اش همگان را به حیرت وا داشت، تا همین امروز که در نیمه اول هفتاد سالگی به سر می برد، شاعر مانده است، شاعر بی کم و کاست، بی هیچ حرف اضافه یی. احمدرضا احمدی، شاعر است، شاعر در زندگی، در متن، هر متنی که می خواهد باشد، چه این اواخر که رو به نمایشنامه نویسی و رمان نویسی هم آورده است، سرشار از شاعرانگی و لحظه های شاعرانه است، شعر به هر راهی و طریقی، در بافت وجودی احمدی تنیده شده است، حتی وقتی حرف می زند، و از چیزی غیر از شعر می نویسد، مدام در حال احضار تعابیر و کلمات شاعرانه است، و این، موردی عجیب است، در نوع خودش، موردی به نام احمدرضا احمدی.
احمدرضا احمدی، تمامی تخیلی را که یک شاعر مدرن باید داشته باشد، دارد. حتی به قول عنایت سمیعی، در این زمینه، و در باب تخیل ورزی، در شعر معاصر یگانه است و رقیبی شاید ندارد. احمدرضا احمدی، چه در این سال ها، که رو به انبوه نویسی آورده است و شده در یک سال، پنج- شش مجموعه شعر هم چاپ کند، هنوز شاعر مانده، و در هر کتابش، شعرهایی درخور تامل می خوانیم. شاعرانگی، جزء جدایی ناپذیر احمدی است، گویی چاره و رهایی از شعر نوشتن ندارد.
سال گذشته به همت شاعر و روزنامه نگار، «رسول رخشا»، کتاب «یک ضیافت خصوصی» گزیده یی از گفت وگوهای مطبوعاتی احمدرضا احمدی، از آغاز تا امروز در یک کتاب، گرد هم آمد و منتشر شد. و امسال هم، باز به همت رخشا، یادداشت های احمدرضا احمدی، در طول این سال ها، گرد هم آمدند و در کتابی با عنوان «موهبات فراموشی» منتشر شدند، که جای بسی شادمانی دارد لابد و گویی جلد سومی هم در کار است، که مجموعه یی را تشکیل می دهد از یادداشت های دیگران، در طول این سال ها، درباره احمدرضا احمدی و شعر او.
اما خواندن یادداشت های احمدرضا احمدی، چه اهمیتی می تواند داشته باشد؟ چه جذابیتی در آنها نهفته است؟ پیش از هر چیز، و برای روشن تر شدن ماجرا، لازم است که اشاره یی داشته باشم، به اینکه آن جزء جدایی ناپذیر احمدرضا احمدی، یعنی شعر، در نثر او نیز، حضوری چشمگیر دارد، احمدرضا احمدی، حتی وقتی به نثر، و در حیطه یی خارج از تخیل هم می نویسد، شاعر است و عجیب آنکه تخیل می ورزد، بله، درست در جایی که تخیلی وجود ندارد حتی، تخیل می آفریند. حتی اگر قرار باشد، درباره فیلمی از بهرام بیضایی، یا درباره دوستی به نام آیدین آغداشلو بنویسد، فرقی نمی کند، احمدرضا احمدی، شاعرانگی اش را فراموش نمی کند، از یاد نمی برد که شاعر است، و شاعرانه بر همه چیز و همه کس نظر می اندازد.
خواندن یادداشت های یک شاعر، یک معاصر ادبی، که در زمانه خودش، به درجه یی از اهمیت رسیده است و مرجعیتی را از آن خود کرده همچون احمدرضا احمدی-به نوعی راهگشای شناخت و درک کار ادبی او نیز است. و نیز کاری که در آن زمانه رخ می داده. این یادداشت ها، به مثابه نوری تابیده، بر عمر ادبی و زیست شخصی مولف در این جا احمدی است که ما را با تالمات و تفکرات او آشنا می کند، دست ما را می گیرد و به آنچه می اندیشد، می رساند، به مای خواننده می فهماند که آقای مولف احمدی به چه می اندیشیده و جهان را از چه زاویه یی می نگریسته یا هنوز می نگرد. از این باب، می توان اهمیتی دیگر، برای گردهم آوری این یادداشت ها جست وجو ک