پاورپوینت کامل بگو لقب چه داری، تا بگویم کیستی ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بگو لقب چه داری، تا بگویم کیستی ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بگو لقب چه داری، تا بگویم کیستی ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بگو لقب چه داری، تا بگویم کیستی ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

شاردن، سیاح فرانسوی عصر صفوی در خلال سفرنامه‌اش می‌نویسد، «مسلمانان مشرق‌زمین مخصوصا ایرانیان القاب پرمعنی و بزرگی برای خود انتخاب می‌کنند که برخی عربی و بعضی فارسی است و این القاب بیانگر آمال و امیدهای ایشان است. گفتنی است که این رسم از عبرانیان به ایرانیان انتقال یافته و به هر صورت اسم و القاب آنان از نام و لقب ما غربیان که غالبا فاقد معنی است بسی بهتر است».
بیشتر سفرنامه‌نویسانی که در دوران تاریخ جدید و معاصر ایران، یعنی از زمان تسلط صفویان تا پایان دوران سلطنت پهلوی پای به این سرزمین نهادند،‌ اغلب گماشتگان و سفیرانی بودند که بخش بزرگتر تماس‌شان با ارکان حکومتی ایران به‌ویژه دربار سلاطین بود.

شاردن، سیاح فرانسوی عصر صفوی در خلال سفرنامه‌اش می‌نویسد، «مسلمانان مشرق‌زمین مخصوصا ایرانیان القاب پرمعنی و بزرگی برای خود انتخاب می‌کنند که برخی عربی و بعضی فارسی است و این القاب بیانگر آمال و امیدهای ایشان است. گفتنی است که این رسم از عبرانیان به ایرانیان انتقال یافته و به هر صورت اسم و القاب آنان از نام و لقب ما غربیان که غالبا فاقد معنی است بسی بهتر است».
بیشتر سفرنامه‌نویسانی که در دوران تاریخ جدید و معاصر ایران، یعنی از زمان تسلط صفویان تا پایان دوران سلطنت پهلوی پای به این سرزمین نهادند،‌ اغلب گماشتگان و سفیرانی بودند که بخش بزرگتر تماس‌شان با ارکان حکومتی ایران به‌ویژه دربار سلاطین بود. به همین دلیل سیاحت‌نامه‌های این گروه، سرشار از پرداختن به عناوین و القابی است که در مسندهای رسمی به کار می‌رفته است. اینان به گونه‌ای مشخص بر لقب‌هایی تمرکز داشته‌اند که در دوران قاجارها به افراد گوناگون اختصاص می‌یافته است؛ ازجمله اینها می‌توان به اسامی و صفت‌هایی با پسوندهایی چون «الدوله» و «السلطنه» اشاره کرد. شرح آنچه در کوچه و بازار می‌گذشت و اشتهارهایی که مردم یکدیگر را بدان منسوب می‌ساختند و به‌عنوان هویت فردی گاه موجب بازشناسی افراد از همدیگر می‌شد، اگرچه به سفرنامه‌ها راه‌می‌یافت ولی جز در موارد مشخص کمتر به دیده ریزبینی به آنها توجه می‌شد. نباید از نظر دور داشت که میزان اندک تسلط این سیاحان به واژگان خودمانی موجود در فرهنگ‌ها هم موجب می‌شد کمتر در پی رازگشایی آنچه می‌شنوند، برآیند؛ درواقع آنها را شکلی طبیعی و حالتی از روزمرگی‌های عادی زندگی مردم طرح می‌کردند.
رابطه القاب با هویت فردی و اجتماعی ساکنان ایران
در این میان اما بودند افرادی که به دیده تدقیق به موضوع پرداخته‌اند. در کتاب «ایران و ایرانیان» اثر مسیو پولاک نُمساوی (اهل نُمسه یا اتریش) پزشک دربار ناصرالدین شاه قاجار، مطالب فراوانی در ارتباط با بخشی از القاب و افراد و گروه‌های مرتبط با آنها وجود دارد. پولاک می‌نویسد، «ایرانی‌ها نام خانوادگی ندارند و فقط به اسم کوچک اکتفا می‌کنند… برای اجتناب از اختلاط و اشتباه اسم ناحیه‌ای که عشیره در آن‌جا ساکن است- مانند علی اصفهانی- یا نام خود طایفه- مثل محمود قره‌گُزلو- بدان اضافه می‌گردد؛ یا این‌که القابی حاکی از خصوصیات صاحب نام به کار می‌برند همچون کج‌دماغ، قاطر، بنگی، تریاکی و…»
مشابه این مطلب در سفرنامه کارری،‌ جهانگرد ایتالیایی که در دهه‌های واپسین حکومت صفویان به ایران آمد، وجود دارد، «دربین ایرانیان نام‌خانوادگی معمول نیست، اما برای معرفی شخص می‌گویند فلان پسر فلان. عنوان افتخاری صاحبان قلم و نویسندگان «میرزا» و لقب جنگاوران و اهل‌رزم «بیگ» است، ولی غالبا این ‌قبیل عنوان‌ها را از سر اشتباه به نادانان می‌دهند.
درباره واژگانی دوپهلو مانند سلطان یا میرزا و بیگ یا حتی باجی و خانم، ظرایفی قابل تامل وجود دارد. تنها برای آشنایی با گوشه‌ای از آن پیچیدگی‌ها به این نقل از شاردن بسنده می‌کنیم، «هریک از ایرانیان بخواهد می‌تواند بزرگترین القاب را برای خود انتخاب کند و به آخر اسمش بیفزاید، اما فقط شاه مختار است عناوین برجسته را پیش از اسم خود درآورد و یکی از وجوه امتیاز میان شاه و رعیت همین است؛ بنابراین توضیح همه‌کس می‌تواند فی‌المثل خود را صفی‌سلط