پاورپوینت کامل پیوند بختیاری ها(و لرها) و شاهنامه (بخش دوم قسم به آتش) ۳۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پیوند بختیاری ها(و لرها) و شاهنامه (بخش دوم قسم به آتش) ۳۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پیوند بختیاری ها(و لرها) و شاهنامه (بخش دوم قسم به آتش) ۳۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پیوند بختیاری ها(و لرها) و شاهنامه (بخش دوم قسم به آتش) ۳۰ اسلاید در PowerPoint :

سوگند خوردن با زندگی روزمره­ی ما پیوند یافته است و سوگند یاد کردن به عناصر و مولفه های متافیریکی و جان عزیزان و حتی به جان مخاطب ناباور از نمونه های رایج آن است.اما در شاهنامه، یزدان پاک، شب و روز، آتش ،آتش کده های معروف، ماه و خورشید از جمله عناصر مرجع شخصیت ها و قهرمانان برای پیمان بستن و سوگند خوردنند.

سوگند خوردن با زندگی روزمره­ی ما پیوند یافته است و سوگند یاد کردن به عناصر و مولفه های متافیریکی و جان عزیزان و حتی به جان مخاطب ناباور از نمونه های رایج آن است.اما در شاهنامه، یزدان پاک، شب و روز، آتش ،آتش کده های معروف، ماه و خورشید از جمله عناصر مرجع شخصیت ها و قهرمانان برای پیمان بستن و سوگند خوردنند.

از سویی آتش،آفتاب،نورآفتاب، روز، شب، ستاره،خورشید ، ماه، کوه، آب و درخت، جایگاهی کلیدی در سوگند خوردن مردم دیار بختیاری دارند. کانون توجه ما در پژوهش حاضر سوگند یاد کردن به آتش و وجه پاک کنندگی آن و یافتن این موارد در شاهنامه و فرهنگ بختیاری است.

معنای واژه ی سوگنــد

آزمایشهای دوران باستان یا با “ور سرد” شناخته می شودکه با آب زهرآلود انجام می گرفت یا با “ور گرم” که با آتش و روغن جوشان انجام می گرفت.(

Var

) مشتق از واژه ی اوستایی «ورنگهه»

(

Varangha

) به معنی باز شناختن، اعتقاد داشتن و باور کردن است و کلمه ی «باور» فارسی نیز از همین ریشه است(معین،۱۳۸۴: ۱۷۷).

در واقع مراسم «وَر»، نوعی اجرای عدالت بوده که در آن، مردم با چنگ آویختن به ایزد عدل و انصاف، «رَشن» (

rašn

) پیروزی و سرافرازی برای خویش می­خواسته­اند(دوستخواه،۱۳۷۰: ۳۹۸-۳۹۹).

از سویی، سوگند به فتح اول و سوم در اوستا«سَوکنتَ وَنتَ»

saokatevant

(گوگرد مند) یعنی دارای گوگرد است. در ایران باستان و محاکمه‌های مبهم و پیچیده، دو طرف دعوی را مورد آزمایشی به نام سوگند قرار می‌دادند. سوگند قسمی از وَر (آزمایش‌های ایزدی در ایران باستان) است. سوگند داروی سمّی است که به صورت شربتی (آمیخته و محلول) در آب به متهم می‌خوراندند؛ اگر بی‌گناه بود به او گزندی نمی‌رسید و حقانیت او ثابت می‌شد و اگر گناه‌کار بود، هلاک می‌شد(حیدری،۱۳۹۲: ۳۵). از همین روی به کارگیری فعل «خـوردن» همراه قسم و سوگند، یادگار چنین مفهومی است.(لغت نامه دهخــدا)

اما در ایران باستان آزمون آتش هم یکی از انواع «وَر» به حساب می آمد(معین،۱۳۸۴: ۱۷۷) و آنچه در این پژوهش مد نظر ماست، آزمایش و سوگند به آتش است که مصداق بارزچنین آزمایش یا سوگندی را می توان در اسطوره ی گلستان شدن آتش ابراهیم در کتاب آسمانی مسلمانان(سوره انبیا ۶۸-۶۹) و گذشتن سیاوش از آتش سهمناک در شاهنامه دید. به­طور کلی در شاهنامه ی فردوسی، آتش جایگاهی کلیدی دارد تا بدانجا که نمونه های چندی از سوگند خوردن به آتش و نیزآتشکده هایی چون آذر گشسب،آذربرزین،آذر فرنبغ وجود دارد(معین،۱۳۸۴: ۳۰۸):

قسم بر آتش خوردن:

بدیشان چنین گفت خسرو که من پرازبیمم از شاه و آن انجمن

اگرپیش آذر گشسب این سران بیایند و سوگندهای گران

خورند و مرا یکسر ایمن کنند که پیمان من زان سپس نشکنند

بباشم بدین مرز با ایمنی نترسم ز پیکار آهرمنی

یلان چون شنیدند گفتار اوی همه سوی آذر نهادند روی

بخوردند سوگند زان سان که خواست که مهرتو با دیده داریم راست

چوایمن شد از نامداران نهان ز هر سو برافگند کارآگهان

گذر از آتش در ادب فارسی:

در آزمون آتشی که در ایران باستان به نام « وَرِ گرم» خوانده می شد و برای اثبات بی گناهی متهم به کار می رفت، فرد باید از آتش گذر می کرد و چنان چه آسیبی به وی وارد نمی شد بی گناهیش بر همگان آشکار می شد. اما اگر آتش در وی کار­ساز می افتاد، گناه کار دانسته می­شد.

گذر سیاووش از آتش

یکی از درخشان­ترین داستانهای شاهنامه داستان سیاوش و سودابه است.در شاهنامه می­خوانیم که سودابه، همسر کی­کاووس پس از عاشق شدن بر سیاوش و نرسیدن به کام خویش به سیاوش تهمت بست. سیاوش برای پاک کردن دامان خویش از این تهمت ناروا، ناچار به گذشتن از آتش بود. تنها راه اثبات بی گناهی سیاوش، سلامت بیرون آمدن از آتش بود. از آتش گذشتن رسمی کهن برای اثبات حقانیت خویش است همان گونه که موبدان گفتند:

ز هردر سخن چون بدین­گونه گشت بر آتش یکی را بباید گذشت

چنین است سوگند چرخ بلند که بر بی گناهان نیاید گزند…

سیاوش برای پاک کردن خویش از این ننگ به پدر(کی کاووس) می گوید:

سیاوش چنین گفت کای شهریار که دوزخ مرا زین سخن گشت خوار

اگر کوه آتش بُوَد بسپرم از این تنگ خوارست اگر بگذرم

کی کاووس که چاره ای جز گذرداندن یکی از این دو- سیاووش یا سودابه – از آتش ندارد، دستور می دهد تا با شتران هیزم آتش