پاورپوینت کامل تمثیل و اهمیت آن در مثنوی معنوی? ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تمثیل و اهمیت آن در مثنوی معنوی? ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تمثیل و اهمیت آن در مثنوی معنوی? ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تمثیل و اهمیت آن در مثنوی معنوی? ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

در میان سخنورانِ بزرگ فارسی ـ اعم از متقدمان و متأخران ـ کمتر کسی را می‏توان یافت که همانند مولانا جلال‏الدین محمد مولوی به نقش و تأثیر تمثیل ـ در تفهیم و انتقالِ مفاهیم به مخاطب ـ پی‏برده و از آن، به هوشمندانه‏ترین و مؤثرترین شیوه استفاده کرده باشد.

ای برادر! قصه چون پیمانه‏ای است

معنی اندر وی مثالِ دانه‏ای است

دانه معنی بگیرد مردِ عقل

ننگرد پیمانه را گر گشت نقل۲

مثنوی، دفتر دوم: ۳۶۲۳-۳۶۲۲

درآمد

در میان سخنورانِ بزرگ فارسی ـ اعم از متقدمان و متأخران ـ کمتر کسی را می‏توان یافت که همانند مولانا جلال‏الدین محمد مولوی به نقش و تأثیر تمثیل ـ در تفهیم و انتقالِ مفاهیم به مخاطب ـ پی‏برده و از آن، به هوشمندانه‏ترین و مؤثرترین شیوه استفاده کرده باشد.

اهمیت تمثیل و قصه‏سرایی در مثنوی، به درجه‏ایست که اگر امثال و حکایات را از آن تفکیک کنیم، چیزی جز «شیرِ بی یال و دم و اِشکم» باقی نخواهد ماند. (زمانی، ۱۳۸۵، ص ۸۵۹)در این مقاله، نخست به ارائه تعریفی از تمثیل پرداخته می‏شود و سپس از اهمیت آن، به‏عنوان یک شیوه تعلیمی و بلاغی، سخن می‏رود و آنگاه ـ به استناد شواهد متعدد مستخرج از مثنوی ـ از اهداف و مقاصدی یاد می‏شود که مولانا از توسل به تمثیل در نظر داشته است.

۱-تعریف تمثیل

تمثیل، در لغت، به معانی: مثال آوردن، تشبیه کردن، صورت چیزی را مصور کردن و داستان یا حدیثی را به‏عنوان مثال آوردن است. (معین، ۱۳۵۲، ذیلِ تمثیل)؛ ولی در اصطلاحِ اهلِ ادب عبارت است از «تشبیه امری به امرِ دیگر [به دلیل وجود گونه‏ای همانندی یا درجه‏ای از مشابهت بین آنها] تا از آن، فایدتی حاصل آید.» (زمانی، همانجا)

۲-نقش و اهمیت تمثیل از دیدگاه مولانا

اصولاً، طبع آدمی با تمثیل و قصه‏پردازی موافقت و سازگاریِ فطری و ذاتی دارد. به همین مناسبت، یکی از شیوه‏های تعلیمی و بلاغیِ بسیار مؤثرِ کتاب‏های آسمانی و پیامبران و مصلحان و مربیانِ بشریت، ارسالِ مَثَل بوده است؛ زیرا توسلِ به تمثیل‏های بجا و دلنشین از خشکی و ملال‏آوریِ سخن می‏کاهد و در نتیجه، در انتقال و ابلاغ پیام‏های معنوی و اخلاقی به مخاطبان و تسهیل درک مفاهیمِ دشوار در نظر آنها، می‏تواند بسیار کارساز باشد. (همانجا) که گفته‏اند: اَلاَمثال لِلقلوب کَالمراهًْ لِلعیون (مثل‏ها برای دل‏ها همانندِ آیینه برای چشم‏هاست).

از قضا، مولانا هم، که در زمینه انسان‏شناسی تبحر خاصی دارد، به این گرایشِ فطریِ آدمیان به قصه و تمثیل وقوف و توجه کامل یافته و از این شیوه بیانی و تفهیمیِ مؤثر، بهره وافر جسته و در اکثر مسائل باریک و دور از ذهن و فهمِ عامه بدان متوسل شده است. به همین مناسبت، بخش اعظم مثنوی از انواع تمثیلات تشکیل شده است.

۳-انگیزه‏ها و دلایل توسل به تمثیل در مثنوی

تمثیل در مثنوی به گونه‏ها و شیوه‏های متفاوتی به کار رفته و اهداف و مقاصد گوناگونی را تعقیب می‏کرده است که ذیلاً تحت عنوان‏هایی جداگانه به بررسی آنها پرداخته می‏شود.

۳-۱- مولانا حکایات و امثال مثنوی را نقدِ حالِ آدمیان می‏داند نه افسانه سرایی

در تأیید این مدعا، شاهد مثال‏های عدیده‏ای در مثنوی قابل استناد است:

ـ مولانا در دیباچه داستان معروف پادشاه و کنیزک که از داستان‏های بسیار دلنشین و آموزنده مثنوی است، این حکایت را وصفِ حالِ همه انسان‏ها تلقی می‏کند:

بشنوید ای دوستان! این داستان

در حقیقت نقدِ حال ماست آن

دفتر اول: ۳۵

و در دفتر سوم، همین مدعا را تکرار می‏کند:

آنچه گفتم جملگی احوالِ توست

خود نگفتم صد یکی ز آنها درست

دفتر سوم، ص ۱۵۲، سطر ۲۶ (مثنوی مصحح رمضانی)

ـ در جایی دیگر ـ داستان حضرت موسی(ع) و فرعون ـ مجدداً براین نکته مُهرِ تأکید می‏نهد:

این، حکایت نیست پیشِ مردِ کار۳

وصفِ حال است و حضورِ یارِ غار۴

دفتر سوم: ۱۱۴۹

و نیز:

ذکرِ موسی بهر روپوش است لیک

نور موسی نقدِ توست ای مردِ نیک

موسی و فرعون در هستی توست

باید این دو خصم را در خویش جُست

همان دفتر: ۱۲۵۳-۱۲۵۲

ـ سرانجام در دیباچه دفتر چهارم، کسانی را که حکایت‏های مثنوی را افسانه می‏پندارند، افسانه می‏خواند:

هر کِش افسانه بخواندْ افسانه است

و انکه دیدش نقدِ خود مردانه۵ است

دفتر چهارم: ۳۴

۳-۲- مولانا، توسل به تمثیل را برای تفهیم مقصود به عامه مردم ضروری می‏بیند:

در این خصوص نیز، شواهدِ مثالِ متعددی از مثنوی در دست است:

ـ مولانا، در جایی، مَثَل را به مثابه ابزار یا واسطه‏ای تلقی می‏کند که بدون کمک آن، تفهیم مفاهیم و انتقال پیام‏ها و آموزه‏ها به عموم مردم امکان‏پذیر نیست.

این مثل چون واسطه است اندر کلام

واسطه شرط است بَهرِ فهمِ عام

دفتر پنجم: ۲۲۸

ـ در جایی دیگر، در تأیید همین معنی چنین استدلال می‏کند:

لیک تمثیلی و تصویری کنند

تا که دریابد ضعیفی هوشمند

دفتر ششم: ۱۱۷

و در موضعی دیگر، در عین اذعان به ناتوانی و نارسایی تمثیل در تبیین بعضی مفاهیم، آن را به منزله تلاشی اندک به انگیزه تفهیم تلقی می‏کند:

این مثل نالایق است ای مستدِل۶

حیله تفهیم را جُهد المُقِل۷

۳-۳- مولانا، در مواردی حتی از داستان‏های مستهجن و هزل‏آمیز هم، برای تفهیم مقصود و افاده منظور خود مدد گرفته است.

شایان توجه است که هزل مولانا، همان‏گونه که خود وی با صراحت بیان کرده است، «هزل تعلیمی» است و با هزل‏های متعارف تفاوتِ ماهوی دارد. بنابراین، شاید مناسب‏تر و صحیح‏تر آن باشد که از آن به «طنز» تعبیر شود. بیت‏های زیر مویّدِ این ادعاست:

در جایی، سخن هزل‏آمیز را به ویرانه‏ای تشبیه می‏کند که در آن گنج‏ها می‏توان یافت.

هزل‏ها گویند در افسانه‏ها

گنج می‏جو در همه ویرانه‏ها

دفتر سوم: ۲۶۰۳

و در جایی دیگر، هزل را ابزار و واسطه تعلیم تلقی می‏کند و به خوانندگان هشدار می‏دهد که فریفته ظاهرِ آن نشوند و به مقصد و پیام نهفته در آن گوش جان فرادهند.

هزل تعلیم است آن را جد شنو

تو مشو بر ظاهرِ هزلش گرو۸

هر جِدی هزل است پیشِ هازلان۹

هزل‏ها جد است پیش عاقلان

دفتر چهارم: ۳۵۵۹-۳۵۵۸

و نیز:

بیتِ من بیت ۱۰ نیست اقلیم است

هزلِ من هزل نیست تعلیم است